Payane-Entezar

تدابیر همیشگی مُلاها در برابر سیاست جدید اروپا

2006-01-14T02:43:00.000-08:00

یک روز پس از تصمیم هیات میانجی گر اتحادیه اروپایی مبنی بر قطع مُذاکرات با جمهوری اسلامی، به جز آقای کوفی عنان، دبیرکُل سازمان ملل - که خوش بین بودن ذاتی شُغل اوست - و نیز پایوران رژیم مُلاها - از سر بی بضاعتی - ، لحن همه طرفهای درگیر با شرایط جدید سازگار شُده است.

مقامهای بُلندپایه انگلیس، فرانسه و آلمان، بار دیگر بر بی ثمری ادامه تلاشهای خود برای دستیابی به توافُق با رژیم مُلاها تاکید نموده و لزوم پُشتیبانی مراجع پُرنفوذتر بین المللی و به کار بسته شُدن تدابیر بین قاره ای را یادآور شُدند. سیاست جدید اتحادیه اروپایی که بر پایه شکست انگاشت آن برای حل مُستقل بُحران هسته ای مُلاها بنا شُده است، نمی توانست با استقبال کاخ سفید روبرو نشود. خانم رایس، وزیر امور خارجه آمریکا، حمایت دولت خود را از اقدام تروییکای اروپایی در "مرحله دیپلُماتیک جدید" اعلام کرد.

در همین حال، وزیر امور خارجه مُلاها، آقای مُتکی، به سیاست همیشگی جمهوری اسلامی متوسل شده و تهدید کرد، در صورت ارجاع پرونده به شورای امنیت، جمهوری اسلامی "همکاری داوطلبانه" با آژانس را قطع خواهد کرد.

زبانی که آقای مُتکی و پس از او آقای سُلطانیه، نماینده حکومت در آژانس توسط آن طرفهای خود را مُخاطب قرار می دهند، گویه ای است که دیرترین زمان برای سنجش میزان کارآیی آن، هم اینک می توانست باشد. این ژست یکنواخت نشان می دهد که مُلاها روی زمین جدید نیز هنوز با چوب زیربغلهای گُذشته تمرین گام برداشتن می کُنند. تجربه گروگانگیری و جنگ نشان داده است که رهبران جمهوری اسلامی برای درک شرایط، به زمان زیادی نیاز دارند. خسارات و هزینه هایی که این پروسه دشوار نصیب مردم ایران و کشور آنان می کُند، موضوع دلمشغولی زمامداران حکومت نیست.

برخلاف رجزخوانیهای نابخردانه و اغلب بی پُشتوانه ی مُلاها، هُشدارهای سه کشور اروپایی، به شتاب چهره ی مادی می گیرد. آنگونه که برمی آید، روز دوشنبه هفته آینده، نمایندگان اتحادیه اروپا، آمریکا، روسیه و چین، آخرین هماهنگیها به منظور برگُزاری نشست اضطراری شورای حُکام آژانس را به عمل خواهند آورد.

ریل سیاست برخورد به تلاشهای هسته ای جمهوری اسلامی به روشنی تغییر کرده است. ایستگاههای جدید در حال تعیین شُدن هستند و مُسافران یا سوار شُده اند یا در حال رزرو جا هستند. در این میان، ماشین دودی رژیم آقای مُتکی، درجا زنان همچنان تنوره می کشد.

دولت احمدی نژاد سعی به استفاده سیاسی از اسلحه نفت دارند

2005-12-08T13:36:00.000-08:00

احمدی نژاد چهارمین گزیده خود را برای بدست گرفت اختیار وزارت نفت به مجلس ارتجاع معرفی کرد. كاظم وزيري هامانه فرد جدیدی است که طی یک نامه به مجلس معرفی شد و همزمان اعتراض بعضی از نمایندگان را نیز بر انگیخت. اما این نمایندگان نیز در حالی که مخالفتی با این گزینه ندارند اما باز هم از احمدی نژاد گلایه می کنند که با آنها در این مورد مشورت نکرده است. احمد توکلی و مرتضی تمدن با اعتراضات اینچنینی ثابت می کنند که نمایندگانی که برای مجلس برگزیده شده اند، تنها عروسکهایی هستند که باید به فرموده قیام و قعود کنند. اما احمدی نژاد که به نقش سیاسی وزارت نفت بیش از اقتصادی آن توجه دارد، همه تلاش خود را برای بدست گرفتن مهار این وزارتخانه بکار می گیرد. وزیری ماهانه که هم اکنون پست سرپرستی وزارت نفت را بعهده دارد، از کسانی است که بیش از همه بله قربان گوی کسانی است که او را به جلو صحنه رانده اند تا فردی قدرتمند در حلقه قدرت باندهای رژیم. هر چند احمد نژاد برای عمل به شعار خود یعنی بردن پول نفت به سفره مردم تحت فشار است. اما بخوبی به نقش سیاسی این وزارتخانه واقف است و با سازماندهای ای که دولت تا کنون داشته است، می شود اینگونه حدس زد که سعی خواهد کرد تا از اسلحه نفت برای پیشبرد سیاستهای ارتجاعی رژیم استفاده کند. به همین دلیل احمدی نژاد و باند مربوطه این پست به کسی نیاز دارند تا به دستورات آنها گوش دهد و مجری بی چون و چرای فرامین آنان باشد. هرچند رقبای احمدی نژاد در باندهای دیگر قدرت برای غارت این وزارتخانه نقشه می کشند، اما او به نقش سیاسی این وزارتخانه بیشتر توجه دارد. در چنین حالتی اوضاع اقتصادی مردم که وابسته به درآمدهای نفتی است چه خواهد شد؟ سئوالی است که پاسخ آن از قبل مشخص است.

برای ملاها، همه راهها به نا کجا آباد ختم می شود

2005-11-19T09:20:00.000-08:00

صدای حرکت عقربه های ساعت همچون ناقوس مرگ، نزدیک شدن روز سرنوشت ساز را به حکومت ولایت فقیه هشدار می دهد. از این رو، ملاها به تکاپو افتاده و برای فرار از سرنوشت پست و خواری که در پیش رو دارند، از بالا رفتن از دیوار راست تا در رفتن از سوراخ موش را امتحان می کنند.

از یک سو، لاریجانی به طور محرمانه پیشنهاد تعطیل غیر علنی تاسیسات اصفهان را می دهد و از سوی دیگر با تکذیب آن، خواهان آغاز گفتگو با سه کشور اروپایی می شود اما وقتی پاسخ منفی می گیرد، دست به دامان روسیه، یکی از قلدرترین باجگیران از جمهوری اسلامی می شود تا جلسه ای با سران اروپایی در آن کشور ترتیب دهد. دبیر شورای عالی امنیت رژیم در این امر هم به ظاهر، به گفته یک دیپلمات اروپایی، به خاطر "دور بودن مسافت با مسکو"، ناکام می ماند.

گزارش ارایه شده اخیر از جانب آقای البرادعی وخامت اوضاع را برای رژیمی که شهرت به سزایی در فاشیسم مذهبی و تروریسم دارد و همزمان به دنبال ساخت بمب اتمی نیز است، غیر قابل تحمل می کند.

مدیر کل آژانس انرژی اتمی، در آستانه نشست شورای حکام این آژانس برای بررسی پرونده هسته ای رژیم، در گزارش خود می گوید:"یافته های جدیدی وجود دارد که از وجود تجهیرات و تکنولوژی دو منظوره در ایران حکایت می کند، تکنولوژی ای که هم می تواند برای طرحهای نظامی و هم غیر نظامی بکار رود." آقای البرادعی مودبانه ابراز می کند که رژیم در ابراز صداقت تاخیر کرده است یا به عبارت دیگر، تا به حال دروغ گفته است. البرادعی همچنین به اسنادی که بیانگر ریخته گری و ماشین کاری فلز اورانیوم ضعیف، طبیعی و غنی شده می باشد اشاره کرده که برای ساخت بمب هسته ای بسیار مفید است.

دوران پیشبرد اهداف با دروغ و تزویر برای رژیم به پایان رسیده است. هیچ اقدامی جز تسلیم کامل نمی تواند ملاها را برهاند. تسلیم کامل داوطلبانه یا اجباری که شورای امنیت برای آن تعیین می کند.

۱۴ آبان، روز وبلاگ‌های فارسی

2005-11-06T12:42:00.000-08:00

بیست و شش سال پیش در روزی مثل دیروز عده‌ای جوان خام و احساساسی از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند و با اشغال سفارت آمریکا ایران را کم‌کم از صحنه‌ی جهان منزوی کردند.

اما پنج سال پیش در چنین روزی نطفه‌ی چیزی بسته شد که دوباره ایرانیان را، حداقل جوانان امروز ایران را، به صحنه‌ی جهانی برگردانده است. تخمین‌های جدید نشان می‌دهد که بیش از هفتصد هزار وبلاگ فارسی در اینترنت هست که نه تنها فضای رسانه‌ای داخل ایران را بطرز محسوسی قابل تنفس‌تر کرده، بلکه پل‌های بی‌نهایت مهمی بین ایرانیان داخل و خارج از کشور، نسل قبل انقلاب و نسل بعد از آن، زنان و مردان، سیاستمداران و مردم، و از همه مهم‌ترین بین مردم عادی دنیا و مردم عادی ایران زده است..

درست است بخاطر شوکی که از آمدن جانوری به‌نام احمدی‌‌نژاد کسی امسال برای روز وبلاگ‌های فارسی کاری نکرده است. ولی کتابی درباره‌ی وبلاگ‌های فارسی به آلمانی و انگلیسی منتشر شده است با نام «ایران، ماییم» که بهترین شناساننده‌‌ی وبلاگ‌های فارسی به کسانی است که نمی‌توانند فارسی بخوانند.

این کتاب که نسرین علوی آن را با استفاده از تعداد زیادی از مطالب ترجمه شده از وبلاگ‌های فارسی نوشته، الان در در آلمان و انگلیسی دارد با موفقیت به فروش می‌رسد و حدس می‌زنم که ارایه‌اش در آمریکا هم که همین هفته آغاز می‌شود با موفقیت زیاد روبرو شود.

برای ما که خارج از ایران زندگی می‌کنیم این بهترین راه برای این است که به دوستان خارجی‌مان نشان دهیم که احمدی‌نژاد نماینده‌ی ایران جدید نیست. ایران امروز خود ما It's a nice co-incidence that "We Are Iran", the book about Iranian blogs by Nasrin Alavi, has published on the eve of the fifth anniversary of Persian blogging. Now we could show the world that Ahmadinejad is not representing Iran. We are what the new Iran is these days.

دائي جان ناپلئون

2005-10-18T08:30:00.000-07:00

فرمانده نيروي مقاومت بسيج: صداي انفجار در اهواز لهجه انگليسي دارد ...

Arrest in Iran...........................

2005-10-05T04:55:00.000-07:00

I was reading about the recent arrests in Iran... What exactly is this Iranian Criminal Justice? A God-given Iranian version of the Islamic law?! Why don't/can't we have a religious figure... to come out of the closet... and say the appropriate role of religion in politics and law is not what the murderer mullahs are feeding the Iranians! ... (Religion plays a great role in a country like Iran - we are not the first (or the last) country where religion... has an important impact on our lives... look at Italy... every hill is a holy place of worship!)

باز هم جنگ؟

2005-09-24T01:52:00.000-07:00

فاتحه مطبوعات

2005-09-03T04:27:00.000-07:00

خاتمي بس

2005-08-30T02:57:00.000-07:00

خاتمي بس
سيّد که همه محاسنش با هم بود
آوردن احمدي نژادش کم بود
يک پوزشي از ملت ايران ميخواست
اين سيّد خوش خنده اگر آدم بود

قتل یک عضو حزب دموکرات کردستان در سوئد

2005-08-26T01:07:00.000-07:00

از قرار معلوم آقای محسنی اژه‌ای هنوز بر کرسی خلافت ننشسته کشتار را شروع کرده‌اند. آقایان هنوز رای اعتماد نگرفته می‌خواهند بگیر رو ببندها را راه بیندازند. ملت هم که انگاری اگر دنیا را آب ببرد ایشان را خواب خواهد برد.
سانسور را چند برابر کرده‌اند خفقان را همه گیر، حالا همین کم مانده که قتل های دهیه 60 و هفتاد را هم شروع کنند.

اشتغال‌زایی کابینه احمدی‌نژاد

2005-08-15T03:53:00.000-07:00

هموطن! احمدی نژاد توئی!

2005-08-13T13:02:00.000-07:00

هموطن! احمدی نژاد توئی!
هموطن! احمدی نژاد توئی
خط اگر اوست، امتداد توئی

باز تیشه زدی به ریشه خویش
زانکه با خویش در عناد توئی

میتوان گفت در بد آوردن
صاحب هرچه اجتهاد توئی

گاه شاهی گهی پرزیدنت
گاه با هر دو در تضاد توئی

گاه داری دکان پر رونق
گه تورم زده، کساد توئی

تازگی هم ندارد این موضوع
اینچنین از زمان ماد توئی

گاه کمبوجیه، گهی کورش
گاه مزدک، گهی قباد توئی

گاه ای هموطن بنی صدری
عالم علم اقتصاد توئی

هاشمی میشوی پس از چندی
عامل دزدی و فساد توئی

میشوی خاتمی دو روز دگر
شیخ خائن به اعتماد توئی

می نشینی به جای خامنه ای
تنگ ذهن و دهن گشاد توئی ....

دائماً ظلم میرود بر تو
گرچه دنبال عدل و داد توئی

هرچه بر تو رسیده از خود توست
آن عقابی که اوفتاد توئی

سوخت ماتحت تو ز آتش تو
روز و شب در پی پماد توئی ...

انتخابات آمد و دیدم
کنف حوزه و ستاد توئی

جهل با فقر متحد گردید
مات زینگونه اتحاد توئی

باز رودست خوردی از امت
منتر خلق بی سواد توئی

ترک کن این فریب خوردن را
گر گرفتار اعتیاد توئی

میروی مثل برگ گل با باد!
گرچه نه عضو حزب باد توئی ....

هموطن! من شریک ِ جرم تو ام
نه گمان کن در انفراد توئی

از« تو» البته که مراد منم
از«من» البته که مراد توئی

چون نباشد مرا تحمل نقد
هدفم بهر انتقاد توئی!

این همه ، انتقاد از خود بود
که درین رشته اوستاد توئی

پس ببخشا اگر زیادی شد
چشم پوش از کم و زیاد توئی ...

Silence

2005-08-07T02:40:00.000-07:00

Silence

When evil triumphs
When good men lay dying
Hungering for freedom
Brings shame on us all

Silence

Can be broken
When voices unite
The slumbering can awaken
When darkness meets light

byebye

2005-08-04T13:36:00.000-07:00

Prominent Iranian judge shot dead

2005-08-02T10:39:00.000-07:00

The judge in the trial of Iran's best-known political prisoner, journalist Akbar Ganji, has been shot dead, a judiciary spokesman has said.
At least one gunman on a motorcycle opened fire at Massoud Moghaddas as he was leaving a court building, Jamal Karimirad said.

Mr Ganji was jailed five years ago for linking senior Iranian officials to the murders of prominent intellectuals.

He has been on hunger strike for 53 days in protest at his imprisonment.

Power struggle

"Massoud Moghaddas... was shot and martyred leaving the court building," Mr Karimirad told Reuters news agency.

"We do not know anything about the identity of the assassin".

Mr Moghaddas sentenced Mr Ganji to six years in prison in 2001 after he accused members of the conservative establishment of being responsible for the killing of dissidents and intellectuals.

Mr Ganji's trial and imprisonment was seen as part of a wider struggle between Iran's reformist movement, led by former President Mohammed Khatami, and conservative clerics and the judiciary.

The US, EU and international human rights organisations have called for Mr Ganji's release.

His wife, Masoumeh Shafiei, says the authorities have pledged never to release her husband unless he withdraws his accusations and apologises to Iran's supreme leader, Ayatollah Khamenei.

Ganji must survive....

2005-08-01T03:49:00.000-07:00

دخالت پدرخوانده برای آزادی گنجی

2005-07-29T14:08:00.000-07:00

دخالت پدرخوانده برای آزادی گنجی!
یکی از مسئولین به بند کشیده شدن گنجی در تلاش برای نجات گنجی است! عجب دنیایی شده! فرهنگ نادری یکی از نوچه‌های پدرخوانده هاشمی در مصاحبه‌ای با رادیو فردا اعلام داشته که آقای رفسنجانی (پدرخوانده) در تلاش است تا عفو گنجی را بدست بیاورد. هنوز هیچکس از این آقایان نگفته‌اند عفو برای چه؟ برای شرکت در یک کنفرانس یا نوشتن و افشاگری دزدی‌ها و جنایات پدرخوانده؟ آیا شرکت در یک کنفرانس و یا نوشتن کتابی باید نتیجه‌اش سال‌ها زندان و شکنجه باشد؟ چه کسی از چه کسی باید تقاضای عفو کند گنجی از پدرخوانده یا پدرخوانده از گنجی؟

گنجی در آخرین نامه‌اش به سروش که همین امروز منتشر شد حتی در شرایطی که دارد باز از افشاگری دست برنمی‌دارد و باز با صراحت رفتن خامنه‌ای را تقاضا کرده او در این نامه با شهامت از دزدی‌های یکی دیگر از حکومتیان نوشته این قسمت از نامه را بخوانید:

استاد عزیز
حتماً به یاد می‌آورید که آقا، فاشیست‌های چماقدار را فرستاد تا در دانشکده‌ی فنی دانشگاه تهران با مشت و لگد و میز و صندلی به جان شما بیافتند و اگر آن روز من و رضا تهرانی شما را در بر نگرفته بودیم و بخشی از کتک‌ها را نخورده بودیم و شما به دست آنها می‌افتادید، امروز شما وضع دیگری داشتید. حتماً به یاد می‌آورید که یکی از سر دسته‌های واقعه‌ی آن روز، اینک به تئوریسین شبکه‌ی اول سیما تبدیل شده و هفته‌ای چند بار برای فاشیست‌ها در سیما فلسفه‌بافی می‌کند و دن کیشوت‌وار به جنگ دنیای جدید می‌رود. تئوریسین خشونت و مدافع برده‌داری، دشمن شما و دکتر شریعتی؛ در روزهای اول انقلاب فردی را می‌فرستد تا برایش دو سیر پنیر بخرد. وقتی آن فرد با سه سیر پنیر بازمی‌گردد، آقا با آن فرد بسیار دعوا می‌کند که من خرج زندگی تا آخر ماه را ندارم، آن وقت تو به جای دو سیر، سه سیر پنیر می‌خری؟ اینک دو فرزند تئوریسین خشونت میلیاردر شده‌اند و خود این شخص حواله‌ی هفت میلیارد تومانی شکر را می‌گیرد و در بازار آزاد با چند میلیارد سود به فروش می‌رساند. می‌دانید که در شهر قم چه دم و دستگاهی به راه انداخته است. همه‌ی اینها از ثمرات حمله به شما و دیگر دگراندیشان و دفاع از خشونت و ترور بدست آمده است. فکر می‌کنید بی‌جهت او را جانشین علامه طباطبایی و مطهری خطاب کردند. این یکی از موارد مبارزه با فساد اقتصادی رژیم است. یعنی شعار عدالت اجتماعی و مبارزه با فساد اقتصادی سردادن و جیب عمله‌ی ظلم و استعمار را پر کردن، دکتر سروش را از شغل محروم کردن و به جاهلانِ دِه شغل دادن.

همه آزادی خواهان امروز موظف‌اند که از تلاشهای گنجی حمایت کنند و نگذارند که رژیم او را نیز سربه نیست کند.

After 14 days on hunger strike Manouchehr Mohammadi is in a coma.

2005-07-23T14:14:00.000-07:00

After 14 days on hunger strike Manouchehr Mohammadi is in a coma.

--------------------
Ahmad Saraji, a blogwriter, has been taken from his house on June 30, 2005, by the intelligence ministry officials to Tabriz Prison. Since his arrest , Mr. Saraji has started a hunger strike and his health has been severly deteriorated. He has been transferred to Tabriz Prison's Clinic.

Ganji Is Near Death in Iranian Prison, a Dissident Reports

2005-07-19T00:08:00.000-07:00

WASHINGTON - Akbar Ganji's36-day hunger strike has nearly cost the Iranian dissident his life, according to a writer recently released from the Tehran prison that holds Mr. Ganji, whom President Bush and European Union leaders have demanded the mullahs set free.

In a telephone interview from Tehran, a former political prisoner who was released temporarily from Evin prison at the end of June, Amir Abbas Fakhravar, told The New York Sun that Mr. Ganji's kidneys had failed and that he was seen yesterday by two fellow inmates in Evin's hospital wing laying unconscious on a floor as two guards tried to prop him up.

"I received word this afternoon from two inmates who saw Akbar Ganji in the prison hospital and was not moving at all. Two guards were trying to get him to walk, but he was unconscious, lying on the ground and not able to walk," Mr. Fakhravar said. "He is on the verge of dying."

On Saturday, a Persian wire service, Tabriz News, published a statement from Mr. Ganji contradicting published reports from the Iranian judiciary that claimed his condition was good. "Since the statements of the judiciary do not express the truth about my conditions, I am not willing to cooperate with the clinic officials on recording my vital signs effective now, Saturday July 17, 2005." Another Persian wire service reported that Mr. Ganji's wife was denied a visit yesterday to Evin prison. She told the Islamic Republic News Agency yesterday that Mr. Ganji has refused intravenous injections that could keep him alive.

Mr. Ganji was sentenced in January 2001 for publishing a series of articles and a book, "The Red Eminence and the Gray Eminences," that charged senior regime officials with playing a direct role in a series of assassinations of Iranian intellectuals and dissidents in the late 1990s, which have become known as the "chain murders." On June 11, Mr. Ganji was re-arrested after allegedly violating the terms of his medical leave (he suffers from asthma) when he gave an online interview urging his countrymen to boycott last month's presidential election. In the interview, he challenged the supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, to stand for office. On the same day, Mr. Ganji began his current hunger strike, subsisting since then on water and sugar cubes.

Mr. Fakhravar last month was granted a temporary release from Evin prison, where since 2002 he had been serving an eight-year sentence for publishing a criticism of Ayatollah Khamenei called "This Place Is Not a Ditch." In 2003, Mr. Fakhravar became one of the first members of the democratic opposition in Iran to call for a constitutional referendum to rescind the powers of the supreme leader and Council of Guardians that have since 1997 stymied the efforts of reformers to expand individual liberties in Iran.

He was released temporarily from Evin to complete his university examinations, and in the interview yesterday, he said, "I forgot to report back to prison." Mr. Fakhravar is ignoring a warrant for his arrest issued by Iranian authorities.

When asked whether he was willing to risk his life by speaking on the record, he replied, "My objective in life is to free my country that is in such misery." He added, "This is what we are about, and we have no fear."

Mr. Fakhravar said that Mr. Ganji was placed in solitary confinement in section 240 of Evin prison, an area of the facility where, according to Mr. Fakhravar, female enemies of the revolution in 1979 and 1980 were raped before they were executed. "It is against Islamic law to kill a virgin," he said.

Regarding the details of Mr. Ganji's captivity, Mr. Fakhravar said, "I saw him in the first 10 days of the hunger strike. After 10 days, they took him to solitary confinement."

The account squares with Mr. Ganji's letter last month from prison, in which he said the regime would not allow other inmates or journalists to see him. A second letter, claiming to be from Mr. Ganji, has circulated around the Internet in the last four days. Mr. Fakhravar yesterday said he doubted its authenticity, due to Mr. Ganji's failing health.

As Mr. Ganji's body weakens, more people around the world have taken up his cause. Opendemocracy.net, in conjunction with the International Society for Iranian Studies-Committee for Academic and Intellectual Freedom and International PEN, has circulated a petition calling on the supreme leader to free Mr. Ganji. More than 100 have signed the petition so far, including the South African archbishop and a Nobel Peace Prize winner, Desmond Tutu; an MIT linguistics professor, Noam Chomsky, and a University of Chicago philosopher, Martha Nussbaum.

Last week, a separate letter from 33 Iranian intellectuals urged the U.N. secretary-general, Kofi Annan, to intervene personally. When asked about Mr. Ganji on Wednesday by the Sun, the secretary-general said he did not know enough about the dissident's case to take a stand. Five U.N. human rights rapporteurs on Friday issued a statement calling on the Iranian regime to offer Mr. Ganji adequate medical care for his asthma and afford him a fair and impartial trial. The statement, however, did not directly call for his release from prison.

Recent attention from intellectuals and activists may not be enough to save the journalist this newspaper has called the Iranian Vaclav Havel. Mr. Fakhravar yesterday said he feared that Mr. Ganji would soon be dead. At the end of the interview yesterday, he said: "Never in these past 25 years has the Islamic republic been in so much turmoil. The minute Akbar Ganji dies, you will see what a revolution looks like here

Murder’s Row Rules

2005-07-16T00:39:00.000-07:00

— Michael Ledeen, an NRO contributing editor, is most recently the author of The War Against the Terror Masters. He is resident scholar in the Freedom Chair at the American Enterprise Institute.:::

Iranian dissidents appealed to the United Nations to support calls for freedom for Akbar Ganji, the brave writer who is being tortured in Tehran for the sin of exposing the murderous activities of the theocratic regime of the Islamic republic. The top dog at the U.N., Kofi Annan, declined to take a stand, claiming he did not know enough to have an opinion. The U.N.’s lapdog at the U.S. Senate, Indiana’s Richard Lugar, similarly declined comment, thereby relegating himself to the honor roll of appeasers of terrorists, murderers, and torturers. With the exception of the New York Sun, no major newspaper has supported Ganji, nor, for that matter, the broader cause of Iranian freedom.
Happily, President Bush unhesitatingly denounced Iran’s mullahcracy for its barbaric treatment of Ganji, and his forthright support of freedom has been echoed by Senators Sam Brownback, Rick Santorum, and Joe Biden. Even the European Union felt compelled to support Ganji in an usually blunt demand for his release. Others may well follow, as they should.

"Death to Despotism"
Ganji is only one of a tragically lengthening list of brave Iranians who deserve our support. Despite recent crackdowns and executions — the leadup to the installation of new President Mahmoud Ahmadinejad — hundreds of Iranians demonstrated at Tehran University on Ganji’s behalf earlier this week. The regime’s response was remarkably vicious, even by their own low standards. Even before the demonstrations began, water and electricity had been cut off to the university dormitories, and security forces deployed throughout the area. The first wave of demonstrations celebrated the anniversary of the student uprisings of 1999, and tens of thousands of people marched quietly through the streets, defying the regime’s ban (even the Organization of Student Unity, which has official status, was denied a permit to commemorate the uprisings). Worried about the huge numbers, the regime arrested a few hundred leaders.

During the days that followed dissidents demonstrated on behalf of all political prisoners, and carried banners reading "Death to Despotism" and "Long Live Liberty." The numbers were smaller, and the regime moved in, using clubs, chains, knives, and iron knuckles. Hashem Aghajari, the well-known writer who was imprisoned for years and has paid for his bravery with the loss of a leg, was attacked by security forces with such violence that his artificial limb was separated from his body. Leaders of the Student Unity Organization — Mohammed Hashemi, Mohammed Sedeghi, and Nasser Ashjari — were rounded up and jailed. Any student found with a banner or poster was arrested, and all cellular phone communication in the University area was jammed.

And yet the protests continue, to the near-total indifference of the media of the so-called civilized world (the most notable exception being John Batchelor, whose late-night radio broadcasts have been a rare source of information on Iran). In the township of Mehabad in Kurdistan province, thousands of people demonstrated on July 11 against the murder of a Kurdish activist named Shovaneh Ghaderi. The demonstrators chanted "Death to the Islamic Republic," and "Death to Khamenei." The demonstrators were clubbed and beaten, at least one was killed, and significant numbers were arrested. On the 12th there was a work stoppage, nominally to protest the economic misery of the city, despite the torrent of petrodollars pouring into the mullahs’ coffers.

The mullahs tried to organize an attack by common criminals against the political prisoners in Karaj prison, but it was miraculously foiled.

Meanwhile, Western diplomats are preparing for the installation of Ahmadinejad, who has been misidentified as one of the hostage takers at the American embassy in Tehran in 1979. Some hostages believe they saw him, and they probably did, because he was at the time one of the most infamous interrogators and torturers at Evin prison, where some of the hostages were taken. But he was not at the embassy. His infamy, aside from his involvement in torture and executions in Iran itself, rests on his alleged involvement in the assassination of Abdurahm Qasimlou, the leader of the Kurdistan Democratic Party of Iran, who was assassinated in Vienna 16 years ago.

The evidence against Ahmadinejad comes from a variety of credible sources, ranging from an Austrian Green-party parliamentarian, Peter Pilz — who has shamed the previously paralyzed government into opening an investigation — to the excellent writer and analyst Amir Taheri, who says flatly that Ahmadinejad’s involvement in the assassination "is an established fact." Maybe the presidential election in Iran between Ahmadinejad and Rafsanjani should have been called "murderer’s row," since both of them have been accused of involvement in assassination of the regime’s enemies in Europe. That fact alone tells you most everything you need to know about the Islamic republic.

Manifest Evil
The increasing tempo of violence by the mullahs against their own people, and the people’s continued readiness to endure terrible pain and even death to challenge the regime, suggests several things. First, that the regime has removed the last remaining "reformist" fragments from its public face; they have declared "No More Mr. Nice Guy" and they are going to use their mailed fist against anyone who challenges them. Second, that we can expect them to try similar tactics against their foreign interlocutors, taking a page out of the playbook of their Chinese buddies. They have already issued public statements regarding uranium enrichment which can best be summarized: If you’re nice to us, we’ll carry on with enrichment, and if you’re tough with us, we’ll carry on with enrichment. We’ve seen this before, but that line was previously delivered by Groucho. Third, as Khamenei himself has proclaimed, they intend to continue their support for the terrorists in Iraq, in order to drive us back to America.

As luck would have it, recent articles in the Arab press have unearthed even more evidence of Iran’s support for bin Laden and al Qaeda. Much of it has been written up by Dan Darling at WindsofChange.net, and it concerns the confessions of Saif al-Adel, most likely a pseudonym for Muhammad Ibraham Makkawi, an ex-colonel in the Egyptian special forces. Al-Adel reputedly fought against us in Somalia, was involved in the African-embassy bombings, and became one of Osama bin Laden’s top deputies after we killed Mohammed Atef. Al-Adel provided detailed information about his sojourn in Iran, and how he and others crossed from Iran to Iraq after the Iranians arrested some of the minor players.

Mshari Al Zaydi, writing in Asharq Alawsat, says that al-Adel, along with Zarqawi, went straight to Iran after their defeat in Afghanistan. In Iran they stayed in the houses belonging to the Iranian agent Gulbaddin Hekmatyar, something that could only have happened with approval from the regime. As al-Adel puts it, "We began to converge on Iran one after the other. The fraternal brothers in the peninsula of the Arabs, Kuwait, and the United Arab Emirates who were outside Afghanistan, had already arrived...We set up a central leadership and working groups..."

This is precisely what Spanish judge Baltazar Garzon said some time ago: that al Qaeda reconstituted its leadership structure in Iran after the liberation of Afghanistan. It makes sense, since the Europeans have long known of Zarqawi’s operational base in Iran (from which he created the European terror network that undoubtedly provided support for the operations in Madrid and London). And it jibes with the information I had, months before Operation Iraqi Freedom, that the Iranians were working with Saddam, the Syrians, and the Saudis to prepare a terror war against us in Iraq.

So we have abundant evidence of Iran’s involvement in the war in Iraq, and of the manifest evil of the regime that is universally recognized as the world’s leading sponsor of terrorism. Yet Kofi Annan and Richard Lugar cannot find any words of condemnation, and the Bush administration, despite the president’s fine words, cannot find a line of action to support the Iranian people’s brave resistance.

Everything we know about Iran demands that we take action. Every day we learn more. It is hard to explain why we, and the rest of the Western world, continue the farce of negotiations and do nothing to bring down a regime that will surely kill as many of us and our allies as possible. Western appeasement infects others, and surely plays a role in Iraq’s recent wet kisses in the direction of Tehran (although it was encouraging to hear the Iraqi defense minister flatly deny the Iranians’ public statement that Iran was going to train some Iraqi troops). Shortly Prime Minister Jafari is going on an official visit, and he cannot be expected to be tougher on Iran than we are.

Perhaps Secretary Rice and National Security Adviser Hadley think they are being prudent and statesmanlike by giving the Europeans time to play out their negotiating string, and refraining from active support of the Iranian resistance. Not so. Such feel-good measures are sacrificing lives, above all Iraqi civilians, and also American fighters in Iraq and Afghanistan.

Enough already with the clever stratagems and pleasant cooperation with the Brits, French, and Germans. Let’s get on with it.

Don’t you see there is no escape?

ماهی از سرگنده گردد

2005-07-15T01:48:00.000-07:00

رژیم جمهوری اسلامی، رژیمی است که رهبران آن خود را "آیت الله" یعنی نمایندگان خدا بر روی زمین می دانند. آنان خود را برگزیدگانی فرض کرده اند که وظیفه شان رستگاری و خیر و صلاح بشریت است. با نقد کردن برات و سفته امام زمان در بازار سیاست به اشاعه جهل و خرافه مشغولند. ثمره کار اینان چیزی نیست جز سقوط اخلاقی و لگدمال کردن شرافت و کرامت انسانی.
اینان از همان روزی که برای به قدرت رسیدن بساط دروغگویی را پهن کردند و با شعار آزادی و استقلال و کشاندن مردم به دنبال خود، رژیم استبدادی مذهبی خویش را حاکم کردند، نشان دادند که از صداقت عاری اند و شیادانی هستند که با سوو استفاده از عقاید مذهبی مردم، به راهزنی آمده اند. وقتی که وعده های خمینی به مردم پس از به حکومت رسیدن واژگونه شد و او یکی پس از دیگری زیر قولها و وعده های خود زد، معلوم شد که بهشت آخوندهای به حکومت رسیده، قتلگاهی است که صد هزار رحمت به جهنم.
اما این همه ماجرا نبود. این آغاز کابوسی بود که زاهدان ریایی برای مردم خواب دیده بودند. وقتی خمینی با فتوی به مردم گفت برای مصالح نظامش به جاسوسی به پردازند و منافع حکومت را حتا بر اخلاقیات و شرافت انسانی ارجح بدارند، یعنی دیگر چیزی بنام کرامت انسانی بی معناست و منادیان دین فروش، جامعه را به سوی انحطاط راهبر شده اند. آنانیکه روسری و چادر را با چماق و قمه به زنان تحمیل کردند تا از "فساد" جلوگیری کنند، خود ناقلان ویروس بی اخلاقی و دنائت بودند. حاکمان شرعی که حکم خود را حکم خدا می دانستند، چنان در فساد و فسق و فجور غرق بودند که چیزی به جز بوی تعفن اندیشه مفسده گر شان به دماغ آنها نمی رسید. فقر و تهی دستی را بر مردم تحمیل کردند و از این روی، بازار تن فروشی برای ارتزاق را رواج دادند. استرسهای حضور نامیمونشان در چهار راه ها، در پای چوبه های دار، با شلاقهایی که بوی خون می داد و بر تن جوانان کوبیده می شد، آمار پناه برندگان به مواد مخدر را از حد تصور درگذراند.
در ادامه همین اوضاع است که مصباح یزدی، فیلسوف مدافع تز حکومت اسلامی، هر آنچه را که از ذهن بیمارش تراوش می کند، به نام احکام مذهبی انتشار می دهد. او موتور محرکه انحطاطی اخلاقی ای است که در سرازیری چاه ویل جمهوری اسلامی، انتهایی برآن متصور نیست. مصباح در "همایش بانوان در تشکیل دولت اسلامی" پس از بیان یکسری از توصیه ها برای پیروانش در تحکیم پایه های حکومت می گوید:"غیبت واجب هم داریم." اینکه در فرهنگ توده، سخن چینی و نمامی چقدر مذموم شمرده می شود ، به مصباح مربوط نیست. او مدرس حوزه علمیه است و البته حکم شرع را بهتر از دیگران می فهمد. اما بی شرمی او در بیان این مزخرفات نشان می دهد که ایدئولوژی حکومت تا کجا جا دارد و تئوریسینهای آن برای ادامه حکومت فاسد خود چه چیزی را جزء وجوبات دینی قلمداد می کند.
ظاهرن عده ای مصباح را کسی می دانند که از موقعیت سوو استفاده کرده و با جمع کردن عده ای به دور خود خرافه می بافد. اما حضور مصباح یزدی در مباحثات تلوزیونی برای دفاع از ایدئولوژی حکومت در سال 58 در مقابل نمایندگان دگراندیش به دستور خمینی، گویای این است که او به همان راهی می رود که خمینی آغاز کرد و به همان شیوه ای عمل می کند که او بنیاد نهاد. قتل و کشتار مردم بیگناه با فتاوی وی انجام می گیرد و قوه قضاییه رژیم نیز با برگزاری محاکمات مذهبی بر آنها صحه می گذارد.
مصباح یزدی و افکار منحط او نماد، اندیشه غالب در حکومت ولایت فقیه است که گند و فساد آن جامعه ای را آلوده کرده است.

اکبر گنجی مصلوب/ کاریکاتوری از نیک آهنگ کوثر

2005-07-14T02:57:00.000-07:00

چهره‌های ماندگار: خاتمی؟

2005-07-14T02:55:00.000-07:00

چهره‌های ماندگار: خاتمی؟
خاتمی در پاسخ خبرنگاران در باب اکبر گنجی گفت: اگر او تقاضای آزادی مشروط کند، من از آقای شاهرودی خواهم خواست که...

نمی‌دانم خاتمی خجالت هم سرش می‌شود یا نه؟ مرد مومن! طرف پنج سال است که زندان مانده، آزادی مشروط مال کسانی نیست که بیشتر محکومیت‌شان را گذرانده‌اند! در ثانی، دادگاه تجدید نظر اول اکبر، حکمش را به ۶ ماه تقلیل داد، قاضی مربوطه را کله پا کردند، و دادگاه بعدی، حکم را ۶ ساله کرد. آن موقع صدای مبارکتان در نیامد؟ قانون اساسی که حافظش بودید دچار مشکل می‌شد؟

اکبر در مجموع، پنج سال و نیم از هشت سال دولت خاتمی را در زندان گذرانده است. دختر رئیس جمهوری هیچ‌وقت غمی که دختر اکبرچشیده را درک نکرده. خانم خاتمی چه می‌داند بر همسر اکبر در راهروهای دادستانی و زندان چه رفته؟

اشکال کار از ماست! باور کنید! مایی که انتظار زیادی از مردی داشتیم که این‌کاره نبود! خداوندا! ما را ببخشای، که باعث شدیم عده‌ای به خاتمی امیدوار شوند(از جمله خودمان!!!). خاتمی می خواهد در تاریخ ماندگار شود؟ حتما خواهد شد! با تاریخ نویسانی که چشمانشان را بسته‌اند، حتما می‌ماند!

Prenez garde !

2005-07-12T00:08:00.000-07:00

Prenez garde ! Prenez garde de n'offenser aucun coeur
Prenez garde ! Prenez garde de ne blesser aucune ame
Prenez garde ! Prenez garde de n'etre malveillant envers personne
Prenez garde ! Prenez garde de ne pas etre une cause de désespoir pour quelque créature
Si l'un de vous devait devenir une cause de douleur pour un coeur
de désespoir pour une ame,mieux vaudrait pour lui de se cacher dans
les profondeurs du sol que de marcher sur la terre

مراقب باشيد* ! مراقب باشيد که مبادا قلبی را بيآزاريد !
مراقب باشيد ! مراقب باشيد که مبادا روحی را زخمی کنيد !
مراقب باشيد ! مراقب باشيد که مبادا بدخواه کسی شوید !
مراقب باشيد ! مراقب باشيد که مبادا سبب نا اميد شدن انسانی گرديد !
اگر کسی از بين شما مسبب به درد آمدن قلبی و نا اميد کردن روحی شود ،
همان بهتر برای او که خود را در اعماق خاک پنهان نمايد تا اينکه به روی زمين قدم بردارد.

Iran's Nuclear Lies

2005-07-11T05:11:00.000-07:00

Iran says its nuclear program is for peaceful uses only. But a history of deception raises doubts.
July 11 issue - Beyond the antiaircraft-gun emplacements and the early-warning radar systems, and shortly before you get to the high concrete walls topped with concertina wire that surround Iran's Bushehr Nuclear Power Plant, there's a large sign announcing that the facility welcomes guests. Like so much about the Iranian nuclear program, the signals are incongruous, contradictory and more than a little sinister.

If Iran is to be believed, then the world has nothing to fear from its nuclear program. The United States, Europe, Israel, Saudi Arabia and other oil producers nearby can rest easy, because the ayatollahs have no plans to threaten the region with atomic weapons or put nukes in the hands of terrorists. If Iran is to be believed, its only goal, repeated countless times, ratified in treaties and open to inspections, is to develop a completely independent ability to make nuclear fuel and use it to generate electricity.

But neither the United States nor Europe nor the United Nations is ready simply to believe Iran, at least not easily, and not without verification. Its record of concealment and deceit about its nuclear program goes back at least 20 years. Its extensive uranium-enrichment program was uncovered in detail only two years ago; its promise of "full disclosure" and "transparency" since then has been something considerably less. The election of a new hard-line Iranian president, Mahmoud Ahmadinejad, last month raises still more questions about how far Tehran can be trusted about its nuclear programs, if at all.

Iran's concealments have been as vast as a secret underground facility at Natanz that was being readied for 50,000 centrifuges to enrich uranium when it was exposed in 2002. They have seemed as small as some undeclared milligrams of plutonium from a research laboratory. In a cat-and-mouse game reminiscent of the lead-up to the Iraq invasion in 2003, the Iranians have claimed to be cooperating while throwing up what often seem to be petty obstacles in front of inspectors. Iranians have bulldozed suspect sites. They have declined to allow investigators access to some military areas. They say they just can't find key documents that would show where and how they acquired key designs when they started their enrichment program in the 1980s. (Typically, under heavy international pressure this year, they finally produced one page from 1987 for inspectors to look at, but wouldn't turn it over.)

The breakthrough revelation about Iran's nuclear-enrichment program came in August 2002 from the front organization for an Iranian exile group on the State Department's list of terrorist organizations, the Mujahedin-e Khalq (MEK). At a press conference in Washington, it exposed the existence of the Natanz uranium-enrichment facility. The group insisted that the tip came from its own sources, but inspectors suspect that the MEK was given the intelligence by an interested government. International Atomic Energy Agency Director-General Mohamed ElBaradei is among those skeptical about the MEK. "I'm sure this [group] is not the original source of the information," he told NEWSWEEK. But never mind. "This is the first time we got specific information we could act on."

The investigations moved slowly but persistently after that, and in a clear direction. ElBaradei and his teams started a series of visits to Iran in February 2003. The inspectors took "environmental samples" to be analyzed by the IAEA's lab at Seibersdorf outside Vienna. They were looking for telltale traces of highly enriched uranium, plutonium or other isotopes. At first the Iranians didn't seem to realize just how powerful an investigative tool this had become: sort of the atomic equivalent of DNA testing at a crime scene. When inspectors asked to visit the Kalaye Electrical Co. in Tehran, for instance, the Iranians at first put them off, apparently thinking they could clean up the place. They let the IAEA (called "the Agency" for short) visit parts of the facilities in March 2003, but not take samples. Finally, in August 2003, the inspectors were allowed to return to Kalaye, just to find part of it extensively retiled, repainted and refloored. Only then were they allowed to take samples. Yet even after all that, the swipes showed traces of highly enriched uranium.
With this information in hand, but not yet public, Agency inspectors found themselves listening to top Iranian officials claiming their country designed and made all its own centrifuge equipment, and that it never had been tested with radioactive substances. "Simply lying in front of everyone," said a diplomat who watched the show, and asked that his name be withheld because of the sensitivity of his position.

Iran claims its right to develop its nuclear program
under treaty obligations, and —offers explanations related to peaceful projects. It needs to manage its own nuclear-fuel cycle, it says, because it cannot possibly depend on others, who might be vulnerable to U.S. pressure, to provide fuel to run civilian power plants. The Iranians' experience during their war with Iraq in the 1980s, and with increasingly restrictive U.S. sanctions in the 1990s, has taught them how vulnerable they can be. Plans to make Iran nuclear-energy independent are supported throughout society, and across the political spectrum. So officials like Asadollah Saboury, vice president for nuclear power plants at the Atomic Energy Organization of Iran, are frustrated by restraints, including the suspension of uranium enrichment, put on them by the international community. "We are wasting our time now," he says.

Last week the United States put more pressure on, announcing it would freeze the assets of any company doing business with the Atomic Energy Organization of Iran, among other firms believed involved with nuclear proliferation. In the past, some U.S. officials have hinted at the possibility of military action. But the United States is already overextended in the complicated mire of the Middle East. Iran, with its diplomatic, intelligence, religious and terrorist contacts throughout the region, "has a lot of assets," says a senior international envoy who would not be quoted by name because he is in the middle of the sensitive negotiating process. "Look at what they can do in Iraq, in Afghanistan, in Lebanon. They can turn the whole Middle East into a ball of fire, and they know that."

Potential military targets in Iran are hardened and dispersed, and many may be unknown. If attacked, Iran would almost certainly "break out" of the Nuclear Non-Proliferation Treaty that it claims to honor. And from that point on, Israeli officials believe, it would take Iran from six months to a year to produce the makings of an atombomb.

18 تير سالگرد جنبش دانشجوئی گرامی باد

2005-07-09T12:18:00.000-07:00

گردهمايی 41 تن از گروگانهای سابق آمریکايی

2005-07-05T03:59:00.000-07:00

روزنامه نیویورک تایمز طی گزارشی از گردهمايی 41 تن از گروگانهای سابق آمریکايی در جریان اشغال سفارت آمریکا در تهران خبر داد و نوشت تا به حال به ندرت اتفاق افتاده است که چنین تعداد از گروگانها در یک جلسه جمع شوند. این روزنامه نوشت چند تن از گروگانها تاکید کردند احمدی نژاد در بین گروگانگیرها بوده است.

روزنامه واشنگتن پست نیز از تحقیقات گسترده مقامات آمریکايی در مورد سوابق پاسدار احمدی نژاد خبر داد. این روزنامه به نقل از یک مقام آمریکايی نوشت حتی اگر عکس منتشر شده در مورد احمدی نژاد مربوط به وی نباشد , این دلیلی بر آن نیست که وی در ماجرای گروگانگیری شرکت نداشته است.

روزنامه فرانسوی لوموند نیز خبر شناسايی پاسدار احمدی نژاد توسط گروگانهای آمریکايی را در صفحه اول خود درج کرد و زیر عنوان 'نگرانی واشنگتن از سوابق رئیس جمهور جدید رژیم تهران' , نوشت چند تن از گروگانهای سابق سفارتخانه آمریکا در تهران و همچنین یک خبرنگار انگلیسی که ماجرای اشغال سفارت آمریکا در سال 1979 را پوشش خبری می داد , احمدی نژاد را به عنوان یکی از گروگانگیرها شناسايی کردند.

به نوشته لوموند , سوابق و بیوگرافی احمدی نژاد نیز او را به عنوان یکی از اعضای موسس گروهی از دانشجویان که اشغال سفارت را هدایت می کردند , معرفی می کند.

لوموند نوشت دولت آمریکا در باره نقش احمدی نژاد در گروگانگیری سفارت آمریکا در تهران که یکی از سیاهترین صفحات تاریخ این کشور بشمار می رود , تحقیق خواهد کرد.

فیگارو , یک روزنامه دیگر چاپ فرانسه نیز در همین رابطه در مقاله ای با عنوان آیا رئیس جمهور جدید رژیم تهران یک آدم ربا است ؟ نوشت به رغم گذشت 25 سال از واقعه حمله به سفارت آمریکا در تهران , گروگانها تاکید می کنند که احمدی نژاد را به خوبی بخاطر دارند.

فیگارو نوشت شک و تردید آمریکا نسبت به رژیم تهران با افشای سوابق احمدی نژاد بیش از پیش افزایش یافته است.

ساندی تايمز چاپ انگلستان نیز با اشاره به اخبار منتشر شده در باره نقش پاسدار احمدی نژاد در قتل و كشتار مخالفان رژیم و گروگانگيری سفارت آمریکا نوشت ممکن است استراتژی اروپايیان در رابطه با رژیم تهران به باد رفته باشد.

We are going to be fucked in the middle of them. ..

2005-07-02T10:35:00.000-07:00

Ahmadinejad is the best gift Khamenei could have given to Bush. We are going to be fucked in the middle of them.

Victims of Dealings with Dictators;Shirin Ebadi

2005-07-02T02:55:00.000-07:00

In formulating their foreign policy, especially in relation to Islamic countries, Western governments clearly distinguish between their "strategic interests" from their "human rights" interests. Included within their strategic interests is a wide array of national, diplomatic, trade and security interests. Their human rights interests, on the other hand, are essentially a set of values relating to human rights and democracy that they wish to see adopted throughout the world. It is clear that in this division of interests, Western governments unfailingly deem their strategic interests to be of greater importance than their human rights interests. The latter being mostly 'symbolic' and in reality rarely form the basis of foreign policy. In other words, in practice Western countries have proven that they are willing to sacrifice their human rights interests to further their strategic interests. Viewed from a completely different perspective however, democracy and human rights - aside from their humanitarian value - have a higher strategic importance than economic and security considerations. According to this view, the lack of human rights and democracy - especially in Islamic countries - is the root of such problems as instability and extremism. If the West, especially in post-September 11 world, has declared combating extremism as its security priority, it follows logically that addressing the roots of this phenomenon must also be one of its main priorities.

As long as citizens of Islamic countries cannot defend themselves against the trespasses of authorities and have no say in their form of government through free and fair elections, dictatorial regimes will continue to export extremism. Regardless of whether they do so directly by supporting extremist groups or indirectly by allowing dispossession and injustice within their societies they give rise to environments that spawn extremism.

Furthermore, the lack of democracy and human rights in Islamic countries is the cause of discontent among its citizens, precluding stability and discouraging capital investment, the very ingredients necessary to foster allegiance and citizenship. This state of affairs guarantees a continuous and ever increasing wave of immigration of dispossessed peoples to the West, creating numerous security and economic problems for the host countries.

Even the most pragmatic Western politicians - who view all things, even humanitarian issues through the prism of self-interest – should not ignore the importance of encouraging democracy and human rights in Islamic countries as a means of ensuring international stability and security. The West’s willingness to make deals with dictatorial regimes, which deny human rights and democracy in the Islamic world, indicates a lack of a long term vision in terms of Western national interests. This type of collaboration seriously compromises the West by making them party to the pain and suffering of millions of oppressed citizens. It increases distrust of the West in the Islamic world and in the long run extremism's threat to Western security interests.
The insatiable desire of some Western countries to negotiate with dictatorial regimes to gain short term economic and security benefits is a major miscalculation for which not only citizens of Islamic countries but their own citizens will pay the price. Shirin Ebadi is an attorney and human rights activist who won the 2003 Nobel Peace Prize for her work on human rights and especially on the struggle for the rights of women and children. She was the first woman judge in Iran. Today, she is an outspoken reformer ....

FREEDOM::::::: ZERO

2005-07-02T00:51:00.000-07:00

2005-07-01T04:52:00.000-07:00

'We Are Ganji'

2005-06-30T13:47:00.000-07:00

There are worrying reports that the life of Iran’s longest imprisoned journalist Akbar Ganji is in serious danger. Celebrated by his supporters as the Islamic world’s Vaclav Havel, Ganji is six years into a long prison sentence, although in captivity he has managed to produce a manifesto on ‘Republicanism’. Naturally it was banned by the authorities, but it has been posted on the Internet and hotly debated by bloggers. In ‘Republicanism’ Ganji advocates the separation of religion and the State.

Yet Ganji is not forgotten. In a move that one blogger likened to the famous scene from the film Spartacus where the slaves stand up to the Romans by saying ”I am Spartacus”; during the April 2005 in coordinated protest (on the anniversary of his imprisonment) a great number of bloggers renamed their blogs Akbar Ganaji for a week. ‘We are Ganji’, was the cry.

Translated from the Iranian blog, ‘F.M. Sokhan:

‘From today for a week I will rename my blog Akbar Ganji. Just to have the name of this champion of the pen on top of my writing is a great personal honour‘

As editor of the Sobhe-Emruz newspaper, Akbar Gangi daringly exposed a ‘power mafia’ network behind the murders of writers and intellectuals. It was organized via key figures in the merchant class, the religious seminaries, the Council of Guardians, the Revolutionary Guards, the judiciary and the state-run radio and television. The murders also had backing from those in high office. Gangi refers to Iranian ex-president Rafsanjani as the ‘Red Eminence‘ – alluding to Cardinal Richelieu, the power behind Catherine de Medici’s rule and chief architect of the slaughter of the Huguenots.

Unlike anything ever seen before in Iran, people formed long lines outside the newspaper kiosks just to read Ganji’s latest revelations. He made the previously shadowy Haghani Islamic School in Qom a household name when he pointed out that most members of the ‘power mafia’ were former pupils.

At his prosecution Ganji was confronted by one of the young rising stars of the Hagahni School, Judge Saeed Mortazavi, who can be credited with the closure of more than 100 pro-democracy publications and the harassment and imprisonment of many writers and political activists in recent years. Mohsen Armin, a reformist ex-MP in the Iranian Parliament, has even accused Mortazavi of being directly involved in the death of Dr Zahra Kazemi, who was beaten into a coma while in the custody of the judiciary. As a show of gratitude for Judge Mortazavi’s services to the Islamic Republic of Iran, in April 2004 the Supreme Leader Ayatollah Khamenei awarded him the title of ‘Best Leader of the Year‘, an annual award given to exceptionally high-preforming officials and the superstars of the ideological state.

Translated from the Iranian blog, ‘The Hungry Philosopher‘:

‘In my life there have been times when, consumed with rage, I have felt infinite helplessness and loss. . . A time when you feel that an injustice is crushing your mind. . . you want to scream and shout and all you can see is the sneering face of your enemy. . . an opponent who seems only to get turned on even more at the spectre of your wet eyes and red cheeks. . . times when you feel that God must feel ashamed to have created man. . .

Being confronted with the photo of Akbar Ganji facing Saeed Mortazavi [head prosecutor of Tehran’s revolutionary court] was one of those times . . . It is a foul symbol of a terrorized people forced to look at the smirking faces of the powerful. . .

I have lived for 27 years. . . 25 years of them under revolution, repression, assassinations, hangings and war. . . My youth and childhood passed away during bombings in underground shelters gazing at the trembling hands of my elders. . .

I am stunned that we walk past injustices so indifferently. . . Sometimes I think this place is the land cursed by God. . . Sometimes a photograph of an injustice and that smirk, keeps you awake till dawn…‘

به خود آییم

2005-06-23T23:47:00.000-07:00

یک قرن برای آزادی دویده ایم، یکصد سال فریادِ داد کشیده ایم، یکصد سال مبارزه کرده ایم، همیشه در حضر تبعیدی و غریب بودیم و در سفر دلگیرِ خانه. اکنون اینجا که هیچ کجا نیست ایستاده ایم. سرگشته تر از پیشیم و از چرخ روزگار در شگفت. 27 سال است که حرامیان و اراذل واوباش به شیوه ددمنشانه اسلاف عربشان، خانه را غصب کرده اند و شغالان در سرای ما عروسی گرفته اند. ادنا طبقات و پست ترین مردم چون کابوس بر سرزمین رویاها آوار گشتند. شکنجه کردند، کشتند، سنگسار کردن، دزدیدند وهر ستم و پستی و زشتی که به تصور درآید بر ما روا داشتند وبا بی شرمی برما حکومت راندند. جّن و جادو و خرافه را در عوض حقیقت به ما فروختند ومغز جوانان ما را خوراک مارهای سیری ناپذیر دوش ضحاک کردند. میان مردم دنیا رسوای عام و خاص و بی آبرو شدیم وامروز در فقر و فلاکت و دربه دری هنوز ساده لوحانه چشم امید به دستان اهریمن داریم.

رئیس کدام جمهوری را می خواهیم انتخاب کنیم؟ اگر این برفرض جمهوری، رئیس دارد پس ولی فقیه، دیو عربده ای مثل خامنه ای این وسط چه کاره است؟ حتما ایشان رئیسِ رئیس جمهوری هستند. جمهور مردم در اسلام و نزد آخوند توده بی شکل گوسفندانی است کر و کور و لال، که از پی پیامبر و امام و ولی فقیه، راضی به رضای خدا به سوی کشتارگاه روانند. فریب خوردن نیز اندازه ای دارد. وقتی رهبر حکومت اسلامی به صراحت می گوید:« شرکت در انتخابات، رأی به اسلام، رأی به جمهوری اسلامی و رأی به اصول تغییر ناپذیر قانون اساسی است.» پس هیچ چیزی با رأی ما تغییر نخواهد کرد و تکلیف ما بسیار روشن است. رأی ما رأی به تثبیت وضعیتی و شرایطی است که طی این سالها دچارش بوده ایم. رأی ما رضای ماست به خوابیدن و خرامیدن قاتلانی چون خامنه ای و فلاحیان و رفسنجانی و هزار هزار آخوند پست تر از مگس در کاخ نیاوران و کاخ مرمر و ... رأی ما رضای ماست به فقر و گرانی، به فحشا و کارتن خوابی. رأی ما رضای ماست به اعتیاد جوانان، به عقب مانده گی از قافله تمدن و تکنولوژی. با رأی ما امثال محسن قرائتی، رحیم پور ازغدی و الهی قمشه ای نسناس و ... سالهایی بیشتر در خدمت اهریمن دهان می گشایند تا مغز تازه و بکر و نورس فرزندانمان را لجن زار اسلام کنند.
دیگر خوابگردی بس است. به خود آییم که اهریمن در ضعف و ناتوانی کامل دست و پا می زند. با ضربه ای جانانه به پرتگاهش اندازیم. به زباله دان تاریخ که تنها زباله شایسته آن آخوند و اسلام است

The choice for Iranians tomorrow in the presidential runoff is between "bad and worse..

2005-06-23T23:16:00.000-07:00

Purgatory or Hell, That is the Question

2005-06-21T08:40:00.000-07:00

Many Iranian voters have boycotted the presidential election. Many others are going to the polls on Friday to vote for someone they know is dishonest in order to avoid someone they know is going to turn their lives into a living nightmare. The Herald Tribune of June 20 reports: "warning that Iran's citizens faced the prospect of military interference in selecting their next president, the reform movement in Iran issued a statement Sunday night indicating that it planned to oppose the candidacy of of the mayor of Tehran when he faces Ali Akbar Hashemi Rafsanjani in runoff for the presidency."

To cast a ballot in favor of purgatory or hell, this is the dire choice offered to Iranian citizens. They are going to the ballot box not to exercise an electoral democratic right -that does not exist in Iran- but in order to evade a more draconian form of fascism. Their vote by no means is an endorsement of the regime, but a response to an apprehension that things could get even worse. Not only the ordinary masses are driven by this fear, but also the hard-nosed political activists and thinkers justify their choice of candidates and their participation in the election on the basis of their fear.

The decision of Abdolkarim Soroush is a good example of this general consternation. He is a man who at the beginning of the revolution played a role as Khomeini's intellectual henchman in the cultural revolution and helped in closing down the universities. The unfastidious Time Magazine has called him an Islamic philosopher. Soroush however has come to realize that government and religious establishment should be kept apart. In an interview with an Iranian internet publication Rooz, Mr. Soroush declared his support for Mr. Karoubi's candidacy on the basis of dreading the election of even more harmful candidates. In other words, he voiced support for Mr. Karoubi not because in his view he will make a good or competent president, but because the rest of the candidates are even worse, or present a more dangerous prospect for the nation.

Fatemeh Haghighatjo, ex-member of the Iranian parliament is another typical victim of voting under duress. She has resigned from her parliamentary seat protesting against the tyrannical tendencies of the regime and is quite active in defense of human rights and campaigning for women equality. In a recent speech to "Progressive Reformists" she argued that the country needs something more than reform. This of course is a way of declaring the whole system and its constitution otiose and bankrupt. In the same occasion she stressed her fear that the country might plunge deeper into dictatorship and become prey to military repression if a hard-line candidate gets elected. Based on this premise, and in spite of her total disillusionment with the reformability of the system, she declared her support for Mostafa Moin the ex-minister of Higher Education under president Khatami. The political position regarding the presidential election adopted by Abdolkarim Soroush and Fatemeh Haghighatjo underlines the cynical and diabolic nature of the choice offered to Iranians: the people of Iran are voting in an atmosphere where they think the very survival and security of their country can be taken hostage by even blinder forces of extremism within the regime.

In the meanwhile, the international community is not made any wiser by the shallow press coverage of foreign correspondents in Iran. The B.B.C reports a "respectable" turn out for the election, but little mention is made in its coverage of the unrespectable and moreover shameful conditions under which Iranians are forced to choose. Little mention is made of the total absence of freedom of press and freedom of speech which are sacred to democracy and without which any electoral exercise will be totally illegitimate. Freedom of speech is sacred because without it, no one can win over and persuade others to one's point of view. Without a peaceful atmosphere free of tension and apprehension, no one can appeal to reason to influence the outcome of citizens vote and decision. In Iran of the mullahs there is only a free flow of terror and the electoral right offered to people is a right to choose between various regions of purgatory or inferno.

Many Iranians today, especially those who boycotted the election are feeling disheartened, thinking that the election should have been more forcefully boycotted by the majority of Iranians who can have nothing to hope from the present system. They do not realize that the ordinary Iranian citizens today are not driven to the polls by what they hope for in the discredited regime of the Islamic Republic, but as a result of their unmitigated fear of even a more dreadful future.

What is important is that the campaign of civil disobedience in Iran is becoming further consolidated and moving in the right direction. Under constant terror promoted by the Islamic regime, Iranian political activists are becoming seasoned soldiers in their non-violent struggle against dictatorship . As Iran's Reza Pahlavi said in a recent interview: we are here for a long haul and we know that success in our campaign to free our country depends on our untiring efforts and the unshakable confidence we have on the justness of our cause

Opinion: His excellency's voting machine

2005-06-19T01:20:00.000-07:00

So here it was. The robots of the supreme leader came in from behind and when nobody was expecting it, voted for Ahmadinejad, a populist conservative with a socialist economy.

Basij and Sepah forces, added to millions of the Guardian Council‘s representatives who were at the polling stations all five millions of them, voted for Ahamdinejad and made it possible for the supreme leader to actually run the country, directly, for the first time.

Even if Rafsanjani goes to the second round with Ahmadinejad, Khamanei‘s voting machine will act again and will make Ahmadinejad the new president of the Islamic Republic of Iran.

The pro-reform youth are so disappointed and depressed. Nobody knows what will happen next. But Khamenei is the biggest winner of this game. He now has both the big turn-out (plus a middle-finger to Bush), and a quasi-president who is only a cover for his excellency.

Is it possible the Iranian leader has learned this from Mr. Bush‘s win?

Election in Iran

2005-06-16T13:57:00.000-07:00

No more...

2005-06-15T04:33:00.000-07:00

Hundreds of Women Protest Sex Discrimination in Iran

2005-06-13T04:24:00.000-07:00

The protest was the first public display of dissent by women since the 1979 revolution.

سانسور اینتترنت را فراموش نکنیم

2005-06-06T13:18:00.000-07:00

رفسنجانی که برای رای آوردن کم مانده برود و با شادمهر عقیلی دوئت اجرا کند در دیدار با «هنرمندان» گفته: «اكنون كه در عصر انفجار اطلاعات هستيم ابزار اطلاع‌رساني در همه جا حضور دارد و هيچ كس نمي‌تواند بر سر راه انتشار اطلاعات مانع ايجاد كند. به معناي ديگر ديوار سانسور و حراست فيزيكي پاسخگو نيست.»

این حرف شروع خوبی برای این است که موضوع سانسور اینترنت و فیلترینگ را پیش بکشیم و آن را تبدیل کنیم به یکی از مهم‌ترین خواسته‌های کسانی که این‌ها به دنبال گرفتن رای‌شان حاضرند هر کاری یکنند. شما را بخدا بجنبید که فرصت از دست می‌رود.

کافی است یک گروه مثلا به اسم مدافعان آزادی بیان در اینترنت یا مدافعان حقوق کاربران اینترنت درست کنیم و با آن نامزدها را مجبور کنیم که بطور جزیی درباره‌ی سانسور اینترنت جواب بدهند.

از خبرنگارها تعجب می‌کنم که چرا درباره‌ی این موضوع از نامزدها سوال نمی‌کنند. ناسلامتی خودشان از همه بیشتر باید از سانسور شاکی باشند، چون جزو مهم‌ترین منابع کارشان است.

Excerpt: For God's sake please push the issue of Internet censorship into the political debate and make the candidates express their views about it in detail. I'm surprised how this important issue is totally ignored by the independent journalists and activists.

برای آزادی و بهروزيمان « آخوند بايد برود» !

2005-05-24T04:18:00.000-07:00

روزی نيست که خبر ظلم و جوری را بر حق انسانی در ايران نشنويم ! 25 سال است که چنين بوده و تا بودن قشر آخوند بر مسند قدرت چنين خواهد بود !!!

رشـيدترين جوانان کشور ، نخبگان ديروز و امروز و فردای ايران در سياهچالهای رژيم پوسيدند و می پوسند !!! تابستان خونين 67 و قتل عام بيگناهان در بند هنوز در خاطره هاست و مجريان اين جنايت بشـری هنوز بر مسـند قدرت تکيه دارند و به زور چماق و گلوله و به تزوير دين ، خون بيگناهانی ديگر را می ريزند !!!

هم ميهنان ايکاش رذالت و جنايت اين رژيم تنها در چهار ديواری زندانها خلاصه می شد ! همه ما می دانيم که سرچشمه فساد اخلاقی ، اجتماعی و فقر و بی آبرويی کشورمان ايران ، اقتدار قشر آخوند و حاکميت مذهبی است . قتل عام زندانيان ، شکنجه و آزار و اعدام فرهيختگان ، چپاول دارايهای ملی ، ماجراجوييهای بين المللی و هزاران هزار خباثت ديگر اين حاکمان به اصطلاح آيت الهی !!! بايد به پايان برسند . پايان کابوس حکومت اسلامی نه به معجزه ای ماورايی و نه به دست ابرقدرت و يا ناجی بيگانه ، بلکه تنها به همت من و شمای ايرانی ممکن خواهد شد .

بدرستی می توان بشارت داد که پايه های اصولی لازم و همه پسند برای فردايی آزاد و آباد در اذهان نخبگان سياسی جامعه ايرانی جای گرفته است و ديگر ترس از فردايی نامعلوم ، معنا و مفهوم ندارد . همگان به جدايی حکومت از دين ، به کثرت گرايی و به مردم سالاری باور دارند و پيشاهنگان جنبش ملی در داخل زندانهای حکومت اسلامی به انتظار حمايت عملی و حرکت همگانی ما هستند .

مجامع و افراد مدافع حقوق بشر ايرانی و يا خارجی بدون حمايت ملی و بدون پشتوانه سياسی قادر نيستند که اختاپوس ويرانگر حکومت اسلامی را از جنايتگری بازدارند . بر يکايک ايرانيان است که کلام آخر را به زبان آورند و نه تنها از حرکتهای سياسی حمايت قاطعانه و عملی کنند ، بلکه با حرکتهای اعتراضی منسجم و برنامه ريزی شده ، پايه های رژيم ضد ايرانی قشر حاکم را بقصد فرو پاشی سست و لرزان کنند . همه ما می دانيم که رژيم اسلامی بدون مبارزه ای قاطعانه رفتنی نيست ، زمان آن فرا رسيده است که هر گونه کمک رسانی به اين رژيم ( هر چند اندک و يا مصلحتی ) خيانت به ملت ايران و به سرزمين گوهر بار ايران محسوب گردد .

مبارزه مردم ايران امروز نه رنگ و بوی يک ايده ئولوژی و يا يک مذهب خاص را دارد و نه برای انتقام از قشری خاص است . هدف ملی ايرانيان آزادی برای همگان ، احترام به حقوق انسانی مردمان ( حقوق اجتماعی ، فرهنگی و سياسی ) و آبادانی ايران است . ملت ايران می خواهد به سلطه گری انحصارگرايانه حاکمانی پايان بدهد که نه لياقت عملی حکومتداری را از خود نشان داده اند و نه از جنايت و خباثت برای بقای دو روز دنيايی خود دريغ ورزيده اند ... هر چند که به ظاهر و به تزوير خود را ماورای تمايلات دنيايی معرفی کرده باشند !!! ... جامعه روحانيت و بخصوص آنانی که جايگاه مذهب را برتر از آن می دانند که بازيچه تـمايلات دنيوی جمعی معدود باشد ، بـايد با شـهامت باور خود را به جدايی حکومت از دين ابراز دارند و تشويش ذهنی مذهبيون را برطرف کنند . جايگاه مروجين واقعی مذهب در اماکن مذهبی بوده و خواهد بود . هر گاه که در طول تاريخ مذهب حربه ای برای قدرتمداری بوده و مذهبيون مسند قدرت و ثروت را به اماکن مذهبی ترجيح داده اند ، نه تنها مذهب صدمه ديده بلکه بدترين نوع ظلم و استبداد بر مردمان حاکم شده بوده است .

جامعه روحانيت ، بازاريان و مجريان رده پايين حکومت بايد بدانند که بازگشت به آغوش ملت و همراهی در رفع استبداد قبيله ولايت فقيهی نه تنها وظيفه ای ملی و انسانی است ، بلکه تنها با اين عمل ، اين هم ميهنان ، خود را از هم ترازی با مجرمان اصلی ظلم و استبداد حاکم مصـون خواهند داشت . چرا که روز محاکمه و بازخواست بسيار نزديک است و با لحظه ای اراده بر مبارزه ای قاطعانه ( آسانتر و کم هزينه تر از آنچه تصور می رود ) حکومت فساد و تباهی آخوندی جمهوری اسلامی در زباله دان تاريخ قرار
خواهد گرفت

Iranian Youth Frown on Election Farce

2005-05-19T04:16:00.000-07:00

[Analysis] Elections are on their way, but many see them as a tool of the regime..
Last week thousands of Iranians gathered in front of the European Union Headquarters in Brussels to oppose support for the Islamic Republic of Iran. The demonstration was held on the anniversary of the referendum of March 30, 1979, when theocrats led by Ayatollah Khomeini claimed over 98 percent of participants voted to instate the Islamic Republic.

Merely two months after the overthrow of the shah, Khomeini ordered the referendum, which consisted of two choices: Islamic Republic: yes or no.

In spite of a leftist boycott, most intellectuals and political forces did not dare oppose Khomeini.

Now, 26 years later, the Islamic Republic continues the same practices. Less than two months remain until the ninth presidential election in Iran, and still the candidates do not know whether they can actually run.

According to Islamic Republic law, candidates must be approved by the Council of Guardians, a highly influential government branch controlled by clerics who are appointed by Ali Khamenei, the supreme leader. The Council's main duties are to ensure that bills, parliamentary candidates, the presidency, and the Assembly of Experts, the congress that supervises activities of the president, adhere to Islamic law.

The candidates also need approval by the ministry of intelligence and security (the head of which is a cleric controlled by the supreme leader), national security forces and the judiciary. In some cases intelligence agents research candidates prior to approval, making chances for an independently nominated candidate virtually impossible.

According to an ambiguous term in the Iranian constitution (rejaal, which can be interpreted as "men" or "famous people"), only men can nominate themselves in presidential elections, so it is unlikely women will play a part. This modern reality contrasts with the active roles Iranian women had throughout Persian history, where they have even served as emperors. Nowadays, however, rarely can a woman be found in the higher ranks of the government.

The regime in Iran is losing its legitimacy every day, but the two wings are competing in the coming presidential elections. However, it should be pointed out that in the last two elections, voter participation was lower than 50 percent. In the last parliamentary election only half of the eligible voters were acknowledged to have voted. While foreign media reported empty polling stations, since there were no crowds, state television in Iran broadcast footage of people casting ballots.

In the last local elections, held two years ago in Tehran, a metropolis of 12 million people, fewer than 11 percent of the population voted.

However, state polls show the regime is counting on a voter turnout of 50 to 60 percent in the coming presidential elections, which are scheduled for June, and the young Iranian vote may consist of 28 million people. However, most analysts believe such a large turnout is impossible.

Four years ago, President Mohammad Khatami won a second term after promising that with a parliament that was 90 percent reformist he would improve the status of women and address issues important to young Iranians. Not only was he unable to push reforms past the hard-liners, the situation got worse. Human rights and freedom of expression in the country reached new lows, and the so-called reformers had neither the power nor the will to confront the conservative wing. Such a confrontation would be risky for the regime, as it could cause widespread revolt.
Nevertheless, both the reformers and conservatives expect to win with their non-clergy nominees. Khatami's so-called reformist party has nominated Dr. Mostafa Moin, ex-minister of science and research as the most recent and best chance. He enjoys support by students who still believe in the reformers' passion to bring about real change.

On the other side of the spectrum, the hard-liners have nominated Dr. Ali Larijani, ex-president of state radio and television and a close associate of Ayatollah Khamenei.

However, even now conflicts surrounding the election are forming. Most young people wish to boycott the election, and in recent weeks leftist students have crashed candidates' campaign meetings and turned them into demonstrations against the regime.

While less than two months remain before the election, there is no sign of election day enthusiasm in Tehran or other Iranian cities. But for a regime that needs to rely on propaganda now more than ever, it will not be pleasant to see the polling stations empty.

Desperate for a high turnout

2005-05-14T01:12:00.000-07:00

The Iranian regime is really worried a possible low turnout this time because it‘d have serious national security consequences. Therefore they have already started to create an environment of public excitement through the state media.
So it‘s not strange that, for the first time after the revolution, they‘ve apparently aired a live coverage of the first day of presidential candidates' registration on the state radio.

روزهاي بهانه و تشويش

2005-05-10T05:33:00.000-07:00

از دوم خرداد هفتاد و شش تا بيست و هفتم خرداد 84 راهي بس طولاني را پيموده ايم هر چند شاييد اينک مه به پايان راه نزديک شده ايم، پستي و بلندي هاي اين راه طولاني را کمتر احساس مي کنيم. دوم خرداد براي ما سرآغاز حرکت بود، سرآغاز ديدن، احساس کردن، عقل ورزيدن و گفتن، شکستن. دوم خرداد براي ما مترادف با يک «نه!» بود، يک «نه!» قاطع به تمام سردي و تاريکي دوران پيش از آن سالهاي پايان ناپذير، که هيچ روزنه و چشم اندازي وشن به آينده نداشتند و آنقدر روزهاي موازي تکرار مي شوند که هر نقد و عقلي در تنامب تکراري زمان گم مي شد و معناي خود را از دست مي داد. شايد بزرگترين ويژگي اين انتخاب ماهيت غير ايدئولوژيک آن بود، چه فرياد کردن نارضيتي از وضع موجود، پديده اي اساسا سلبي است، که در آن فعل سياسي انسان تنها در راستاي تغيير شرايط حاکم گام برمي دارد، و نظري به آنچه که پس از تغيير، حاکم خواهد گشت، ندارد. و چنين شد که نيروهاي اجتماعي که واقعه دوم خرداد را شکل داد، به شرايط حاکم بر سيستم جايگزين شونده پس از زمان خود نينديشيد و براي آن ايدئولوژي و انديشه اي تدوين ننمود. اما در هر فرآيند و جنبشي، در پس اراده هايي که به پاي صندوق هاي راي مي روند و جريان اجتماعي و سياسي جديدي را ايجاد مي کنند – يا در گونه هاي خشن تر، که دست هايي مشت مي شوند و مباني شعاري را فرياد مي کنند.- مغز يا مغزهاي متفکري وجود دارند که از چينش نيروهاي اجتماعي، بهره مي جويند و به حرکت هاي انجام شده نام و عقيده اي را نسبت مي دهند و بدين سان فرآيندي اجتماعي را تئوريزه مي کنند. نيروهاي متفکر جريان دوم خرداد، پس از اندک زماني، شعار و تئوري "اصلاحات" را براي اين حرکت برگزيدند. نام وعنواني که عامل اصلي پيروزي جريان هاي جمع شده زير پرچم دوم خرداد در سه انتخابات پس از آن – دوره ي اول شوراهاي اسلامي شهر و روستا، دوره ششم مجلس شوراي اسلامي، دوره هشتم رياست جمهوري- در سالهاي اخير گشت. بدين سان، «نه!» آن روز مردم ايران به شرايط حاکم، در کانال جنبش رفرميستي هدايت و تعبير گشت، در فرآيند اصلاح حاکميت با فتح کرسي هاي انتخابي نظام.
و امروز، در آستانه نهمين انتخابات رياست جمهوري به روشني آشکار است که پتانسيل سياسي آن روز جامعه در عدم رضايت از وضع حاکم، با تئوريزه کردن و شکل دهي در قالب "اصلاحات" به هدر رفته است. حذف نيروهاي دگرانديش که قرائتي متفاوت از انديشه هاي مذهبي و قوانين جاري داشتند، دستگيري و حبس فعالان سياسي، سرکوب حرکت هاي انتقادي دانشجويي، تعطيل کردن مطبوعات جناح رقيب – که پشتوانه راي اکثريت را نيز دارا بودند- و وضع قانون شديدا محدودکننده آزادي بيان براي مطبوعات، سنگ اندازي هاي جناح تماميت خواه در مقابل دولت مرداني بود که الفباي سياست را مشق مي کردند و گمان مي بردند با مدارا و تسامح مي توان به معامله پرداخت و بازي را با کسب امتيازهاي حداقلي به پيش برد. اما جناح حاکم در جريان دو انتخابات اخير – دوره دوم شوراهاي اسلامي و دوره هفتم مجلس شوراي اسلامي - ثابت کرد که به هيچ قاعده اي پايبند نيست و تنها هدف وي، کسب قدرت، آن هم به صورت يکپارچه و مطلق است. با اين همه، امروز در تمام کشورهاي دنيا – اعم از توسعه يافته و غير پيشرفته- نظام حاکم تلاش مي کند تا حتا در صورت تمايل مطلق خويش به توتاليتاريزم، تظاهر به دموکراسي خواهي و آزادانديشي نمايد و انتخاب بخشهاي کم خطرتر سييستم يکپارچه قدرت را به اراده مردم وانهد. هر چند که در طي اين فرآيند نيز، تمام تلاش خود را به کار مي بندد تا با نظارت بر انتخابات از راه هاي گوناگون، تا حد ممکن اين گزينش را محدود کرده و آن را به نفع خويش شکل و صورت دهد. و در چنين شرايطي است که براي مشروع جلوه دادن انتخابات فرمايشي خويش در چشم انداز جامعه بين المللي، نيازي انکارناپذير به راي حداکثري مردم در خويش احساس مي کنند و از تمام کانال هاي تبليغاتي و تاثيرگذار خود بهره مي جويد تا به هدف خويش دست يازد. چونان که در جريان انتخابات اخير مجلس شاهد اين عملکرد حاکميت جمهوري اسلامي بوديم. به نظر مي رسد تنها کانال جريان يافتن خواست و اراده ي مردم در تکرار «نه!» قاطع خويش به حاکميت، جنبش دانشجويي و نهادهاي مدني شکل گرفته ذيل اين جنبش مي باشد. که شايد در تمام اين 8 سال اصلاحات نيز، هيچ نهاد و حزب و حتي شخص خاصي، به اندازه آن براي درشکستن فضاي محدود و بسته جامعه، هزينه هاي ويرانگر پرداخت نکرده باشد. که از آن جمله مي توان به دستگيري فعالان دانشجويي، فشار بر محافل و مجامع اين جنبش، سرکوب و به خاک و خون کشيدن وحشيانه قشر دانشجو اشاره کرد. چنان که واقعه تکان دهنده کوي دانشگاه هيچ گاه از اذهان دانشجويان و مردم و برگ ورق خورده تاريخ پاک نخواهد شد.
امروز نيز جناح حاکم براي حفظ قدرت و رسميت بخشيدن بين المللي به سيستم توتاليتر و استبداد گراي خويش، ناگزير از به کار بستن تمام تلاش خود براي برگزاري انتخابات با ميزان بالاي مشارکت مردم است. چيزي که تنها راهکار صورت نپذيرفتن آن، انعکاس عدم رضايت مردم از شيوه خشن و سرکوب گر قدرت ورزي جناح حاکم به جامعه جهاني است. امري که به نظر مي رسد تنها از طريق نمايندگان بي چشم داشت آنان در جنبش دانشجويي قابل مطالبه است. از اين رو فشارها بر جنبش دانشجويي افزون شده و در اعتراض به اين فضاي دلمردگي و خفقان اعضاي شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت دست به تحصني زدند تا آغاز روشهاي مبارزه مدني در دانشگاه و جامعه باشد. رويکرد امروز جنبش دانشجويي، تلاش براي گشايش مجال ابراز خواست اکثريت با صدايي رسا در قلب تپنده جريان هاي سياسي، يعني دانشگاه است. آن چه که شايد تنها فرصت باقي مانده براي پايان بخشيدن به اين «روزهاي بهانه و تشويش» باشد.

The senator's story, good laugh but true

2005-04-30T12:10:00.000-07:00

While walking down the street one day, a senator is tragically hit by a truck and dies. (Editor's Note: OK, if you say so. Tragic isn't the word that comes to mind here. Now back to our story.) His soul arrives in heaven and is met by St. Peter at the entrance.

"Welcome to Heaven," says St. Peter. "Before you settle in, it seems there is a problem. We seldom see a high official around these parts, you see, so we're not sure what to do with you.

"No problem, just let me in," says the senator.

"Well, I'd like to, but I have orders from higher up. What we'll do is have you spend one day in Hell and one in Heaven. Then you can choose where to spend eternity."

"Really, I've made up my mind. I want to be in Heaven," says the senator.

"I'm sorry but we have our rules." And with that, St. Peter escorts him to the elevator. And he goes down, down, down to Hell. The doors open, and he finds himself in the middle of a green golf course. In the distance is a club and standing in front of it are all his friends and other politicians who had worked with him. Everyone is very happy and in evening dress. They run to greet him, hug him, and reminisce about the good times they had while getting rich at expense of the people. They play a friendly game of golf and then dine on lobster and caviar. Also present is the Devil, who really is a very friendly guy who has a good time dancing and telling jokes. They are having such a good time that, before he realizes it, it is time to go. Everyone gives him a big hug and waves while the elevator rises.

The elevator goes up, up, up, and the door reopens on Heaven where St. Peter is waiting. "Now it's time to visit Heaven," he says.

So 24 hours pass with the senator joining a group of contented souls moving from cloud to cloud, playing the harp and singing. They have a good time and, before he realizes it, the 24 hours have gone by, and St. Peter returns.

"Well, then, you've spent a day in Hell and another in Heaven. Now, choose the place where you want to spend eternity."

He reflects for a minute and then answers: "Well, I would never have said it, I mean Heaven has been delightful, but I think I would be better off in Hell."

So Saint Peter escorts him to the elevator, and he goes down, down, down to Hell. Now, the doors of the elevator open, and he is in the barren land covered with waste and garbage. He sees all his friends, dressed in rags, picking up the trash and putting it in black bags. And it's hot, hot, hot. Sweltering hot. Hot and miserable. The Devil comes over to him and lays his arm on his neck.

"I don't understand," stammers the senator. "Yesterday I was here, and there was a golf course and club, and we ate lobster and caviar and danced and had a great time. Now all there is a wasteland full of garbage, and my friends look miserable."

The Devil looks at him, smiles and says, "Yesterday we were campaigning... today you voted for us." ....!!!

I have recieved this email from an Iranian friend ( lieves in Tehran)

2005-04-26T05:42:00.000-07:00

(message I get after trying to connect to http://i.hoder.com via Sepanta internet card)

They’re filtering us. They’re making us filtered. They’re controlling us. They’re making us controlled. But they think. They think in a wrong way. Or better to say they don’t think. They just make mistake. Islamic Republic of Iran is just a mistake. A mis-decision. A wrong action. They are, however, governing us. And the costs of their mis-decisions and wrong actions we should pay.

Raid after raid. Attack after attack. And now, internet is on the target. It’s the black spot. The gun is triggered.

I have been using internet card Sepanta, which comes in 5, 10, or 20 hours. I usually buy 10 or 20 hour cards, which cost 30000 and 58000 Rials (about US$4 and US$7), respectively. Before that, I used to buy Alborz internet cards, that was a little cheaper than Sepanta, but lower speed and longer time behind the busy line to connect. Alborz got disconnected after 2 hours of continuous use, but most important of all, one day it made filters on the websites, according the order of ICT ministry. Watching it has got filtered my favo-sites, I searched for a good card to replace it. Sepanta, which one of my friends told me about it, was really cool.

Sepanta had (and has) no waiting cause of busy line. In the very first call it connects, remains at a good speed (in scale of a dial-up connection of course!), and doesn’t get disconnected until you close the connection. You can remain connected and love your web surfing as much as your card time allows. It had a very good quality, and above all, no website was filtered under Sepanta. You see: it HAD, it WAS. It is not a good card anymore. All of these are just cause of that stupid governors and decision-makers (mis-decisionmakers) of Iran.

I don’t have access to lots of my favo-websites and weblogs. They have even filtered about all of the known filter-breakers yet. They make me crazy. I can’t see even my own weblog (sometimes)[Is blogspot.com completely filtered? I don't know yet. Now I should use Ctrl+F5 to see my updated posts, otherwise I get my old weblog posts, which shows there%

تغيير اسم " جمهوري اسلامي" شايد به ثانيه اي نبز نياز نداشته باشد،

2005-04-24T00:33:00.000-07:00

تاريك تاريك. شمع را بيرون برده و كشته اند. زوزه شغالان امان نمي دهد. در اين سرما ذوق سود نفت صدايشان را بلند تر هم كرده
است.

گرسنگي تعارف نمي شناسد. حقارت و نااميدي مهر پايان هر سركوبي است. فضا فضاي اهواز است، كردستان است، سيستان است، رشت است، رضايية است، خراسان است، كرمان است، شهربابك است ، شيراز است.و آزادگاني در آن سمت مرزها گوش جان به خروش خشم نهاده اند.
يك كيسگي و زوزه درندگان آرام ندارد، هر يك در سر هوايي براي سفره گسترده اين ملك و كيسه گشاد خليفگي براي مردمانش مي برند. داعيه دار شدن كه زحمتي ندارد، كمي پول "آزادي و دموكراسي" يا نام نهضت مقاومت و هزار و يك ميوه ديگر براي جماعتي اين سالها را رنگين رقم زده است. آن خموشان كه نبضشان با هر خبر سقوط هواپيما يا اعدام يا سيل يا زلزله و مصيبت هر لحظه ماندن سيستمي دشمن با مردمان ايران زمين، به ضربان افتاده با اين جماعت هواركش مترصد فرصت زمين تا آسمان تفاوت دارند. قوم قدرت طلبي و ظلم با مردم دورند.

چه در اين سمت آبها چه در آن سمت. چه در لباس حكومتي سركوبگر چه در لباس حكومت بدست بگيران آيندة كه هر صدايي را دوچندان مي كنند جز صداي آزادانديشي و راه از بيراهه تشخيص دادن را.

تغيير اسم " جمهوري اسلامي" شايد به ثانيه اي نبز نياز نداشته باشد، اما پايان سالها سركوب آزادگي و انديشه ، همانا اصيل ترين ارزش آن سرزمين را از كدام بلندگويي مي توان شنيد جز صداي مردم آگاه.

دشمن ما در سرزمينمان " دولت و قدرت خاتون" اند. برايش رجز مي خوانند، شعار مي دهند، خود را در لباس مبارز و پرچمدار مردم معرفي مي كنند. ديديم، چشيديم، و ضربه ها را خورديم. آرمان حكومت مشروطه را با مشروعه شان به ياس مبدل كردند، چاه ويل بازار و غارت منابع طبيعي كه ميراث همه مردمان اين سرزمين است سير نگشت و اين سرزمين گهر بار هنوز كه هنوز است بر سر اين منابع حريصان تشنه اش بسيار. روزي را به خاطر نداريم كه " مردم" به اهميت و قدرت خويش آشنا گشته آن را به عمل نهاده باشند، با خريد ابزار قدرت اين نيرو را در حريم خاص خويش جوري محصور كردند كه ياد طناب انوشيروان آبرو خري براي داعيه نويسان قدرت مي شد...

قهرمان ملي تراشيدند، حزب و دسته درست شد، قدرت از جايش تكان نخورد كه نخورد. هميشه زبان سبز قلم روشنگر آفت سر سبز بيانش گشت، و تنها سنگر اصيل و هميشه پابرجا كه همين بيان انديشه و نقد بود اولين و آخرين جرس كاروان ظلم را نواخت. گفتم قهرمان ملي برايت تراشيدند، قهرمان بودن نه نياز به تبليغ دارد نه جار و جنجال، مگر ابزاري نفوذ بيشتر چشم بند قدرت در مقابل چشمان آزاد به نگاه باشد. احترامهاي لعنتي پررنگ تر و بارز تر نقش نمود. مدارك و مدارج به ضرب فرش خريداري شده هم به خيل دايره قدرت خزيده مي شدند، اين ميان زبان آزادگان بود كه محكوم به تيغ سانسور و محاكماتي تصنعي مي گشت.. راست است كه مي گويند استبداد جايش را به چيزي كمتر از استبداد نخواهد داد. آخر زمينه هاي آزادانديشي تربيت بوده و اعتماد به نفسي زاييده از آگاهي. كمبود اين نسل مايه دست درازي جماعات حريص گرديد. جوري گرد هم آمدند كه بوي منفعتي تليت گشته بر بي زباني مردمان برايشان دامن زد. از بازرگانش بگير تا چماق بدستش را گرد هم آوردند. همه جور تلاش نمودند، بيست و شش سال است كه مي كشند، مي سوزانندن، غارت مي كنند، اما از يك اصل غافلند. آن هم روح ايران است. روحي وراي همه جهل و خرافات، اگر در اين سرزمين رونق دين و دست درازي رواج يافته، مگر نه اينكه ارزشي است در ذره ذره وجود اين مردمان، مگر نه اين است كه "فرهنگ" اين سرزمين مبارزه با هر استبداد و ستمي بوده و هم او بوده كه رمز بقاي اين مردمان گشته. مغول آمد و تاخت و رفت، پايه هاي خلافت اسلام با زدن به سفره اي تابناك بالاترين ضربه را آورد. اما آن هم دوام نياورد. اينان نيز با چه كليد رمزي مي توانستند به غصب پردازند جز در خطر بودن اسلام عزيزشان!. امان از اين قفل بر انديشه آدمي و درود بر آزادگي انديشه. پادزهر آن در دستمان است.

هر قوم متجاوزي قد علم نمي كند مادام كه من، خودم و خودت پذيرايش نگرديم. در هر لباس و با هر شعاري. كسي بهتر از خود فرد صلاح خويش را رقم نمي زند. به حقوق خود بايست كه آگاه بود، و جلوي دست درازي ديگران را گرفت. تا اين عمل نشود احترام معنا پيدا نمي كند و همان يوغي مي شود كه ساليان بر خود نهاديم.

اين را مي گويم، چون مي دانم نابودي اسمي جمهوري اسلامي حتمي است، هر ثانيه اي صورت پذير. اما يادمان باشد، خصوصا جواننرهامان كه ارزش انسان و زبان ، قلم و انديشه آزاده اش بالاترين دفاع مقابل هر دست درازي به قدرت است. سرزميني را مي خواهيم كه در آن قدرت از آن تو است، از آن من است، و با احترام به ذهن به دور از تعصب كودك است كه آشنايي با رموز در او نهادينه مي شود. براي من، نه جبهه ملي، نه مجاهدين، نه مشروطه، نه اين حزب و آن حزب اعتباري ندارند. چون معناي اعتبار را بر آزادگي مي نهم. در زمانه اي كه قدرت مطلق اجازه حزب و گروهي را نمي دهد ادعاي ما بزرگترين حزب و دسته ايم چنگي بدل نخواهد زد. آنچه در سرزمينم حضور داشته" فرهنگ" ايران بوده، در لباس مبارز براي آزادگي. دست درازي و بازي اين دسته جات بر اين صحنه را همان آش دين و مذهبي كه قرنها برايمان پختند مي بينم و بس.

بر همسالان و جوانتر هاست كه اين حلقه ارتباط گريز از تعصبات وشكستن قفلهاي انديشه را رقم زنيم. بي هيچ ادعايي. چون اين ضرورت زمان است. و ارزش گوهر آزادگي كه نسلهاي گذشته جانشان را بر آن دادند بدانيم.
سالها صبر رفت تا ما معني خشم را دريابيم، سالها كودكان ديروز طعم تلخ حقارت و ناچيزي را چشيدند كه دنبال فلان بت و بت تراشي افتادند. يادمان باشد، خلقيات هم وطناني كه در زمان مشروطه، براي لقمه ناني بيشتر از خواسته ها گذشتند. نكند " خواسته" را آنجور كه تو و من پايش ايستاده ايم نمي شناختند و آسان بدستش آوردند.

بازي احزاب معرف حضورمان نزد ما بايست تمام شده بيان گردد بي هيچ تعارف و ملاحظه اي. و زمان نفس كشيدن آزادي را در بيان و گفتار

و آگاهي خودم، خودت، هر يكمان به ميدان آوريم.

blooddd

2005-04-17T06:27:00.000-07:00

hahahaha

2005-04-15T12:01:00.000-07:00

بپذیریم، اسراییل کلید ایران به آینده است

2005-04-10T04:04:00.000-07:00

خاتمی شجاع شده و با مسوولیت خودش با همشهری‌اش که از تصادف رییس‌جمهور اسراییل است دست داده، یا اینکه با تایید خامنه‌ای بوده. (احتمال غیرمنتظره بودن این برخورد ضعیف است، چون از چند ساعت پیش کنار هم قرار گرفتن این دو را ما هم می‌دانستیم، چه برسد به مقامات وزارت خارجه‌ی ایران)

در حالت اول باید خاتمی را تحسین کرد و بخاطر بزرگ‌شدن تخم‌هایش به او تبریک گفت. چون که پنج سال پیش به طرز بچگانه‌ای از روبرو شدن با کلینتون و ظاهرا به دستور خامنه‌ای طفره رفته بود. (می‌گویند حتی یک‌بار خرازی او را داخل دستشویی کشانده تا در راهروی باریک با کلینتون روبرو نشود و به گناه نیفتد.)

ولی در حالت دوم، که احتمالش خیلی زیاد است، باید به کل جمهوری اسلامی تبریک گفت. چون این دست دادن نشان‌ دارد از تغییر سیاست ایران در قبال اسراییل که بعید نیست در اثر فشار اروپایی‌ها که در مذاکرات اتمی به صراحت از ایران شناسایی اسراییل را می‌خواهند. این یعنی برداشتن یک قدم دیگر به سمت سیاست خارجی عقلانی و غیر ایدئولوژیک که می‌تواند خیلی مسایل را حل کند.

از نظر من آمریکا مشکل اصلی سیاست خارجی ایران نیست، اسراییل است و تا ایران نتواند رضایت اسراییلی‌ها را به دست بیاورد، امکان ندارد آنها بگذارند رابطه‌ی ایران و آمریکا درست شود.

من حتی فراتر از این می‌روم و عقیده دارم که اصولا ایران و اسراییل، جدا از اینکه چه حکومت‌هایی داشته باشند، باید با هم دوست باشند. درست مثل رابطه‌ی استراتژیکی که آمریکا و بریتانیا دارند و به هیچ قیمتی نباید خرابش کنند، چون همیشه به هم احتیاج دارند. حتی اگر یک طرف بلر از حزب نو کارگر باشد و آن طرف بوش از دست‌راستی‌ترین جمهوری‌خواهان.

برای همین حتی تازگی‌ها فکر می‌کنم که هر ایرانی‌ای هر جای دنیا که هست باید با حداقل یک یهودی یا یهودی‌نسب دوستی نزدیک یا حتی ازدواج کند. چرا؟ چون بهترین راه است برای اینکه بتوانیم دوباره در دنیا سری در سرها در آوریم و نه تنها کلیشه‌های منفی درباره‌ی خودمان را بشکنیم، بلکه نفوذمان را در اقتصاد، سیاست، و فرهنگ جهانی گسترش بدهیم و نقشی اساسی در معادلات جهانی بازی کنیم. می‌دانم سخت است، ولی شدنی است و اگر عملی شود بعد از پنجاه سال نتیجه‌ای می‌دهد که هیچکس باور نخواهد کرد.

این یکی از کلیدهای بازگشت ما به دوران شکوه تمدن پارسی و بازگشت به لیگ دسته اول جهانی است.

تازه:
- خیلی خب. معلوم شد که خاتمی تخم‌هایش را در رم جا گذاشته است. بیست و چهار ساعت نشد که او اصلا کل این دیدار را تکذیب کرد. خیلی بد است. یک نفر این وسط دارد دروغ می‌گوید که احتمالا خاتمی است، چون این دفعه‌ی اولش نیست که جرات ایستادن پای کارهایش را ندارد. ولی حتی اگر رییس جمهور اسراییل دروغ گفته باشد، حرفش نوعی نخ دادن به ایران است و خاتمی می‌توانست جوری این نخ دادن را جواب بدهد که هم خامنه‌ای را راضی کند و هم اسراییل را و هم آبروی خودش را این طوری در دنیا نبرد. بهرحال این تاثیری در تحلیل من درباره‌ی رابطه‌ی استراتژیک ایران و اسراییل ندارد.

- قبول می‌کنم که جمله‌ی آخرم کمی کلیشه‌ای و شعاری است. می‌توانستم جور دیگری بنویسمش. ولی منظورم این است که ایران بعد از انقلاب در دنیا منزوی شده و بخاطر کارهای احمقانه و خشن‌اش اعتبار و آبرویش را نزد آدم‌حسابی‌ها دنیا از دست داده. در صورتی که پتانسیل آن را دارد که حداقل در خاورمیانه نقشی سازنده بازی کند و مثل یک ریش‌‌سفید عاقل به حل شدن مشکلات منطقه کمک کند، نه اینکه مثل یک بچه‌ی تازه‌بالغ بی‌کله با آتش سوزاندن و خرابکاری توجه دنیا را به خود جلب کند.

Excerpt: Khatami's hand shake with Israeli president (who happens to be Irnaian-born) seems to me as change of Irani's policy toward Israel which could be a result of Europe's pressure on Iran to recognize Israel. Iran and Israel need each othre, not matter what. Same way that US and UK have to be allies, even if New Labour should face Religious Right on the other side.

alas...

2005-04-07T03:26:00.000-07:00

Tod in der Folterzelle

2005-04-03T03:43:00.000-07:00

Am 11. Juli 2003 starb die Fotografin Zahra Kazemi in einem iranischen Gefängnis. Zum ersten Mal bestätigt ein Arzt: Sie wurde brutal misshandelt. Protokoll eines Justizmordes

In der Notaufnahme des Baghiattulah-Krankenhauses hatte der Arzt gerade seine Schicht angetreten, als um 0.15 Uhr am 27. Juni 2003 eine Frau aus dem Evin-Gefängnis eingeliefert wurde. Drei Gefängniswärter brachten sie; im Begleitschreiben hieß es, Verdauungsprobleme hätten Blutungen ausgelöst. Sehr schnell stellte der Arzt fest, dass die Patientin wegen einer Schädelfraktur bewusstlos war und dass ihr Körper mit Wunden und blauen Flecken übersät war. Die folgenden Ereignisse änderten sein Leben von Grund auf.
Der Arzt heißt Schahram Asam, ein schmaler, angespannt wirkender Mann Ende dreißig. Damals arbeitete er im Rang eines Majors im iranischen Verteidigungsministerium. Seit Montag dieser Woche lebt er mit seiner Frau und der zwölfjährigen Tochter in Kanada, das der Familie politisches Asyl gewährt hat. Der Zufall hat ihm die Rolle einer Hauptfigur im letzten Akt einer Tragödie zugewiesen, die international für Unruhe gesorgt hat und die Beziehungen zwischen Kanada und der Islamischen Republik seit mehr als 19 Monaten belastet: die letzten Tage im Leben der 54 Jahre alten iranischstämmigen Fotojournalistin Zahra Kazemi.

Zahra Kazemi hatte in Frankreich Film studiert und über Kunst und Fotografie promoviert und war seit 1997 kanadische Staatsbürgerin. Am 23.Juni 2003 wurde sie in Teheran festgenommen; drei Wochen später wurde ihr Tod infolge eines Hirnschlages offiziell bekannt gegeben. Da beherrschte ihr Schicksal schon die Schlagzeilen in Kanada und anderen westlichen Ländern. Am 23. Juli berief das kanadische Außenministerium seinen Botschafter aus Iran ab; er kehrte erst im Oktober 2003 zurück.

Am Tag ihrer Festnahme hielt Zahra Kazemi sich mit einer vom iranischen Informationsministerium ausgestellten Arbeitsgenehmigung in Teheran auf. Sie wurde vor dem Evin-Gefängnis verhaftet, als sie die Demonstration von Verwandten der Studenten fotografierte, die einige Tage zuvor bei einer viertägigen Protestaktion inhaftiert worden waren.

Der Arzt Schahram Asam will der Welt mitteilen, was er weiß. Er hat mit angesehen, wie ein Mensch an den Folgen von Folter starb, und er will sich nicht durch Schweigen mitschuldig machen. So beschreibt er Zahra Kazemis Zustand bei ihrer Einlieferung in die Notaufnahme:
»Als ich sie zum ersten Mal sah, lag sie mit einem Laken zugedeckt bewusstlos auf der Trage, und nur ein Bluterguss war auf ihrer Stirn zu erkennen. Gemäß der Diagnose des Gefängniskrankenhauses versuchte eine Schwester, ihr durch die Nase eine Magensonde einzuführen, aber wir stellten fest, dass der Nasenknochen gebrochen war. Am ganzen Körper waren seltsame Spuren von Gewalt zu sehen: Ein großer Bluterguss reichte von der rechten Stirnseite bis zum Ohr. Die Ohren sahen intakt aus, aber ein Trommelfell war frisch aufgeplatzt, und ein aufgerissenes Blutgefäß war zu sehen. Links am Hinterkopf saß ein großer beweglicher Bluterguss. Drei tiefe Kratzer am Nacken sahen aus, als wären Nägel durch das Fleisch gezogen worden. Die rechte Schulter war geschwollen, und zwei Finger der linken Hand waren gebrochen. An drei Fingern waren die Nägel gebrochen oder fehlten ganz.

Der linke Lungenflügel war aufgebläht, vermutlich wegen zwei gebrochener Rippen. Ein riesiger Bluterguss erstreckte sich vom Bauchbereich über die Oberschenkel bis zu den Knien. In Iran dürfen männliche Ärzte keine Vaginaluntersuchung vornehmen, aber meine Krankenschwester untersuchte diesen Bereich eingehend und sagte, die Verletzung betreffe den gesamten Genitalbereich und sei auf eine äußerst brutale Vergewaltigung zurückzuführen. An der Rückseite beider Beine war die Haut zerfetzt, offensichtlich als Folge heftiger Schläge, mit fünf Striemen an einem Bein und sieben am anderen. Der linke große Zeh war zerquetscht.«
Als Dr. Asam die Patientin drei Stunden später zur Computertomografie brachte, traf er zufällig zwei Kollegen, die nicht dort arbeiteten, die aber Belegbetten in dem hervorragend ausgestatteten Krankenhaus hatten. »Sie waren schwer erschüttert, als sie Zahra Kazemis Zustand sahen. Als sie fragten, was geschehen war, und ich antwortete, dass sie brutal misshandelt worden sei, wollten sie wissen, ob sie vom Gefängnis aus eingeliefert worden sei. Ich bejahte. Bevor ich noch eine Frage stellen konnte, sagten sie mir, wer sie war und unter welchen Umständen sie festgenommen worden war. Ich habe nicht nachgefragt, aber ich bin sicher, dass sie an der Demonstration teilgenommen hatten, bei der Zahra Kazemi verhaftet worden war. In diesem Moment wurden mir die politischen Implikationen ihres Zustandes klar.«

Kazemi war der Spionage verdächtigt worden; bis zu ihrer Einlieferung ins Baghiattulah-Krankenhaus hatte sie unter Aufsicht von Generalstaatsanwalt Said Mortasawi gestanden. Mortasawi, ein Intimus von Religionsführer Chamenei, verdankt seine Bekanntheit der Tatsache, dass er im Jahr 2000 innerhalb eines Monats 150 Zeitungen verboten und damit allen Hoffnungen auf politische Reformen in Iran den Todesstoß versetzt hatte.

Einige Stunden nach Kazemis Ankunft im Krankenhaus am 27. Juni wurde ihr Hirntod festgestellt, doch mit Hilfe einer Herz-Lungen-Maschine wurde sie noch zwei Wochen am Leben erhalten. Am 10. Juli bestellte das kanadische Außenministerium den iranischen Botschafter ein und forderte Kazemis Behandlung durch unabhängige Ärzte sowie eine Untersuchung der Verletzungen.

Am 11. Juli wurden die lebenserhaltenden Maschinen abgestellt. Am folgenden Tag gab das Teheraner Informationsministerium Kazemis Tod bekannt. Dass sie eines gewaltsamen Todes gestorben war, wurde nicht erwähnt.

Der Fall löste nicht nur eine diplomatische Krise aus, sondern er führte auch zu einer persönlichen Auseinandersetzung zwischen Kazemis Sohn Stephen Hashemi, einem kanadischen Staatsbürger, und dem iranischen Staat. Hashemi lehnte eine Entschädigung von 12000 Dollar für den Tod seiner Mutter ab und forderte mit Unterstützung seiner Regierung, dass der Leichnam zur Autopsie und Bestattung nach Kanada überführt würde. Stattdessen wurde Kazemis Leiche in aller Eile in ihrer Geburtsstadt Schiras in Südiran beerdigt.
Kurze Zeit später bezeugte Kazemis Mutter, sie sei von den Behörden erpresst worden, der Beerdigung zuzustimmen. Sie rief die »Artikel-90-Kommission« an, einen reformorientierten Ausschuss des iranischen Parlaments, der Beschwerden von Bürgern entgegennimmt. Eine Untersuchung wurde eingeleitet, und als Reaktion auf den internationalen Druck setzte auch Irans Präsident Mohammed Chatami einen fünfköpfigen ministeriellen Ausschuss ein.

Die Berichte der beiden Gremien geben sehr unterschiedliche Todesursachen an. Der kurz nach dem ministeriellen Bericht veröffentliche Parlamentsbericht erklärt die Festnahme und Inhaftierung Kazemis für rechtswidrig und befindet überdies, dass Mortasawi versucht habe, die Ursache ihrer Verletzungen und ihres Todes zu verschleiern. Mohammed Choschbacht, der für die ausländische Presse zuständige Beamte im Informationsministerium, sagte vor dem Ausschuss aus, er habe als offizielle Todesursache »Hirnschlag« angegeben, weil Said Mortasawi ihm mit Verhaftung gedroht habe.

Der Bericht hielt auch fest, dass Wärter des Evin-Gefängnisses ursprünglich ausgesagt hatten, Kazemi sei bewusstlos geschlagen worden, als der Sicherheitschef der Haftanstalt, Mohammed Bachschi, weniger als eine Stunde nach der Verhaftung versuchte, ihr im Gefängnishof die Kameratasche abzunehmen. Diese Angaben mehrerer Wärter und einer Wärterin, die Kazemi ins Gebäude gebracht hatte, wurden später auf Druck der Justizbehörden zurückgenommen.Der kurz vor der Beerdigung veröffentlichte Bericht des ministeriellen Ausschusses ließ alle diese Punkte aus. Kazemi sei vielmehr festgenommen worden, weil sie sich geweigert habe, ihre Fotoausrüstung in der Obhut der Behörden zu lassen und in ihr Hotel zurückzukehren. Der Bericht bestätigte, dass Kazemi an Kopfverletzungen gestorben war, ging aber nicht auf deren Ursachen ein, sondern schrieb ihren Tod einem Zufall zu.

Der designierte »Mörder« wurde freigesprochen

Nach einer Auseinandersetzung zwischen reformwilligen und konservativen Kräften wurde im September 2003 Mohammed Resa Aghdam Ahmadi, ein Beamter des reformorientierten Informationsministeriums, als mutmaßlicher Mörder benannt. Ein Sprecher der Staatsanwaltschaft erklärte, das Verbrechen sei von einem Einzeltäter begangen worden; von einer Beteiligung offizieller Stellen könne keine Rede sein. In einem Prozess wurde Ahmadi am 24. Juli 2004 freigesprochen.

Bei der Verhandlung bezeichneten die Anwälte von Kazemis Mutter Mohammed Bachschi, den Sicherheitschef des Gefängnisses und Verbündeten von Said Mortasawi, als möglichen Mörder. Vier Tage später erklärte die iranische Justiz, die tödlichen Kopfverletzungen seien auf einen Unfall zurückzuführen. Der Kampf zwischen den zwei Fraktionen geht weiter. Anfang Februar 2005 erklärte Irans Botschafter in Großbritannien, Zahra Kazemi sei von Sicherheitsbeamten ermordet worden.
Schahram Asam überrascht dieser absurde Streit nicht. Drei von fünf Ministern in dem von Präsident Chatami einberufenen Ausschuss hatten immerhin von der Verhaftung gewusst, ohne dagegen einzuschreiten, womit die Bühne vorbereitet war für eine große Vernebelungsaktion. Asam hält die Versuche beider Seiten, sich gegenseitig die Verantwortung für den Tod Kazemis zuzuschieben, schlicht für lächerlich. Das Regime sei es nicht gewohnt, Rechenschaft ablegen zu müssen; daher sei es völlig aus der Fassung geraten.

»So wie Indien für seine Naturwunder und das alte Ägypten für seine architektonischen Wunder bekannt sind, sollte Iran für seine politischen Wunder gerühmt werden. Anscheinend kam es beiden Seiten der Macht einzig und allein darauf an, der Gegenseite den Schwarzen Peter zuzuschieben. Die Minister, die erklärten, dass von Gewaltanwendung nichts zu erkennen gewesen sei, taten dies, nachdem sie uns im Krankenhaus befragt hatten. In ihren eigenen Worten: ›Es ist unklar, ob der Tod darauf zurückzuführen ist, dass ein harter Gegenstand ihren Kopf traf oder dass ihr Kopf auf einen harten Gegenstand schlug.‹ Dabei bezeugte ihr ganzer Körper die Anwendung von Folter. Ich hatte keine Wahl, als einen Weg zu finden, um die Wahrheit in die Welt zu tragen. In Iran war das nicht möglich. Mir wäre es ebenso ergangen wie ihr. Ich sprach mit meiner Frau, und wir beschlossen, Iran zu verlassen.«
Da Angehörige des Militärs das Land nur im Rahmen ihres Dienstes verlassen dürfen, musste Dr. Asam einen Vorwand finden, um eine besondere Auslandsreisegenehmigung zu beantragen, ohne Verdacht zu erregen. Die Lösung war eine chronische Wunde, die er als 15-jähriger Soldat im Iran-Irak-Krieg erlitten hatte. Er durfte zu einer Spezialbehandlung in den Westen reisen, musste aber die Besitzurkunden für das Teheraner Haus der Familie als Pfand hinterlegen.

Noch gibt es keinen unabhängigen Untersuchungsbericht über den Tod Zahra Kazemis. Eine spekulative, aber begründete Rekonstruktion des Geschehens und der Motive der Beteiligten könnte indes so aussehen:
Als Frau Kazemi verhaftet und Mohammed Bachschi, dem Sicherheitschef des Evin-Gefängnisses, übergeben wird, informiert dieser seinen engen Vertrauten Staatsanwalt Mortasawi von der Verhaftung. Dieser sieht eine goldene Gelegenheit, die ausländischen Journalisten aus Iran zu vertreiben – wenn er den Vorwurf der Spionage hart machen kann. Zum ersten Mal kann er eine ausländische Journalistin, noch dazu eine Frau, auf Persisch verhören. Die Taktik scheitert allerdings, da Kazemi den Spionagevorwurf standhaft zurückweist. Mortasawi bleibt nur wenig Zeit, sie zu einem Geständnis zu bringen. Dies und die Frustration darüber, dass eine Frau es wagt, ihm die Stirn zu bieten, erklären vielleicht die Eskalation der Gewalt.

Bei rechtzeitiger Behandlung hätte Kazemi gerettet werden können
Was die Vergewaltigung betrifft, so ist dazu nur bekannt, dass Mortasawis Stellvertreter spät nachts Kazemis Zelle betrat, um sie zu verhören, was sehr ungewöhnlich ist. Laut Aussageprotokollen in den Gefängnisakten kam es zu einem Kampf in der Zelle. Könnten die zweite Kopfverletzung und die Kratzer im Nacken der Frau von diesem Kampf herrühren? Eine weitere dokumentierte Aussage von ihr scheint diese Vermutung zu bestätigen: Als Kazemi mit verbundenen Augen aus dem Informationsministerium ins Evin-Gefängnis zurückgebracht wird, hört sie die Stimme des Vernehmungsbeamten und nennt ihn einen ›niederträchtigen, ehrlosen Mann‹. Sie klagt jetzt, Zeugenberichten zufolge, über Kopfschmerzen und Übelkeit und wird ins Gefängniskrankenhaus gebracht. Obwohl ihr Zustand sich rapide verschlechtert, bringt man sie erst Stunden später ins Baghiattulah-Krankenhaus. Da liegt sie bereits im Koma.
Um drei Uhr morgens klingelte bei Dr. Asam das Telefon. Ein Anrufer aus dem Büro der Staatsanwaltschaft erkundigte sich nach Kazemis Zustand. »Sie waren offensichtlich sehr besorgt. Spezialisten haben mir gesagt, dass sie hätte gerettet werden können, wenn man sie rechtzeitig ins Krankenhaus gebracht hätte.«
Dr. Asam hofft, dass seine Aussage zu einem Verfahren vor einem internationalen Gerichtshof führt, in dem alle Beweise gesammelt, überprüft und gewürdigt werden, um der Welt zu zeigen, dass ein Mensch in der Islamischen Republik Iran von der Straße weg verhaftet und innerhalb von fünf Tagen totgeschlagen und beseitigt werden kann. Bisher wurden die zahlreichen Fälle von Folter stets von den Opfern selbst angezeigt. Mit Schahram Asam dagegen berichtet ein unabhängiger Beobachter aus dem Inneren des Systems selbst.

»Die Ereignisse in und um Iran herum deuten darauf hin, dass wir uns an einem historischen Scheideweg befinden. Stärker als früher nimmt die Welt die Menschenrechtsverletzungen in meinem Land wahr. Auch in Iran selbst belasten die willkürlichen Verhaftungen und Morde das Regime zunehmend. Mein Bericht dürfte den Machthabern zumindest klar machen, dass sie eines Tages zur Kasse gebeten werden könnten.«
Dr. Asam ist sich sicher, dass in seinem Land heute eine tiefe Sehnsucht nach Veränderung herrscht und dass die Menschen der Gewalt müde sind. Die Iraner, so glaubt er, hoffen verzweifelt auf das Ende der Exekutionen, Massenmorde und Vergeltungsaktionen. Auf eine friedliche und demokratische Lösung, ähnlich wie in Südafrika.
»Ein Freund von mir hat es so formuliert: Als führende Politiker der Schah-Regierung im Jahr 1979 ohne Gerichtsverfahren exekutiert wurden und weder Intellektuelle noch politische Organisationen oder die Öffentlichkeit protestierten, wurde die Saat der Gewalt gelegt und die Welle von Hinrichtungen in den Gefängnissen Ende der Achtziger vorbereitet. Diesmal wollen wir keine Vergeltung, lieber machen wir Witze: ›Wir sind sogar bereit, Chamenei aus unseren eigenen Taschen zu bezahlen, wenn er bloß geht.‹«
Haideh Daragahi ist eine schwedisch-iranische Schriftstellerin, Journalistin und Wissenschaftlerin. Arne Ruth, früherer Herausgeber der Tageszeitung »Dagens Nyheter« in Stockholm, ist Schriftsteller und Hochschullehrer...............

شهادت پزشكى ايرانى در باره شكنجه زهرا كاظمى در زندان اوين

2005-04-03T03:01:00.000-07:00

به گزارش هفته نامه آلمانى ”دى تسايت“پزشكى ايرانى به عنوان شاهد عينى شهادت داده است كه زهرا كاظمى، خبرنگار عكاس ايرانى كانادايى را پس از شكنجه در اوين ديده و به عنوان پزشك معاينه كرده است. سازمانهاى مدافع حقوق بشر نزديك به دو سال در تلاش براى روشن شدن علت مرگ اين خبرنگار بودند كه در پى عكاسى در برابر زندان اوين تهران دستگير و پس از چند روز در بيمارستان درگذشت.
حدود دو سال از تابستانى مى‌گذرد كه زهرا كاظمى، خبرنگار عكاس ايرانى كانادايى بر اثر شكنجه در زندان اوين تهران جان خود را از دست داد. او را به اين دليل دستگير كرده و به اوين بردند، كه از خانواده‌هاى دانشجويان و ديگر زندانيان سياسى در برابر زندان عكس مى‌گرفت. كاظمى را از اوين در حالى كه بيهوش بود به بيمارستان سپاه پاسداران منتقل ميكنند. جسد وى را برخلاف خواست پسرش كه مقيم كاناداست به سرعت در زادگاهش شيراز به خاك مى‌سپارند. در دادگاههاى رسيدگى به پرونده در ارتباط با مرگ وى نپذيرفتند كه درگذشت وى در پى شكنجه بوده است. اما اينك در خارج از ايران شاهدى عينى شهادت داده است كه زهرا كاظمى بر اثر شكنجه جان خود را از دست داده است.
هفته نامه آلمانى ”دى تسايت“ ، نوشته است كه مرگ خانم زهرا كاظمى، عكاس خبرى ايرانى كانادايى، كه در يازدهم ژوييه سال ۲۰۰۳ در زندانى در ايران رخ داد، بر اثر شكنجه بوده است. به نوشته ”دى تسايت“ دكتر شهرام اعظم، پزشك ايرانى، براى نخستين بار به عنوان شاهد عينى شهادت داده است كه زهرا كاظمى را پس از شكنجه ديده و معاينه كرده است. دكتر اعظم در تابستان سال ۲۰۰۳ به عنوان پزشك در بيمارستان بقيه‌الله سپاه پاسداران در تهران كار ميكرد. زهرا كاظمى ۵۴ ساله را در سپيده دم روز ۲۷ ژوئن ۲۰۰۳ در حالى كه بيهوش بود و بر بدنش آثار جراحات بسيار مشاهده ميشد به بخش اورژانس بيمارستان بقيه‌الله منتقل كردند. دكتر اعظم زهرا كاظمى را در آن موقع معاينه كرد. وى در اين باره مى‌گويد: ”تمام بدن او نشان ميداد كه شكنجه شده است.“ دكتر اعظم همچنين پس از معاينه متوجه ميشود كه به زهرا كاظمى به گونه‌اى وحشيانه تجاوز كرده‌اند.
به گزارش هفته نامه دى‌ تسايت دكتر شهرام اعظم مى‌گويد كه مقامات ايران مسئوليت مرگ زهرا كاظمى را بر گردن يكديگر مياندازند. منظور مقامات امنيتى و مقامات قضايى ايران هستند. دكتر اعظم ميافزايد براى همين انتخاب ديگرى در برابر خود نمى‌ديده است مگر اينكه ”راهى بيابد تا حقيقت را به جهانيان بگويد. در خود ايران اين كار ممكن نبوده است.“
سرانجام دكتر شهرام اعظم موفق ميشود تا با دختر و همسرش خاك ايران را ترك گويد، به كانادا پناهنده شود و آنچه را در باره علت مرگ زهرا كاظمى ميداند با هفته‌نامه معتبر آلمانى دى تسايت در ميان بگذارد.

FREE IRAN!

2005-03-29T01:59:00.000-08:00

if u really love somthing, the best thing that u can wish it is freedom

how about leaving the things alone...... ?

پیام سال نو

2005-03-18T03:50:00.000-08:00

پیام سال نو
لابد با آمدن نوروز به یاد ایران از دست رفته تان افتاده اید و درخت خاطرات خود را با اشک دیده آبیاری می کنید. همیشه چنین است. نوروز که فرا می رسد ناگهان به یاد هزاران خاطره می افتیم. بوی اسکناس های نو و سبزه و آجیل چهارشنبه سوری و یا مقلب القلوب و سفره هفت سین و دوهفته تعطیلی و مشق های نانوشته و سیزده بدر و کاهو و اسکنجبین و بطری ودکای توی جوی زلال آب و نشستن بر لب جوی و گذر عمر را تماشا کردن ....
و ناگهان می بینی پنجاه هم رفت و تو یک خواب حسابی نکرده ای یا همواره در خواب بوده ای... و بهار هم آمده با فرش سبز و سعدی و شیراز و شهریار و تبریز .... و تو هنوز اندر خوابی و یا یک شب خواب حسابی نداشته ای...
حالا من در این گوشهء دنیا تماشا می کنم گذر عمر را و در بیرون اندک بارانی بر شیشه می کوبد. تنبل و کاهلانه و هوا نه بوی علف تازه می دهد و نه بوی دیوارهای کاه گلی باران خورده ...
پس من در گوشهء ایرانم نیستم. . و سپاس می گویم که اکنون در آن دیار نیستم. صمیمانه بگویم و گرنه گزمگان مرا می گرفتند و هزار تازیانه می زدند و تحقیرم می کردند و به تلویزیون می بردند و باید اعتراف می کردم که جاسوس ام و رند و نظرباز و منحرف و ... ور در .
بنابران من وطنم را در قلب خود جای می دهم و به هر کجا می خواهم می برمش... به یاد شعر شفیعی کدکنی می افتم با صدای فرهاد که چندی پیش در این ستون شاید شنیدید...
... اگر وطن با من باشد من در وطن خواهم بود.
و وطن یادمانده های سالیان است... وطن هنر سرزمینی است که که در قلبت ات حک کرده ای...
این وطن مصر و عراق و شام نیست... این وطن آنجاست کو را نام نیست...
بیچاره سعدی! سعدی هم درد وطن داشت ولی نمی خواست در وطن خودش خوار باشد و حقیر
سعدیا حب وطن گرچه حدیثی ست عزیز
نتوان مرد در آنجا که به خواری زادم (شعر را شاید غلط می نویسم ... ولی کو آن حال و حوصله که بروم و سعدی را ورق بزنم!!!) . و شما هم که هنوز مهاجرت نکرده اید و هر روز در وطن دل تان کباب می شود ...
پس به امید سالی که وطن واقعا وطن بشود با شهروندانی برابر و بدون ظلم و جور....
به امید سالی که مردم در قدرت شریک شوند و قدرت از انحصار یک قشر خارج شود.....

Democracy !!!

2005-03-14T03:02:00.000-08:00

No deal with Iran```!!!!!!

2005-03-11T13:16:00.000-08:00

Mr. Rohani laughed at Mr. Chirac's insistence that Iran abandon those programs now, especially after all the "blood and tears" Iran shed to acquire them.
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Where does Mohammad Khatami (the so called "moderate president") and his "Cabinet" stand on stoning?

2005-03-04T03:58:00.000-08:00

Stoning to Death in Iran:
A Crime Against Humanity
Carried Out By the Mullahs' Regime
Where does Mohammad Khatami (the so called "moderate president") and his "Cabinet" stand on stoning?

Ever since May 1997, when Mohammad Khatami took office, he has been telling the world that he is going to make sure that law and order prevail in Iran.... He has certainly done that on the issue of stoning people to death:

On October 26, 1997, Associated Press, reported:

"Iran Stones Six to Death,
TEHRAN - Three men and three women have been stoned to death in public in northern Iran after a court found them guilty of adultery and prostitution, a newspaper reported Sunday.
The report said the stoning was carried out by local citizens in public in town near the Caspian Sea.

Under Iran's Islamic laws, prostitution and adultery are illegal and punishable by death"

Not only "president" Khatami did not oppose the above stoning, but the members of his "Cabinet" continue to support this savage act:

Pro-Government Daily Ressalat, April 9 , 1998
In response to a question raised by the correspondent of Farda daily on why the Minister had failed to defend the Islamic punishment of stoning in his Paris interviews, Ata'ollah Mohajerani [government spokesman and Minister of Guidance] said: "There is no doubt that we must all defend the Islamic decrees... As for stoning, there is a Quranic verse that says a group of faithful must be witness to it. In this regard there is a debate whether stoning should take place in full public view or whether it could be carried out in the presence of a limited number of faithfuls in a restricted area."

The Minister of Islamic Guidance pointed out: "We should keep the interests of our country in mind in an open atmosphere of international public relations. Would it be in our interest if an act of stoning is filmed and broadcast abroad? If not, we should consider carrying out the verdict in front of a small crowd of the believers in order to forestall public backlash."

My answer to a Germany visitors email....

2005-02-26T12:44:00.000-08:00

I at MY SITES(PAYANE ENTEZAR&FARSHADMARYAM) truly appreciate your concern for our people and your humanitarian gesture towards building a better future of our homeland, Iran.

This site is based on facts; all documents, pictures, articles are collected from legitimate sources. Every source is referenced and indicated as you browse through the site.

Iranians required no other form of help, except for the International bodies to recognize their struggle for Freedom and Liberty.

Nation of Iran like other nations deserves to enjoy liberty and freedom and be able to live in peace without fear of unjust seizure and prosecution. Interference of other REGIMES or governments, nor only in Iran's neither that of other nations and tribes affair should be tolerated. Certainly Humanitarian help with no further expectation of favour always welcomed by any human specie.

If Germany, France, Britain or USA dislikes interferences of others', they enjoy having FREEDOM on their own affairs, including but not limited to trade; therefore Iranians are entitled to experience the same. Any help that can make respective government(s) in Europe or elsewhere to understand the psychology of such FREEDOM for ALL certainly will be appreciated by all Iranians.

We believe the best you can do is relay your concerns to your respective government officials and bring this site to the attention of your friends and family. Islamic Regime is currently receiving tremendous support from European Union, without whom the Islamic Republic could not survive a day. If the EU would stop support of this barbaric regime, the people of Iran would take care of their own affairs.

2005-02-25T02:24:00.000-08:00

Mullah Burger!!

2005-02-19T13:11:00.000-08:00

In the name of freedom

2005-02-11T04:38:00.000-08:00

The structure of every democratic state consists of parliaments and their members, elected by people in an independent environment. Those elected governments can then pass laws and make political decisions, laws which are legitimate and internationally accepted.
Regrettably some of those parliaments pretend to be democratic, but are truly totalitarian and dictatorial governments. They are not true representatives of their people, only taking advantage of the legislative department for their own interests. You can see this in developing countries, particularly in the Middle East.

Historically, Iranians have suffered under such conditions. A recent example would be the manipulated elections in February 2004. It clearly shows the Iranian authorities creating only an illusion of democracy. Instead of a genuine independent election, a pre-selection process was carried out by the Guardian Council - themselves under the influence of the ruling religious hardliners. This controversial practice is utterly undemocratic, self-sustaining for the religious theocracy, and is condemned by the overwhelming majority of Iranians.

Iranians have suffered suppression at the hands of their current regime for far too long now and are desperately seeking international support. They have no vehicle or mechanism for effecting change within their own country. Exhausted by this fruitless search, people of Iran are being governed by a system that has taken away almost all of their personal and social freedoms.
They deserve neither legitimacy nor world recognition.............

Bonfire of the Mullahs

2005-02-04T13:41:00.000-08:00

..Weil vieles verboten ist, läuft der Schwarzmarkt gut: Musik, Filme, Alkohol...

2005-02-02T02:27:00.000-08:00

Im Iran sind Queen als einzige Rockband erlaubt: . .

Popmusik zu hören ist im Iran verboten. Jährlich fängt der iranische Zoll hunderte westlicher Musik-CDs in Brief- und Paketsendungen ab und zerstört sie. Offiziell ist der Iran eine Pop-freie Zone. Nur Queen darf als einzige westliche Rockband seit einigen Wochen legal gehört werden. Über die Gründe der Legalisierung mutmaßt ein Teheraner CD-Verkäufer: "Der Titel "We Will Rock You" kann ja auch als Kampfhymne gegen die Amerikaner benutzt werden. Vielleicht haben das die Mullahs ja deshalb legalisiert." Vielleicht aber auch nur, weil der 1991 an AIDS gestorbene Leadsänger Freddie Mercury persischer Abstammung war.

Anders als im offiziellen Handel sind auf dem Schwarzmarkt jedoch die meisten europäischen oder amerikanischen Hits zu kaufen. Der Handel mit Raubkopien ist ein höchst lukratives Geschäft. So verkauft zum Beispiel Madschid (Name geändert) täglich zwischen achtzig und hundert CDs - für umgerechnet 1,20 Euro pro Stück. Monatlich verdient er damit etwa 2.000 Euro - zehn Mal mehr als ein durchschnittlicher iranischer Arbeitnehmer.
Madschids Tarnung ist perfekt: Mit dem Laptop-Koffer in der einen und einer unverdächtigen Einkaufstasche in der anderen Hand, mit seiner Brille und den zum Zopf gebundenen Haaren, sieht er eher aus wie ein Doktorand, nicht wie ein Krimineller mit 500 Raubkopien im Gepäck. Seit zehn Jahren ist der 39-Jährige im Geschäft. Die Original-CDs bezieht er von einem Dutzend Händlern, die die neuesten Pop-Alben über die iranische Grenze schmuggeln. Täglich produzieren die drei Computer in seiner "Werkstatt" rund dreihundert Kopien....

Damit besucht Madschid seine Kundschaft im wohlhabenden Norden Teherans. Hinter verschlossenen Wohnungs- und Bürotüren versorgt er regelmäßig knapp hundert Kunden mit den neuesten Alben iranischer Exil-Gruppen oder westlicher Pop-Bands. Zurzeit gehören die Pop-Sängerin Lara Fabien und die verbotene iranische HipHop- Gruppe Sandy zu den Top Ten auf seiner Verkaufsliste. "Madschid ist unser kultureller Botschafter, ohne ihn wüssten wir nicht, was im Ausland in Sachen Film und Musik so vorgeht", sagt der 27-jährige Aram, ein persischer Kunde aus Nordteheran.
"Meine Kunden kaufen auch CDs von legalen iranischen Musikgruppen, ganz einfach, weil meine Kopien viel billiger sind als die Originale in den Geschäften", erklärt Madschid. Einer seiner deutschen Kunden sagt: "Für die CDs müsste ich in Deutschland über 15 Euro bezahlen, das kriege ich hier für nicht mal 1,50." Die 25-jährige Perserin Faranak erzählt: "Ich habe früher die CDs im Ausland für fast 20 Dollar gekauft, und versteckte sie in meiner Unterwäsche, damit die Zollleute am Flughafen sie nicht finden konnten. Jetzt aber kriege ich sie problemlos über Madschid, und das noch zum Zehntel des Preises im Ausland." Der illegale Geschäftsmann beliefert sogar zehn Plattengeschäfte, die dann selber Kopien produzieren und sie teuer unter der Ladentheke verkaufen. Ein wahres Schneeballsystem.
Angst vor Strafe hat Madschid nicht: "In Iran lässt sich glücklicherweise vieles mit Geld lösen." Drei Mal hat ihn die Polizei bisher gefasst. Für umgerechnet hundert Euro konnte er sich und sein konfisziertes Auto jedes Mal freikaufen, wie er erzählt. Weil außerdem das Urheberrecht im iranischen Rechtssystem nicht gesetzlich verankert ist, liegt das Ausmaß der Strafe ganz im Ermessen des Richters. Im schlimmsten Fall hätte der 39-Jährige mit einem Monat Gefängnis zu rechnen. "Bisher bin ich aber immer an kooperative Polizisten und Richter geraten, so dass es gar nicht erst zur offiziellen Anklage kam."
Madschid ist verheiratet und hat einen kleinen Sohn. "So wie ich haben sich viele illegale Händler an ihren Job gewöhnt und führen ein ganz normales Leben. Weil vieles verboten ist, läuft der Schwarzmarkt gut: Musik, Filme, Alkohol. Das System lässt uns keine andere Wahl." Seinen früheren Job als Videofilmer auf Hochzeiten musste er aufgeben, weil ihn die Polizei bei Razzien auf Hochzeitsfeiern, auf denen verbotenerweise getanzt und Alkohol getrunken wurde, immer wieder verhaftet hatte und er zu Geldstrafen verurteilt wurde. "Sollte dieses Land irgendwann freier sein, möchte ich wieder als Fotograf arbeiten", ist seine Hoffnung.

Katrin Matthaei

2005-02-01T13:39:00.000-08:00

2005-01-29T03:21:00.000-08:00

Origin of terror.. and terrorist helpers

2005-01-26T13:37:00.000-08:00

Iran Attempts to Pull Plug on Web Dissidents

2005-01-25T01:27:00.000-08:00

Los Angeles Times: The criminal seems younger than his 25 years. He is the quiet type, shy and lanky, peering solemnly through octagonal glasses. He has no weapons, not in the traditional sense. His name is Hanif Mazroui, and the tools of his crime are a handful of ideas and skinny fingers flying over the keyboard. He is one of about 20 Iranian Web loggers and journalists who have been arrested and jailed in recent months.

Was He¨(Khomeini) lying or was he telling the truth?!!!!!!!!!

2005-01-14T14:13:00.000-08:00

The things that Imam Khomeini told our Nation in 1979:

He (Shah) fled and plundered everything.

He destroyed our country and filled our cemeteries.

He ruined our country's economy.

Even the projects he carried out in the name of progress, pushed the country towards decadence.

He suppressed our culture, annihilated people and destroyed all our manpower resources!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Before 1979(Yesterday Flag)

Today Flag!

Yesterday Leader

Today Ruler

Yesterday Think Tanks
Philosophers, Economists, Scientists, Politicians and Scholars

Today Think Tanks!
Blood-Thirsty Traitors, Illiterates, Liars, Thieves, and Conmen

Yesterday First Lady Farah Diba

Today First Lady! Zoherh Khatami

Today,
Happiness (In the Privacy of their Homes), An Iranian Practice

Still Today,
Floggings, For Listening to Music in his car!, A Savage Arabian-Islamic Practice

Members of Sepah-e Danesh (Army Education) Yesterday Compulsory Education

Members of Ansar-e Hezbollah (Savages), Today Compulsory Islamic Teachings

Yesterday Celebration,
Iran's victory in Asian soccer

Today Celebration,
An Islamic militant (Revolutionary Guard) grabs an Iranian boy on Africa Avenue in Tehran for celebrating Iran's victory in Asian soccer finals!

Yesterday Leader & Iranian Army

Today Ruler & His Army
چيزهايی که امام خمينی در سال ۱۹۷۹ به ملت ما گفت:
او (شاهنشاه) همه چيز را غارت و ويران کرداو کشور ما را نابود کرد و گورستانهايمان را پر کرد.

او اقتصاد کشورمان را فاسد و تباه کرد.

هر نقشه و طرحی به نام پيشرفت و ترقی کشيد، کشور را به سوی ويرانی سوق داد.

!!!!!!!!!!!!او فرهنگ ما را متوقف کرد، مردم را از بين برد و همه نيروی انسانی ما را نابود کرد

شصت و نه سال پس از کشف حجاب، اينک در آستانه کشف عمامه ايستاده ايم !

2005-01-14T01:34:00.000-08:00

درشروع هفتادمين سال کشف حجاب بوسيله رضا شاه بزرگ که دستاور های عظيمی برای جامعه ايران، بويژه زنان کشور داشت، بار ديگر در آستانه يک کشف ديگر ايستاده ايم. اگر رضا شاه پهلوی آنرا رايگان داد، ليکن برای اين ديگری گرانترين هزينه تاريخ ايران را پرداخته ايم. اما اين نيز تحولات شگرفی را در تاريخ ايران باعث خواهد شد.1
تمامی مخالفان جمهوری اسلامی، چه چپ وچه راست، از برانداز گرفته تا اصلاح طلب، مشکل رژيم را عدم مشروعيّت قلمداد ميکنند. دليل مشترکی هم که می آورند رويکرد آن نظام به کشتار مخالفان، سرکوب، زندان، شکنجه، بستن دهان منتقدان، تعطيل مطبوعات و مسائلی از اين دست است. در حاليکه مشکل اصلی اين نظام چيز ديگری است، مشکلی بسيار بزرگتر که تمامی اين بگير و ببند ها و کشت و کشتار ها را به آن نظام تحميل کرده و در نتيجه عدم مشروعّيت آنرا سبب ساز شده است. مشکل پايه ای اين رژيم مشکل هويّتی است.اين رژيم تمام سرمايه های ملی خود را برای فراملی شدن صرف نموده، حال که هيچ توفيقی در آن کار نيافته، قصد تبديل شدن به نظامی متعارف و ملی را دار، اما چون ديگر هيچ پشتوانه و سرمايه ملی و بختی برای خود باقی نگذارده، قادر بدينکار نيست، رژيم ملا ها در حالی ادعای سروری بر مسلمانان را دارد که ديگر کشور های مسلمان حتی اسلامی بودن آنرا هم قبول ندارند، ادعای ملی بودن دارد، اما بدليل قربانی کردن مداوم همه چيز ملت ايران برای توسعه طلبی اسلامی خود اين ادعايش نيز از سوی ملت ايران مورد پذيرش قرار نميگيرد.در نتيجه رژيم ملا ها نه ناسيوناليستی است نه انترناسيوناليستی، نه ملی است و نه فراملی. رژيمی فاقد شناسه، غير متعارف، گيج و سرگردان که در هيچ طبق بندی و کاتيگوری نميگنجد و همه ی مشکات گذشته و حال اين موجود بی شکل و قواره و جنسيّت نيز ناشی از همين بی هويتی است.1
شايد گرانبها ترين دستاورد کابوس خمينيسم را بتوان بيداری ملی و هويت جويی بحساب آورد. ايرانی ديگر ميداند که کيست، اينرا نيز آموخته که سعادت نه در نفی و ويرانگی ، بلکه در شناخت منافع ملی و حفظ آن است. پس از تحمل 26 سال ستم و پسماندگی، تب رويکرد به آموز های ملی و شناخت هويت اينک آنچنان جامعه را فرا گرفته که احساسات ملی حتی در ميان ملا ها نيز در حال رشد است. اين رويکرد اگر از باور سرچشمه نگيرد حداقل برای حفظ ظاهر و خود را با خواست جامعه هماهنگ کردن معنا ميدهد. اين امر را در هر حالت بايد به فال نيک گرفت. چه اين رژيم بماند که احتمال آن خيلی کم است و چه از بين رود، ملا ها دو راه بيشتر پيش روی ندارند، يا بايد با همين لباس به گورستان و مسجد بازگشته به همان نماز ميّت خواندن و روضه خوانی بسنده کنند، يا آنکه ضمن حفظ پايبندی به اسلام فقط در حوزه زندگی شخصی، عمامه از سر و عبا از تن بدر کنند و نعلين از پای درآورند و بسان سياستمداران عادی وارد فعاليّت سياسی اجتماعی گردند. چنانچه ادعا ميکنيم که ملا ها ناگزير از انتخاب يکی از اين دوراه هستند دلايل محکمی برای آن وجود دارد، زمانه زمانه مدرس ها و کاشانی ها نيست. آنزمان نهاد روحانيّت نه تنها در کنار مردم، که در روزگار سختی حتی پناهگاهی برای مظلومان و ستمديگان نيز محسوب ميشد. ملا اما در جامعه کنونی و همينطور تاريخ آينده کشور ما ديگر هيچ آبرو و اعتباری برای خود نگذارده که در يک جامعه آزاد با رآی مردم وارد مجلس شود. با نفرتی عمومی که وجود دارد در ايران آزاد هيچ رئيس دولتی بدليل حفظ رآی مردم حتی در صورت شايستگی يک ملا نيز قادر به سپردن پستی به وی نخواهد بود.1
در هر حال صاحب اين قلم ترديد ندارم که عمر ملا بازی هم با عمر اين جمهوری جور و فساد و جنايت بپايان خواهد رسيد. ما دير يا زود با اولين وزش نسيم آزادی در ايران شاهد کشف عمامه ملا ها خواهيم بود، که اميدواريم بدست خودشان باشد. شايد امروز تحقق اين پيش بينی برای عده ای دور از ذهن و برای بعضی از آخوند ها ثقيل باشد، ليکن به هزار و يک دليل نا نوشته ديگر وقوع اين امر حتمی و اجتناب ناپذير است. اينرا نيز اضافه ميکنم که تجربه رنسانس و پروتستانيسم بما نشان ميدهد، که ملا های ما نيز نه تنها خود شخصآ کشف عمامه خواهند کرد، بالا تر از آن، نقد معرفت شناسی و غير سياسی کردن دين نيز بدست خود آنها صورت خواهد پذيرفت. کشور ما سرزمين عجايب است. بعيد ندانيد که چندی بعد يک يا چند ملا کشف عمامه کنند و بدنبال آن اين امر همه گير گردد. ای بسا که اين بدعت بوسيله ملا هايی آغاز گردد که اسلام را از سياست جدا میدانند، همان ملا هايی که نميخواهند مردم آنها را در لباس دزدان بيت المال، متجاوزين، دروغگويان و وطنفروشان ديده و با آنان يکسان بدانند

The Iranian puzzle

2005-01-10T14:21:00.000-08:00

In the summer of 2002, the Bush administration signaled that it had abandoned hope that Iran President Mohammad Khatami and his supporters in parliament could deliver promised democratic reforms. From that point on, President Bush said, the United States would seek to support in any way possible the "Iranian people"--meaning the student protesters who had stormed the streets demanding reform.

At the time, it seemed that the administration was giving up too easily on Khatami. Now that shift in policy appears to have been prophetic. Khatami proved to be an overly cautious politician who reneged on his promises of increased freedom for Iranians.

In recent weeks, Khatami has conceded that he failed to deliver on his democratic reforms, claiming that he surrendered to the will of the country's hard-line theocrats to avoid riots and preserve the ruling Islamic establishment. "If I retreated, I retreated against the system I believed in," Khatami said to Tehran University students. "I considered it necessary to save the ruling establishment."

To which some students chanted: "Khatami, Khatami, shame on you!"

Shame, indeed. Saving the ruling establishment is a tragedy for millions of Iranians seeking greater freedoms. These Iranians, many of them under 35, overwhelmingly elected Khatami twice in hopes that he would challenge the tyrannical mullahs, not kowtow to them.

Meanwhile, the mullahs are far stronger now than in 2002. They've crushed reformers in sham elections and consolidated their oppressive grip on the country. They've shuttered newspapers and thrown political opponents in prison. They've lied and cheated to fast-track their plans to build a nuclear weapon, as the ultimate shield against a feared U.S. attack.

So the Bush administration was right on Khatami. But the administration also promised an Iran policy that would foster freedom by supporting the reform-minded students' crusade against the mullahs. There's little evidence the administration has made good on that promise--and if it has, it has not delivered results.

That leaves everyone with a quandary: What should the U.S. be doing to destabilize the mullahs and help the democratic movement?

There's increasing urgency in this question, not only because Iran is attempting to develop nuclear weapons. Iran is also one of the world's leading sponsors of terrorism; its hard-line government is a beacon of support for some of the most vicious terrorist groups in the world.

At the moment, the French, Germans and British are negotiating with Iran over its nuclear programs. The Europeans, with billions in economic ties to Iran, are playing the good cop in the current nuclear talks. The U.S. is playing the bad cop, staying apart from the negotiations, arguing that Iran can't be trusted.

America's message to Iran: abandon nuclear ambitions or face possible sanctions before the UN Security Council. But the U.S. hasn't convinced the Europeans or most of the rest of the world to go along with that blunt message.

There are influential voices calling on the administration to change course and find new ways to engage Iran. One example: The Committee on the Present Danger, a group of former high-level political leaders and diplomats, scholars and think-tankers who advocate for a strong approach to the war on terror. It's a diverse group, including former House Speaker Newt Gingrich and Sen. Joe Lieberman.

The committee argued in a recent paper that the administration needs to push regime change in peaceful ways and "reconnect with the Iranian people, to help the vast majority of Iranians who want democracy to achieve it. ..."

Among their suggestions: reopen the American embassy in Tehran and re-establish diplomatic relations; develop efforts by the U.S. military and law-enforcement services to talk to their Iranian counterparts about cooperating in a transition to democracy; step up information outreach to the Iranian people via television, radio and the Internet; organize cultural, academic and professional exchanges; collect evidence of murder, torture, corruption and aiding terrorists that could be used against supreme leader Ayatollah Ali Khamenei in a future international tribunal; and develop "smart" sanctions that target import-export businesses controlled by the corrupt, ruling mullahs.

In other words, flood Iran with the message that its actions can produce rewards ... and carry risks. These are provocative ideas that deserve to be heard by the new administration.

Engaging Iran, attempting to influence its politics and culture, is filled with immense peril. Any group seen as embraced by the U.S. risks a backlash in Iran.

"It is worth remembering that in the 25 years since the taking of the U.S. embassy in Tehran, the United States has tried every policy imaginable, from undeclared warfare to unilateral concessions, and none of them has solved our problems with Iran ..." wrote Kenneth Pollack in his recent study of Iran, "The Persian Puzzle."

Perhaps the approach by the U.S. toward re-establishing ties with Libya provides some useful benchmarks. But Moammar Gadhafi decided to cooperate only after years of economic sanctions and a nuclear shipment was seized by authorities. Only then was he apparently convinced that his quest for the bomb was not worth the cost. Iran won't be convinced of that by European negotiators who offer carrots but no sticks.

Iran is a puzzle, but it can be cracked. The regime is hugely unpopular with its own people. There are ways to engage the Iranian people and their leaders. But the best way to encourage reform in Iran is to increase the economic pressure on Iran to cooperate with the world.

Bush spoke compellingly in the summer of 2002 about helping the Iranian people send the mullahs back to the mosques, but he has little to show for that vow. Now it's time to decide how the U.S. can engage Iran's people and its leaders without backing down from U.S. demands on nuclear weapons and terrorism......

Terrorism and the Murders of Iranian people...

2005-01-01T03:17:00.000-08:00

only money,money,money......

2004-12-30T23:46:00.000-08:00

Origin of terror.. and terrorist helpers

2004-12-29T06:24:00.000-08:00

One of the most wanted criminal in Islamic Regime.. Fallahian..

In the course of the twentieth century, a new form of Islam arose, one that now has great appeal and power. Militant Islam (or Islamism—same thing) goes back to Egypt in the 1920s, when an organization called the Muslim Brethren first emerged.

One other strains is form of Islam who Shi'it clergies invented. Largely formulated by descendent of Ali 4th Imam. Ayatollah Khomeini's formulation and Taliban in Afghanistan under Osama bin Ladin both is new Militant form of Islam.
Islamism differs in many ways from traditional Islam. It is faith turned into ideology, and radical ideology at that. Islam likewise other religions should be a personal belief system that focuses on the individual; Islamism is a state ideology that looks to the society.
Militant Islam, which one form of it was formulated in Iran of "ayatollahs" ordered many killing. The above picture belongs to Fallahian, during his ministry at Ministry of Information many serial killing took place. Many intellectuals, including Darioush and Parvaneh Forouhar were killed, the killer or killers never tried and justice never served.

World watched....

2004-12-28T03:25:00.000-08:00

If we all sit back and watch, this kind of crimes shall not have an end! we all are responsible! We have witnessed the crime. It did took place in our streets, in our town, in our country, in the world!
The biggest crimes handled by in-famous men or women like Khatami, Hitler... etc.,

2004-12-27T13:12:00.000-08:00

World watched, USA approved, Khomeini killed, Khatami smiled, Khameni ordered in cold blood ...

2004-12-27T11:32:00.000-08:00

What is going on!?...

Cruel and inhuman punishments continue in Iran, said a recent UN report.

2004-12-26T13:35:00.000-08:00

Death penalty in Iran 'vice' case Iranian officials have confirmed that a court has sentenced a young woman to death for prostitution but denied that she is mentally disabled. Leyla Mafi was sentenced more than a year ago at a court in Arak after being found guilty of having illegal sex.
A human rights group monitoring the case said Ms Mafi had a mental age of eight, but this has been disputed by Iranian judicial officials.

Ms Mafi's case was given international exposure last week by London-based rights group Amnesty International.
They said Iran was breaking its commitments as a party to the International Convention on Civil and Political Rights - which include a promise not execute anyone under the age of 18.
The organisation said the woman's mother had forced her into prostitution at the age of eight.
Iranian officials have rejected some of the group's findings.
They say Ms Mafi is mentally and physically normal and had only been working as a prostitute as an adult.
Under Iranian law, girls over the age of nine and boys over 16 face the death penalty for crimes such as rape and murder.
In some circumstances, capital punishment is also imposed for illegal sexual relationships.

http://www.politik-digital.de/edemocracy/netzkultur/weblogs123.shtml

2004-12-25T13:53:00.000-08:00

.....Auch im Iran gibt es eine täglich wachsende Zahl von Nutzern, die dieWeblogs nutzen um am gesellschaftlichen und politischen Diskursteilzuhaben. Das wurde schließlich den iranischen Meinungswächternzuviel. Erst im Oktober 2004 wurden fünf iranische Onlinejournalisten und Onlinejournalistinnen und BlogInternetüberwachung allgemein verschärft und der Zugang zu duzenden Internetzeitungen und politischen Weblogs blockiertWeitere Informationen hierzu bei der Website Reporter ohne Grenzen und im Metablocker ....http://www.politik-digital.de/metablocker/archives//000207.html

2004-12-23T14:12:00.000-08:00

Vierundzwanzig Jahre nach der Gründung der Islamischen Republik Iran (IRI) steht unser Land an der Schwelle einer historischen Umwälzung, die zu seiner Befreiung aus dem Kreislauf von Tyrannei und authoritärer Herrschaft führen könnte und dazu, dass sein Schicksal den rechtmäßigen Eigentümern des Landes übergeben wird: Dem Volk. Während dieser historischen Transformation ist die Teilnahme aller freiheitsliebenden Bürger unabhängig von ihren Politischen und religiösen Neigungen unabdingbar, um zusammen dieses große Ziel zu erreichen und um jeden aufzuhalten, der das Vertrauen des Volkes missbrauchen und der ihm nochmals seinen Willen aufzwingen will. Vor fünf Jahren, als die Reformbewegung im Iran begann, hofften viele, dass diese Bewegung zur Errichtung eines rechtsstaatlichen Systems führen würde und dass so ein Weg für einen graduellen und friedlichen Übergang der iranischen Gesellschaft zur Demokratie eröffnet würde. Die regierenden
Reformisten betonten, dass durch das rechtsstaatliche System die Bürgerrechte in der IRI gestärkt würde, und dass dies schließlich zum Ende von Tyrannei, Gewalt und politischem Authoritarismus - die während der letzten beiden Jahrzehnte das Markenzeichen der Republik waren – führen würde.
Natürlich kam es in den letzten fünf Jahren zu einigen Änderungen im politischen Management des Landes und der Diskurs über Reform sowie die Abkehr von Gewalt haben Einzug in Irans politische Kultur gehalten. Eine bemerkenswerte Veränderung hat in Presse und Publizistik stattgefunden und die Wahlbeteiligung ist gestiegen. Jedoch hat die Erfahrung leider gezeigt, dass die regierenden Reformisten trotz massiver Unterstützung des Volks, das ihnen alle gewählten Organe der IRI übergeben hat, unfähig sind die demokratischen Sehnsüchte der Reformbewegung zu erfüllen:
A. Die Gesetze der IRI sind im Allgemeinen antidemokratisch, brutal und diskriminierend, und sie verletzen die gesellschaftlichen und individuellen Freiheiten und die Menshcenrechte. Daher hat der Versuch der Einführung von Rechtsstaatlichkeit zur Durchführung und Verstärkung von Diskriminierung und Brutalität geführt. B. Die Einführung von Bürgerrechten und der Erfolg des Reformprojekts ist abhängig von Änderungen der Gesetze der IRI, insbesondere der Verfassung, von der Entmachtung des obersten Führers und von der Abschaffung der antidemokratischen Institutionen der IRI. Aufgrund ihrer ideologischen Abhängigkeit vom System der islamischen Republik waren jedoch die meisten Reformisten solchen Reformen nicht zugeneigt oder haben sich ihnen sogar aktiv widersetzt.
Die Niederlage der Reformisten, die durch die obererwähnten strukturellen und ideologischen Gründe herbeigeführt wurde, ist nun für die meisten Menschen offensichtlich. Diese Niederlage hatte sehr gefährliche politische,soziale und wirtschaftliche Folgen und hat unsere Gesellschaft in eine innere und äußere Krise gestürzt. Die überwältigende Mehrheit unseres Volkes will ein Ende der religiösen Despotie und der Dominanz des Klerus über das Schicksal des Landes. Sie haben auch die Hoffnung auf den Erfolg der Reformbewegung verloren. Die abenteuerliche Außenpolitik der IRI hat zu ihrer politischen Isolation geführt und bedroht Irans Wirtschaft und Sicherheit. Ein großer Teil der Reformisten und Ihrer Anhänger haben diesen Umstand erkannt und suchen effektive Lösungen außerhalb der Regierung oder außerhalb des restriktiven Rahmens der regierenden Reformbewegung.
Unter diesen Umständen ist es die Pflicht aller demokratischen, patriotischen und freiheitsliebenden Iranern, innerhalb oder außerhalb des Landes, und der Reformisten, die an ein säkulares demokratischen System glauben, sich zu vereinen, und unter Mobilisierung aller regierungsunabhängigen gesellschaftlichen Gruppen eine allgemeine Kampagne zu starten, um der Iranischen Gesellschaft angesichts der großen Gefahren beizustehen. ................

Iran - Forbidden Iran

2004-12-23T04:11:00.000-08:00

In July 2003, Canadian journalist Zahra Kazemi was tortured and murdered by Iranian security agents after she attempted to report on the growing opposition movement in Iran. FRONTLINE/World correspondent Jane Kokan risks her personal safety to follow in Kazemi's footsteps, traveling undercover to Iran to investigate the clerical regime's latest crackdown on students, journalists and dissidents. "I want to find out what happened to [Kazemi]," says Kokan, "and the story she died trying to tell."

Iran is a theocratic republic ruled by Supreme Leader Ayatollah Khamenei and a council of mullahs, who control the prisons, courts and security forces. Students and dissidents pushing for change want the mullahs out of power and replaced with a more democratic government. But the Islamic regime has come down hard on political opponents, deploying security forces and packs of Bassijis, Islamic vigilantes, against dissidents. Ten Iranian journalists are currently jailed for writing critically about the regime, and foreign journalists are seriously restricted in Iran.
Kokan's journey starts in London, where she meets members of the Iranian diaspora. They share with her their personal stories, as well as amateur videos and other evidence they've smuggled out of Iran documenting attacks against students and dissidents.
At a peaceful demonstration at the Iranian Embassy in London, Kokan meets a young leader of the Independent Student Movement, Iman Samizadez. "I'm looking for [a] free Iran, without religion," Samizadez tells Kokan. "People, they can have religion as a private thing. But in a political way, we are looking for a free country."
In London, Kokan uncovers photographs documenting the bloody aftermath of a raid on a student dormitory in Tehran in the summer of 2003. The raid was carried out by vigilantes armed with machetes, metal pipes, chains and butcher knives.

Kokan also learns that some 4,000 Iranian student activists were arrested after protests in Tehran and other cities in June 2003 and at least 500 remain in prison for their democratic beliefs. Amir Fakhravar, a student movement leader and hero, is among the men and women Kokan will attempt to make contact with while in Iran. Punished for writing a book promoting democracy and free speech, Fakhravar is serving an eight-year prison sentence at Qasr Prison in Tehran. In a video recorded before he went to prison last year, Fakhravar prepares his mother for his execution, which he believes is imminent. "I don't [want] you to have that sad face. I want [you] at that moment they're hanging me, to stand proudly and say, 'I'm proud of my son,'" he says. In prison, Fakhravar has suffered regular beatings and torture.
Iran's aging mullahs have reason to be concerned about the young pro-democracy movement: 70 percent of Iranians are under age 30 and many have access to Western ideas and culture via the Internet and satellite television.
After months of negotiating access, Kokan is finally able to enter Iran in September 2003. Pretending to be an archaeologist, she crosses the Turkish border with a group touring the country's ancient ruins. Once inside, Kokan is assigned an official minder and her hotel room and phone are monitored. She must be extremely careful as she tries to make contact with Iran's underground student movement. She slips out at night to communicate by email, using a secret code she's developed to communicate with colleagues and sources. But she is careful to return by curfew or risk the hotel receptionist's reporting her to the police.

One night, Kokan shakes her minder to meet a friend of imprisoned student leader Fakhravar. Kokan pledges to protect the friend's identity, and he describes the ever-present security forces in Iran and the impact of a police state on daily life. "Our dream country is one where human rights are respected," he tells Kokan, "where people aren't sent to prison and tortured for their ideas, for their writing, for their work. That's our dream country."
Dodging her minders again, Kokan finds and films the anonymous site in Shiraz where journalist Zahra Kazemi's body is buried.
After two weeks, Kokan's tour group finally arrives in Tehran. Here in the capital city, Kokan encounters the tightest security yet, but she still manages to sneak away from the tour to meet a young activist who has been arrested four times and a political dissident, active since the 1970s, who has been supporting the student movement. To make a political statement, both men insist on showing their faces on camera, despite the risk of serious reprisal. The student activist tells Kokan that his movement wants support from the West, but does not want a U.S. military invasion like the one in Iraq.
The dissident, whom Kokan calls Arzhang, proves to be her most important contact in Iran. Arzhang gains access to a telephone line inside one of Iran's toughest prisons and sets up a telephone interview for Kokan with Fakhravar. The student leader tells Kokan of personally witnessing the murders of 19 student activists. But before he can answer whether he fears his own death in prison, the telephone is disconnected.
In the outskirts of Tehran, Kokan further interviews Arzhang, who shares information about Canadian journalist Zahra Kazemi's last days. "She fought [the interrogators] back, she criticized them, she shouted," Arzhang says. "They cannot endure critics and she fought them back strongly."
As the final days of the group tour approach, Kokan must prepare for her departure, destroying all notes and other evidence of her unofficial business in Iran. Students smuggle her interview tapes over the mountains into Turkey, where she will pick them up later.

After her safe return, Kokan travels to Amsterdam to interview a former Iranian intelligence officer, Hamid Zakeri, who defected more than a year ago. Zakeri, who once worked for the Ayatollah Khamenei, now claims to be under the protection of the FBI and European security agencies. Zakeri tells Kokan that according to his intelligence sources, a security agent named Jafar Nemati was responsible for the beatings of Kazemi. After she was beaten unconscious, Nemati's boss, Saeed Mortesavi, a top judge in the mullahs' justice ministry, ordered Kazemi to be transferred into the custody of the intelligence ministry. Kokan learns that the details Zakeri provided were later confirmed in an investigation by the Iranian parliament.
In Iran, Nobel Peace Prize winner Shirin Ebadi tells FRONTLINE/World that she is determined to pursue an investigation of Zahra Kazemi's death. After months of reporting, Kokan makes a last trip to Montreal, Canada, where Zahra Kazemi's son, Stefan, lives. Stefan is still struggling with the Iranian government for the return of his mother's body, which will provide indisputable evidence of her brutal death.
"The guilty is not one man," Stefan says. "Responsible is the Iranian government, responsible is Khamenei. My mother's dead, but there [are] journalists, other people that get such treatment. I don't want the death of my mother to be in vain."

اعـتیاد یکی دیگر از دملهای چرکین رژیم

2004-12-23T01:30:00.000-08:00

در طی سالها حکومت آخوندها هزاران جوان به غبار شیطانی مواد مخدر آلوده و در آتش اعتیاد سوختند و کسی هم دست کمک به سویشان دراز نکرده هنوز هم صدای شکستن آنها می آید و هنوز دختران و پسران در بحران بی هویتی و خلاصی از وضعیت پر اضطراب حال و آینده به مواد مخدر پناه می برند تا با تباه کردن جسم و روان خود ساعتی را در رخوت و بی خبری بگذرانند اما هیچکس فریادهای خاموش آنها را نمی شنود هیچ کس به گریه و ناله های مادران آنها گوش فرا نمی دهد.
هر روز صفحات حوادث روزنامه ها فریاد عصیانی این قربانیان اعتیاد را می خوانیم « قتل ، سرقت ، جنایت های خانوادگی در اوج بحـــران روانی .....پدر فرزند معتادش را به قتل می رساند جوان معتاد هفت تیر بدست می گیرد تا با دستبرد به یک طلا فروشی پول مواد مخدرش را تامین کند .... دختری معتاد از ترس افشای اعتیادش از خانه می گریزد و سر از یک خانه فحشا و یا باند سرقت در می آورد ....» اما گویی گوشها برای شنیدن این همه فریاد سنگین شده است.
هر روز موج توزیع قرصهای رنگین شیمیایی و انواع مواد مخدر در جامعه گسترده تر می گردد و حتی از نوجوانان هم قربانی می گیرد در حالی که مسئولان دستگاههای عریض و طویل که باید به فکر نجات نسل جوان و پیشگیری از اعتیاد باشند دراتاقهای کنفرانس می نشینند تا چه شعار و پوسترهای رنگین را درراه مبارزه با اعتیاد به شیشه های اتوبوس شهری بنویسند ویا بولتنهای پر خرج ولی بی مصرف را به چاپ برسانند اعتیاد نیز همانند هزاران بلای خانمانسوز دیگرازبرکات وجود نظام جمهوری اسلامی

است و امرزه دیگر از یک معضل خارج شده و به مساله روز تبدیل گردیده انواع مواد مخدرا ست که همانند نقل و نبات در بین تمام اقشار جامعه پخش و گسترده است از بالاترین شخصیت سیاسی گرفته تا ضعیف ترین فرد جامعه خود و یا خانواده اش به نوعی گرفتار و اسیر آن هستند . با توجه به اینکه همیشه شعار مبارزه با مواد مخدر در صدر خبرها و گزارشها قرار دارد و همه روزه از دستگیری و هلاکت قاچاقچیان مواد مخدر در مرزهای کشور در برنامه های تلویزیونی به اطلاع مردم میرسانند و دم از کنترل مرزها می زنند ولی این پدیده شوم هرگز تمامی ندارد و حتی در زندانها اعتیا د بی داد می کند و از طریق عاملین خود در زندانهای کشور پخش میکنند و یکی ازعوامل افزایش ایدز در ایران از طریق تزریق مواد مخدر در زندانها می باشد. آیا غیر از این است که رژیم جمهوری اسلامی خود یکی از سوداگران مرگ می باشد. مسالة به همین جا ختم نمی شود و مشخص نیست با چه مواد افزودنی آلوده و غیر مجازی قربانیان خود را به ورطه سقوط می کشانند و چه تعداد بی گناه در این راه جان خود را در گوشه و کنار شهرها از دست داده اند. مسلم است که یک جوان و نوجوان معتاد و آلوده به مواد مخدر دیگر شوروحال و نشاط جوانی را ندارد و همین امر به نفع رژیم است که با این سیاست کثیف خود عملأ مانع از این می شود که پایه های سست قدرتش توسط جوانان و نیروها ی فعال جامعه بلرزد.

خود مسؤلان مبارزه با مواد مخدر رژیم اعتراف می کنند که طی چند سال اخیر نود درصد بودجه چندصدمیلیاردی برای مبارزه و پیشگیری ار اعتیادفقط صرف تبلیعات و جمع آوری و دستگیری معتادین خیابانی شده نه درمان و نجات آنها. آمارها حکایت از این دارد که شصت درصدمعتادین کشورزیرچهل سال سن دارنداما دریع ازتاسیس مراکزبهداشتی و درمانی برای نجات و مداوای آنها .

سرمایه ملی و پول نفت کشورایران بایدتبدیل به اسلحه شود و درفلسطین و لبنان و عراق در اختیارتروریسها قراربگیردتا شایدازآن

گلوله ای شلیک شودوبه قلب یک اسرائیلی یا آمریکایی اصابت کنداما جوانان معتادایرانی بایددرحسرت یک بیمارستان و یا درمانگاه رایگان باشند تا دلسوزانه به آنها خدمت کندتا از این معضل شوم رهایی یابند تا دیگرشاهدهلاکت جوانان درگوشه و کنار نباشیم. با چنین اوضاعی هرروزه هزاران معتاد سرگشته دستگیرشده و بادسبندوچهره هایی دردمند درپشت دردادگاه ها به صف

می ایستندتا به جای قرص و درمان سهمی از شلاق و جریمه چند میلیون تومانی دریافت کنند و به بازداشتگاه و زندان برگردند و این پدران و مادران اغلب، فقیرآنها هستندکه درصفهای بانک باید بایستند تا حاصل فروش سهمی از زندگی و آبروی خودرابابت جریمه بپردازند و آتگاه جوانان دستگیرشده بازخم شلاق برتن و داغ خشمی بردل به جامعه باز می گردند تادر یک دورباطل در انتظار نوبت دستگیری، جریمه ، شلاق ویا مرگ بمانندواین همان بهشتی بودکه خمییـــی وعدة آن را داده بود اما به جای آن درهای جهنم را برای مردم بـــــاز کرد
12/904790/Banner2.jpg" width=702 height=90>

Aren't they all alike??

2004-12-20T04:27:00.000-08:00

mullah thinks about.....!

2004-12-18T05:21:00.000-08:00

I love my country but.........

2004-12-18T02:50:00.000-08:00

Most of the emails i receive are from visitors who like my writings. (Thanks :)
but this e-mail is from someone whose name is Mahdi and he is resented, Hi. I hope that God forgive us all, to be frank i wanna mention that you should watch you present to people I saw your weblog the other day and i visited "how to build a mullah", - He means the cartoon of a man empties his head from brain and becomes a mullah! - I got resented. of course I agree there are plenty of problems in the society but there are some red lines too that have got to be esteemed. I leave the rest to you.

i wish i knew Mahdi more, he didn't say anything about himself, what i really want to know is his age, i wonder to which generation he belongs to, is he a middle aged man? means that 25 years ago, as a young boy he had been on streets protesting and trying to change the regime and let mullahs start governing this country? or, he may be a young boy right now who is grown in a religous family, someone who always had to esteem some special red lines?

the other possibility is that he is a mullah himself, which is not a strong possibility at all because i dont think a mullah spend his time on learning English, there are always more important things to learn, like "How should a man punish his wife if she doesn't obey him completely.. ". But i also accept that there is a mullah, an exception, who knows English well.

Mahdi! you talked about the problems we have in the society, Yes, there are thousands of problems we have in our society, also thousands of problems in our country's economy, trade, politics, education,,, add them up and you will see MILLIONS of problems! but why??? have you ever thought of the reasons? you are living in a very rich country, aren't you? we have a great number of youth with high intelligence in IRAN, don't we? then why do we have millions of problems?Why a great number of iranian,like me are wondering in another countries? i tell you what i think, those who are at the top of the power pyramid, mostly muulahs, they claim spiritual abilities! Now who is brave enough to blame them on all big errors and mistakes they have made because their absence of specialized knowledge in how to manage a country...!?

mullahs need the red lines! They can't exist without those red lines! they are like that nasty kid who breaks the neighbor's window and escapes and hides behind his big, powerful daddy, denying all what he did! it's just that mullahs never had such big daddy, they had to build one themselves, this is Islam with its great GOD "Allah" that is playing the role of big daddy for them, all honest beleives of iranian nation is just like a tool in their hands, a money producer!

Do you think that Allah will punish me for putting that cartoon in my blog?will He get angry cause i made fun of mullahs who are plundering a country? no no no.. i can't beleive it, this beautiful wonderful world can't have these kinds of Gods!

Iranian: Kerry ha sostituito Allah quindi, Allah è grande è diventato Kerry è grande.

2004-12-17T04:09:00.000-08:00

2...........!

2004-12-16T15:02:00.000-08:00

اسناد غارتگری های خانواده هاشمی رفسنجانی در رسانه های جهان!

2004-12-15T13:25:00.000-08:00

اين حقيقت که باندهای تبه کار مافيائی جمهوری اسلامی درسالهای گذشته ثروت های ملی ايران را به غارت می برند برکسی پوشيده نيست. فقر اکثريت عظيم ملت ايران و بيکاری ميليونها جوان دانش آموخته ايران، آنهم در کشورثروتمندی که سومين ذخاير نفت جهان و دومين ذخاير گاز جهان را دارد و دارای ظرفيت های عظيمی در رشته های کشاورزی، معادن، صنعت و غيره می باشد، خود بهترين گواه غارت ثروت های ملی ايران توسط باندهای مافيائی حاکم بر کشور است.
چنگ اندازی خانواده هاشمی بر معاملات و قراردادهای مربوط به اکتشاف و بهره برداری از ذخاير نفت و گاز کشور، تصاحب صنايع بزرگ کشور توسط خانواده های طبسی و يزدی، در اختيار گرفتن شبکه های اصلی تجارت دلالان توسط جمعيت موتلفه و استفاده از اسکله های غيرقانونی توسط بيت رهبری و فرماندهان سپاه که شبکه های اصلی قاچاق را دراختيار دارند مسايلی است که بتدريج اسناد انکارناپذير آن توسط روزنامه نگاران بين المللی کشف و درمعرض افکار عمومی قرار می گيرند. در اين مورد اخيرا شبکه سی بی اس آمريکا در هفته گذشته اعلام کرد که کار تهيه گزارش و فيلم برداری خبرنگاران اين شبکه (البته با دوربين های مخفي) از ثروت های نجومی خانواده هاشمی و برخی از ديگر مسوولان جمهوری اسلامی به پايان رسيده و به زودی توسط اين شبکه انتشار خواهد يافت.شبکه سی بی اس برای تهيه اين گزارش از مدتها پيش روزنامه نگاران خود را به صورت تاجر و مديران صنايع به ايران اعزام داشته و ازتماس های پنهانی آنها با خانواده رفسنجانی و ديگر مقامات مسوول فيلم و نوار تهيه کرده اند. به قرار اطلاع گزارش شبکه سی بی اس درباره روابط مهدی هاشمی با شرکت های نفتی اروپائی، واردات اتومبيل های لوکس و روابط مافيای تجاری ايران با کمپانيهای خارجی، گزارش های مفصلی تهيه کرده است. درغياب سانسورخبری و سرکوب روزنامه نگاران مستقل ايرانی طبيعی است که کار حقيقت يابی درباره مافيای حاکم برايران را روزنامه نگاران خارجی برعهده بگيرند. احتمالا نخستين بخش از گزارش سی بی اس در هفته آينده از اين شبکه جهانی پخش خواهد شد.

صریح بگویم : امروز حاکمین سیاسی ایران خطرناکتر از آن چیزی هستند که میپنداریم.

2004-12-14T05:19:00.000-08:00

ببینید بحث من از یک مدت قابل ملاحظه ، رابطه با تفکر سیاسی حاکم بر ایران و اصول اعتقادی
حاکم بر این تفکر ناشی میشود.

به روشنی برایم واضح است که حکومت اسلامی ایران ، به هیچ وجه بر سر حاکم بودن خود با هیچکس از جمله مردم ایران ، معامله نخواهد کرد.

شاید حقایق تلخ باشند اما واقعیت این است که آیت الله سید علی حسینی خامنه ای ، به مردم ایران توصیه میکند : ((مراقب واردات فکریتان باشید)) و این یعنی پایان همیشگی آزادی!

دیروز در اعمال مردم دخالت میکردند ، امروز به آزادی بیان تعرض میکنند و قصد دارند فردا بر واردات فکری مردم مظلوم سرزمین من هم فیلتر بگذارند!

تفکر حاکم بر ایران من، با جسارت تمام میگوید : ((دموکراسی ما ، دموکراسی هدایت شده است و در این قسم از دموکراسی مردم حق ندارند هر چیزی بخواهند))!!!!!!

و من قصد دارم بنویسم از مقاصد این تفکر و آنچه که این حاکمیت بدنبال آن است و سرنوشتی که در انتظار ما مردم ایران است.

Eine Welt ohne Folter....

2004-12-12T04:02:00.000-08:00

گزارش برگزاري مراسم روز جهاني حقوق بشر در شهر شافهاوزن - سوئيس

سازمان عفو بين الملل (amnesty international) همراه با ساير گروههاي آزاديخواه و چپ ، امروز شنبه 11 سپتامبر 2004، در ميدان اصلي شهر اقدام به برپاكردن ميزهاي كتاب و پخش اعلاميه ها و اطلاعيه هايي در مورد نقض حقوق بشر، مخصوصا نقض حقوق زنان نمودند. گروههاي برگزاركننده اقدام به جمع آوري امضا در خصوص مبارزه با تجارت سازمان يافته زنان و سوْاستفاده جنسي و برخوردهاي غير انساني نيروهاي پاسدار صلح در منطقه بالكان با زنان، نمودند.

در كنار اين گروه ها، فعالين چپ انقلابي و فعالين ايراني حقوق بشر نيز مشتركاْ اقدام به برپاكردن ميز و پلاكارت نمودند و بيش از صدها اعلاميه و اطلاعيه در زمينه هاي نقض حقوق بشر و افشاي سياستهاي سركوبگرانه حكومت اسلامي در خصوص سنگسار، شكنجه و اعدام زنان و جوانان و نوجوانان در ايران توسط ر‍ژيم ضد بشري جمهوري اسلامي را در بين عابرين پخش كردند كه بسيار توجه آنان قرار گرفت. اين مراسم از ساعت 9 صبح تا 5 بعد از ظهر در ميدان اصلي شهر شافهاوزن سوئيس برگزار شد.

فعالين چپ انقلابي در سوئيس

فعالين ايراني حقوق بشر در سوئيس

11.12.2004

متن اعلاميه حقوق بشر ايرانيان:

Gemeinsam gegen Gewalt für eine Welt ohne Folter und ohne Todesstrafe

Menschenrecht - Frauenrecht

Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte, das Fundament der Menschenrechtsbewegung, sichert allen Menschen die gleichberechtigte Ausübung ihrer bürgerlichen, politischen, sozialen, wirtschaftlichen und kulturellen Rechte zu. Das heißt: Alle Menschen, ob männlich oder weiblich, haben Anspruch auf alle Menschenrechte. Weder Kultur noch Tradition können die Verletzung grundlegender Menschenrechte der Frau entschuldigen

Liebe Schweizerinnen und Schweizer
Seit 25 Jahren herrscht eine despotische islamische Regierung in Iran, leben 75%der iranischen Bevölkerung unter dem Existenzminimum während nur 5% der Bevölkerung (Kapitalisten und Mullahs) mehr als 90% der Wirtschaft in der Hand haben.

Abschlagen von Händen, Peitschen von Frauen in der Öffentlichkeit, weil sie ihr Kopftuch nicht richtig getragen haben, Hinrichtungen und Steinigungen von Frauen, die sich aufgrund von Armut prostituieren und ihren Körper verkaufen, sind häufig.

Mädchen durch Erhängen hingerichtet
Tod durch Erhängen wegen „unkeuschen Verhaltens“, so lautete das Urteil gegen Ateqeh Rajabi. Laut Presseberichten hat der Richter der 16-Jährigen den Strick eigenhändig umgelegt. Vollstreckt wurde die Todesstrafe am 15. August, in Neka in der nordiranischen Provinz Mazandaran. „Die Hinrichtung von Ateqeh Rajabi ist ein Skandal. Das Mädchen hatte kein faires Gerichtsverfahren, konnte offenbar nie mit einem Anwalt sprechen.
“amnesty international“ fordert daher eine unabhängige Untersuchung des Verfahrens gegen Ateqeh Rajabi. „Das Gericht hat völlig außer Acht gelassen, dass die 16-Jährige anscheinend geistig behindert war. Es Soll in den Gerichtsakten auch das Alter des Mädchens manipuliert worden sein. Das Alter der Angeklagten wird darin mit 22 statt 16 Jahren angegeben.

Der Fall Ateqeh Rajabi ist keine Ausnahme im Iran. Zurzeit erwartet ein Dutzend minderjährige Jungen und Mädchen ihre Hinrichtung.
Seit 1990 hat Amnesty international zehn Hinrichtungen minderjähriger Straftäter dokumentiert. „Der Iran hat die UN-Kinderkonvention unterzeichnet. Mit der Hinrichtung von Kindern und Jugendlichen verstößt Teheran gegen internationales Recht“, so ai-Expertin Jüttner. „Der Iran muss die Todesstrafe für Minderjährige endlich abschaffen.“ Das iranische Parlament hat im Dezember 2003 tatsächlich einen Gesetzentwurf vorgelegt, in dem das Mindestalter für die Todesstrafe auf 18 Jahre erhöht wird. Doch der „Wächterrat“, das höchste gesetzgebende Organ im Iran, blockiert das Gesetz bis heute.
Die Todesstrafe ist ein Angriff auf die menschliche Würde. Sie verletzt das Recht eines jeden Menschen auf Leben.

Wir protestieren:

Gegen Folter, Steinigung und Hinrichtung von Frauen in Iran
Gegen politische Morde und gegen Todesstrafe Minderjährige in Iran
Für eine Welt ohne Gewalt, Folter und Hinrichtung
Iranische links Kräfte in der Schweiz

Iranische Menschenrechtsaktivisten in der Schweiz

THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN ONCE AGAIN...

2004-12-10T01:44:00.000-08:00

The Islamic Republic of Iran once again demonstrates its contempt for human rights by sentencing three more teenagers to death. Not content with the merciless recent execution of the sixteen year old Atefeh Rajabi, the Iranian authorities plan to execute Ali M, Morteza F and Milad B – all of whom are under the age of eighteen and are currently in detention. Execution of children is prohibited by Article 37 of the International Human Rights (Convention on the Rights of the Child, 1989). ....

You can see this scene almost everywhere in Iran?

2004-12-09T09:15:00.000-08:00

نامه ای کوتاه به آقای سید محمد خاتمی،

2004-12-08T11:28:00.000-08:00

نامه ای کوتاه به آقای سید محمد خاتمی

آقای خاتمی رئیس جمهور محترم حکومت اسلامی،

آنگونه که در رسانه ها آمده است، شما فرموده اید: "بحمدالله دوران من به سر آمد، اما اگر بنای طلبکاری باشد من طلبکارم. نه طلبکار از ملت که ولی نعمت ما است. طلبکاری از کسانی دارم که در مقابل اصلاح طلبی ملت ایران ایستادند و زیانهای بزرگی را متوجه این مردم بزرگوار کردند". در اینجا شما به نحوی مایلید و می خواهید خط خود را از کل دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی جدا کنید. اگر واقعا شما خودتان مهره ای از دستگاه ولایت فقیه جمهوری اسلامی نیستید و به شکست باصطلاح اصلاح طلبی تان راضی نبودید، پس چرا نه فقط یک دوره چهار ساله، بلکه حتا دو دوره کامل بر سریر قدرت ماندید و بر تمام جنایتهای این دستگاه، از قبیل قتلهای زنجیره ای و نظیر آن غیر مستقیم صحه گذاشتید؟! اگر انسان بخواهد رئوس جنایات در جمهوری اسلامی از اوایل به قدرت رسیدن شما "روحانیون" شیعه تا به امروز را بر شمارد، مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد. به راستی خلقهای ایران در طول تاریخ استبداد زده شان به اندازه این بیست و پنج سال حاکمیت مذهبی ناب، لطمه و زیان اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی وانسانی ندیده اند. در واقع حکومت اسلامی شما در مدت این بیست و پنج سال، جامعه ایران را بدون اغراق سیصد سال از تمدن بشری دور نگهداشته و یا به عقب بر گردانده است. یعنی ما به دوران قرون وسطای اروپائی که مخالفان یا منتقدان از کلیسا و دین را به قناره می کشیدند، برگردانده شده ایم. البته در قرون وسطای اروپا با وصف وحشیگری کاردینالهای کاتولیک دیگر کمتر کسی را مانند دو هزار سال پیش، دوران عیسی مسیح سنگ سار می کردند، یا دست و پا و زبان را می بریدند و چشمان را از حدقه در می آوردند، اما در سایه حکومت اسلامی شما آنهم در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، زنان را زنده بگور و سنگ سار می کنند، چشمان جوانی را در ملاء عام از حدقه بیرون می آورند، دختر سیزده ساله را حلقه آویز میکنند و و . یعنی ملیتهای ایران، نه اینکه این وحشیگریها را بایستی تجربه و تحمل کنند، بلکه با چشمان خود ببینند که جوان 14 ساله ای در زیر ضربات شلاق به دلیل خوردن روزه ماه رمضان، جان بدهد! باید ببینند که دلبندانشان معتاد و بیکار و در کنار دیوارها دراز کشیده و در حال مرگ هستند. باید ببینند که دخترانشان در بازارهای امیر نشین عربی، مانند کالا بفروش میرسند. حالا زندان وشکنجه و اعتراف گرفتن ازمخالفان عقیدتی وتواب و اسلام سازی و درسایه همین اسلام تجاوز به دختران وزنان بی پناه درخانه های عفاف اسلامی، شیوع موادمخدر و در یک کلام کشاندن جامعه از نظر اخلاقی و اقتصادی به پرتگاه نیستی و دهها جنایت دیگر که از برخی از آنها در پیش نام برده شد، دگر جای خود دارند.

آقای خاتمی محترم،

بنظر بنده و به نظر میلیونها جوان پاک دل که به شما خالصانه رأی دادند، به سر آمدن دوران شما باید به سر آمدن عمر جمهوری اسلامی باشد، نه کمتر! البته از اینکه شما می روید، که به یقین این اولین گام در راه برچیدن نظام جمهوری اسلامی خواهد بود، بندایرانی متعلق به آئین و فرهنگی اقلیت به هیچ وجه ناراحت نیستم، زیرا با بار سفر بستن شما عمر نامیمون جمهوری اسلامی را بمراتب کوتاه تر خواهد نمود و بعلاوه رفتن شما را هم باید به فال نیک گرفت، زیرا یکی دیگر از "ناسیو نالیستهای مدرن" با عبا و امامه کنار گذاشته می شود.
اگر به شما ناسیونالیست با عبا و امامه می گویم به این دلیل است، که شما با وصف سید بودن و مسلمان بودن (یعنی باصطلاح قضاوت درست کردن! و یا خود را دور از مقوله ناسیونالیست نگهداشتن) و مدتی از عمر را در اروپا گذراندن و قبل از همه هشت سال تمام هم رئیس جمهور بودن، با این حال در بیاناتتان در ملاء عام، ابتدائی ترین حقوق اقلیتهای ملی را رعایت نکرده و یا نمی خواهید رعایت کنید. یعنی احتمالا هنوز این مسئله ساده را یاد نگرفته اید که ایران سر زمین ملیتهای گوناگون است و بیش از یک ملت در آن زندگی می کند! اگر واقعا این ادعا درست باشد، پس باید بحال آن مردمی که به شما اعتماد کرده بودند، گریست. زیرا در تماسهائی که در مدت هشت سال گذشته با هموطنانم و بویژه هموطنان کرد در ایران داشته ام، اینگونه دستگیرم شده که بسیاری از جوانان کرد با امیدواری زیاد به شما رأی داده بودند. جوانان دختر و پسری که صادقانه کلاه لبخندهای شما و شعارهای دهان پرکن شما "بسوی گفتگوی تمدنها"، به سرشان رفته بود و هیچ به بیان جملات ناسیونالیستی شما توجه نکرده بودند. اکنون اگر این مسئله ملیتها را می دانستید ولی به دلیلی بر زبان نمی آوردید، پس صفت ناسیونالیست عبا دار دادن به شما، لایقتان است و اگر نمیدانستید و همینطوری عادتی "ملت ایران" را بجای ملیتهای ایران بکار گرفته اید، پس به دلیل این توهین به دیگر ملیتها و نا دیده گرفتن آنان، واقعا لیاقت رئیس جمهور شدن را نمی توانستید داشته باشید و حیف از آن هشت سالی که ملیتهای اقلیت در ایران زیر حاکمیت شمای سید مسلمان گذراندند و در واقع حیف از آن بیست پنج سالی که این مردمان زیر لوا و حاکمیت اسلام سپری کردند. اکنون که خوشبختانه شما می روید، دیگر حد اقل ما افراد ملیتهای اقلیت درایران کلاه لبخندهای ملیح سرمان نخواهد رفت و امکانی به دست خواهیم آورد، که زود تر ریشه جمهوری اسلامی را از بیخ و بن برکنیم. اگر پس از آن دمکراتهای ایران و رئیس جمهوری احتمالا از خلق حاکم قدرت را قبضه کرد، حد اقل امکان خواهیم داشت به آن رئیس جمهور آینده ایران، گوشزد کنیم که تعریفهای ساده به کار گیری واژه های اجتماعی را فرا گیرند و بدانند که در ایران تحت حاکمیت او مثلا در کنار فارسها، آذری ها، کردها، بلوچ ها، ترکمن ها و عربها نیز هستند، یعنی بیش از یک ملیت در این سرزمین زندگی می کنند.
واقعیت امر این است که شما هشت سال تمام با وعده و وعیدهای پوچ و تو خالی و با لب خندهای ملیح به جوانان شیفته آزادی که با دل و جان و به امید باز شدن فضای سالم و دور از نیرنگ، به شما رأی دادند، سر آنان کلاه گشادی گذاشتید. شما نه اینکه هیچ کار مثبتی در این مسیر و به سود حد اقل جوانان انجام ندادید، بلکه هشت سال هم به عمر این سیستم و حاکمیت مستبد و قرون وسطائی افزودید. در دور دوم ریاست جمهوری شما مجلس هفتمی را سر هم بندی کردند که رئیسش می گوید: "لیست نمایندگان مجلس به امضای امام زمان رسیده"! و از جمله نمایندگان آن، زنی بنام عشرت شايق، از حوزه تبریز، به این مجلس راه یافته (عضو فراکسیون زنان)، که حرفهایش باعث شرمساری زنان مبارز و قهرمان ما در سطح جهان شده. او در پیشنهادی با صراحت گفته است: "... اگر 10 نفر از زنان خياباني اعدام شوند, ديگر زن خياباني نخواهيم داشت"!

Sollen wir auch im Exil schweigen??

2004-12-06T15:05:00.000-08:00

Die Analyse der Wirtschafts-und sozialen Krise,täglich vermehrende Unzufriedenheit des Volkes als auch die unglaubliche Kämpfe der Gegensätze innerhalb der Regierung führten damals zu historischen Bewegungen des 2Khordad (23Mai).
Diese Bewegung brachte eine neue Seele in dem politischen Kurs und der Marschroute der Reformisten,besonders die Gemeinschaftspartei,Die sich mit Mudjahedin der islamischen Revolution vereinigt fühlten waren sehr zufrieden.
Aber in folge der übermässigen versöhnungen der zuständigen Regime-Reformisten der Bewegung gegenüber und ihrer klugen friedenspolitik als auch ihres schritt Rückzuges wurde diese Bewegung am anfang zu Niederlage verdammt,heute nach zirka 10 jahren ist davon nur eine schwache leiche zurückgeblieben.
Die Schwierigkeiten,die bei oppositionen speziell bei der Rechten oder konservativen klar und deutlich sichtbar sind,liegen darin,dass sie das gesetz und Gesetzgebung des blossgestellten,unsittlichen und machthungrigen islamischen Regimes sehr wohl bewerten und auch noch behaupten,dass die gesetz in islamischen Republik nur zur verstärkung der Herrschaft des despotischen und streberischen Mullaheregimes da seien,diese nehmen und interpretieren nur die Teile des Grundgesetzes,die für sie vorteilhaft sind und lassen die andere Teile,die für das volk sprechen,ungesehen.
Wenn wir die Massnahmen der judikative in Unterdrückung der iranischen Intellektuellen und die Reaktion des Wächterrates in der Wahlen des 7.parleman präziser unter die Lupe nehmen,wird es uns deutlich,dass diese Regierung nur zu ihrer Gunsten agiert Bezogen auf die Aussage von Frau Shojaii,der Ratgeberin des Präsidenten in der Frauenangelegenheit,haben ungefähr 190 Abgeordnete des7.parlament zur Zeit durch solche Prüfungen klare positionen und umstände,dass das bedeutet der Weg zum parlement für 190 konservative bereits frei ist.
So man kann jetz vorhersehen ,dass die meisten stühle im 7.parlament der konservativenfront gehören und die Reformisten die Macht an den konservativen übergeben müssen oder besser gesagt schenken.
Angesicht der oben erwähnten probleme in Iran,haben wir zwei sehr wichtige Pflichten:
1-das wahre Gesicht des islamischen Regimes veröffentlichen und der internationalen Gesellschaften z.B der Uno,europäischen Regierungen Regierungen und parlaments als auch dem amerikanischen kongress und Regime zeigen,dass die Menschenrechtenverletzungen in der iranischen Gesellschaft,terroristische Aktivitäten und sabotage und gewinnen der nukleare Waffen in Iran eng zu einander verbunden sind.
Wir müssen das Depotismus des streberischen Regimes in Iran,Unterdrückung und Beseitigung der Freiheitskämpfer,zensur und Menschenrechtenverletzug in Iran als eine internationale problem betrachten und der Welt zeigen,dass Kettenermordungen eine schwarze seite der Iranischen Geschichte geworden ist.
Die Mullahs,die unser Exil,unsere weltwanderung und mehrer tausend Iraner/Innen in Gefangenschaft genommen haben auf eine bestialische weise unsere freiheit unterdrückt,uns die Regimegegner im Exil liegt folgende Frage vor:
Kämft das iranischen volk mit schweigen gegen dem Mullahregime?
Das volk muss wissen ,dass wie die Erfahrung zeigt,man mit den leeren Hände nicht gegen Bestien kämfen kann.
Und wir,die Exil lebende Regimegegner,kennen das bestialischen Mullahregime und obschon keine spur von Regimeschläger im Ausland zu sehen ist,warum demonstrieren wir gegen dasv iranischen Regime nicht?
Und warum sind wir wir,obwohl wir das Mullahregime hassen,nur die betrübte zuseher?
Müssen wir hier im Ausland und Exil auch schweigen?
farshad tabatabaee

من از پايان می ترسيدم و آغاز کردم

2004-12-06T03:51:00.000-08:00

جمعه، 13 آذر، 1383

من از پايان می ترسيدم و آغاز کردم

ديگه داره تموم ميشه تموم اون روزهای پر خاطره و معصوم تمام روزهای اشک و لبخند
تمام روزهای که فکر ميکرديم با دوم خرداد تمام آرزوهای چندين ساله مردمان وطنمان بر آورده خواهد شد
چقدر عاشقانه خاتمی را دوست داشتيم .و زمان گذشت روزها از پی هم آمدند و ما هم پی برديم که نه با يک سال با يک حرف و با سخن نميتوان وطن را ساخت
دانستيم که همه آن ارزوها روياهای کودکانه ای بيش نبوده است
زمان گذشت و دانستيم بايد تمام مردمان وطننمان بايد خودشان بخواهند فردای بهتر را
و آموختيم که آموزش دموکراسی و حقوق بشر و آزادی را بايد از فرزندانمان آغاز کنيم
و فهميديم که ما هم از فرزندان ايرانی هستيم که در شمار نسلهای سوخته اش قرار ميگيرند و ماهم به اين نسل پيوستيم :نسل سوخته وطن
ف.ت

احداث خانه ای برای هاشمی رفسنجانی

2004-12-06T03:47:00.000-08:00

پنجشنبه، 12 آذر، 1383

کانون مطالعات دانشجويی ققنوس از دانشگاه زنجان در پی آخرين صحبتهای آقای هاشمی رفسنجانی در مورد داراييهای خود اقدام به برگزاری طرح " با تو حکايتی دگر ... ارمغانی تلخ برای تاريخ " نمود . در اين مراسم که با استقبال دانشجويان مواجه شد دانشجويان مبالغی را برای کمک به احداث خانه ای برای هاشمی رفسنجانی در صندوقی که بدين منظور تعبيه شده بود يختند . . ی
اين هدايا! بعد از پايان طرح برای هاشمی رفسنجانی ارسال خواهد شد
اين هدايا! بعد از پايان طرح برای هاشمی رفسنجانی ارسال خواهد شد !!!!!!!!!!!!

تصوير يکی از ازاديخواهان که توسط اخوندهای دروغگو با شکنجه به قتل رسيده است.

2004-12-06T03:44:00.000-08:00

تصوير يکی از ازاديخواهان که توسط اخوندهای دروغگو با شکنجه به قتل رسيده است.

قتلهای زنجیرهای، برگی سیاه در تاریخ حاکمیت جمهوری اسلامی

2004-12-06T03:33:00.000-08:00

شنبه، 7 آذر، 1383
قتلهای زنجیرهای، برگی سیاه در
تاریخ حاکمیت جمهوری اسلامی
اواخر آبان ماه سال 1377، نقطه آغاز دور دیگری از ارتکاب جنایت علیه روشنفکران و دگراندیشان و آزادیخواهان و اهل قلم ایران در تاریخ حاکمیت جمهوری اسلامی محسوب میگردد. با ربودن و مفقود شدن مجید شریف در 28 آبان ماه و به قتل رسیدن داریوش و پروانه فروهر با کارد و آنهم به طرزی فجیع در شب 30 آبان ماه 77 در خانه خود، جامعه روشنفکری و دگراندیشی ایران دچار شوکی تکان دهنده شد. نگرانیها که این بار بیشتر دامنگیر اعضا و فعالان کانون نویسندگان ایران شده بود، طی مدت زمانی کم ثابت شد که بیربط و بیجهت نبوده است، چرا که به فاصله کمی از قتل دو فعال سرشناس سیاسی یعنی فروهرها، دو تن از اعضای برجسته کانون نویسندگان ایران، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده، نیز در اواسط آذرماه ربوده و برای چند روزی مفقود شدند. در این فاصله خانوادهها و اعضای کانون نویسندگان ایران نامههای مملو از نگرانیهای شدید خود را به نهادهای امنیتی و قضایی و علیالخصوص خاتمی ارسال داشتند و بدین وسیله خواستار حفظ سلامت جانی و پیدا شدن آنان گشتند. اما هیچ کدام از این تلاشها کارساز نشد و بعد از چند روز جسدهای بیجان و خفه شده با سیم محمد مختاری و محمد جعفر پوینده که در مناطقی پرت و دور از محل سکونت خویش رها شده بودند، بدون هیچ کارت هویتی پیدا شدند. فضای رعب، وحشت و نگرانی دیگر نه تنها جامعه روشنفکری و دگراندیشان، بلکه سرتاسر کشور را تحت تاثیر خود قرار داد. در هاله ابهام ماندن این قتلهای متوالی و مخوف بودن آن هرروز بیش از پیش افکار عمومی و رسانههای داخلی و خارجی را متوجه این جنایات میکرد و این پرونده که به پرونده قتلهای زنجیرهای موسوم شد به سرعت به مرکز ثقل تمامی خبرها تبدیل گردید. عاجز و ناتوان ماندن دولت به ظاهر تازه نفس خاتمی از رسیدگی جدی به این پرونده، اوج بیکفایتی و شریک جرم بودن آن را نیز به وضوح نشان داد.
واکنشها و اعتراضات شدید خانوادهها، فعالان سیاسی و فرهنگی و تشکلهای مختلف نسبت به ارتکاب این قتلها، مقامات بلند پایه رژیم از جمله دری نجف آبادی وزیر اطلاعات وقت و رئیس قوه قضاییه و.... را به اتخاذ موضع واداشت که شامل اظهارات متناقضی در محکومیت، دستیگری و عدم دستیگری عاملان این جنایت میشد. جانیان پنهان شده در تاریکخانههای مخوف اشباح به دنبال مدتی سکوت، تحت نام گروه موسوم به "فدائیان اسلام ناب محمدی مصطفی نواب" در اواخر آذر ماه همان سال با صدور اطلاعیه شدیدالحنی که حامل تهدیدات زیادی برضد دگراندیشان و خیانتکار قلمداد کردن آنان بود، رسماً این قتلها را بر عهده گرفت. اما به سرعت روشن شد که این گروه ناشناخته و جانی، برخاسته از بطن خود وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بوده و شامل تعداد زیادی از کادرهای برجسته این وزارت نظیر سعید امامی میشد. گند کار درآمد و وزارت اطلاعات رسماً به سازمان دادن و ارتکاب این قتلها توسط برخی بهاصطلاح "کادرهای خودسر وزارت" معترف گشت و در نیمه دی ماه 77 با صدور اطلاعیهای این جنایت را برعهده گرفت و جناب دری نجف آبادی بعد از چند هفته بدون هیچ توضیحی نسبت به مشخص نمودن عاملان قتلهای زنجیرهای در برابر افکار عمومی، از مقام خود مستعفی شد.
شایان ذکر است که اولاً رژِیم جمهوری اسلامی با ارتکاب چنین جنایات و قتلهای مخوفی برعلیه دگراندیشان، آزادیخواهان و اهل قلم بیگانه نبوده و از همان اوان سرکار آمدنش در مقاطع مختلف زمانی با زندان، شکنجه و اعدام مبارزان سیاسی و نویسندگان، روشنفکران و آزاد اندیشان ثابت نموده است که از سرکوب و به خون کشیدن دگراندیشان و مخالفان سیاسی و فکری خود هیچ ابایی نداشته و از دست زدن به هیچ گونه ددمنشی و جنایتی در این رابطه خودداری نمیکند. ارتکاب قتلهای زنجیرهای نیز در مقطع دیگری از حاکمیت این رِژیم، نمودار فصل دیگری از توحش و سرکوب خونین ارزشمندترین انسانها توسط رژیم دیکتاتوری مذهبی حاکم میباشد.
دوم اینکه شرایط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آن زمان ایران، نشانگر آغاز دوره جدیدی از تغییر و تحولات در بطن جامعه بود که با حضور و به میدان آمدن میلیونی نسلی جدید و بیگانه با هرنوع آرمانهای انقلاب اسلامی و ارزشهای جنگ و بهاصطلاح دفاع مقدس، بخشهایی از سلطه و قدرت سیاسی حاکم را تحت تاثیر چنین وضعیتی قرار داده بود. مطرح شدن این مطالبات سیاسی و اجتماعی جدید در سطح جامعه و درمیان اقشار مختلف و گرایش به تغییر وضع موجود منجر به بروز پدیدهای تحت نام دوم خرداد و جریان موسوم به اصلاح طلبی گردیده بود. با این حساب ترس و واهمه از هر نوع تغییر در سطح جامعه، بیش از همه اقتدار حاکم و قدرتمداران جانی آن را فرا گرفت. اصولاً در کشورهای استبدادزده و خفقان آمیز، نهادهای جاسوسی و امنیتی، بیش از سایر نهادها و دستگاههای دولتی و حکومتی از هرنوع تغییری در بطن جامعه آگاهند و از آن احساس خطر مینمایند و در راستای توطئه، سرکوب خونین و خفه نمودن نطفههای آن دست به هر اقدام وحشیانهای میزنند. وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی نیز به مثابه یک نهاد جاسوسی و امنیتی مخوف با روشکارهای مختص به خود در چنین وضعیتی با هماهنگی بالاترین مراجع حکومتی یعنی رهبر و افرادی که در راس هرم قدرت جمهوری اسلامی قرار دارند، به نیت وارد آوردن ضرباتی مهلک بر پیکره سرآمدان فکری و سیاسیون جامعه که جزو ستون فقرات و رهبران جنبش فکری و سیاسی_اجتماعی بودند، تصمیم به قتل کسانی چون محمد مختاری، فروهرها و جعفر پوینده در خزان 77 را گرفت. مهرههایی چون سعید امامی که گویا در زندان بر اثر استعمال واجبی خودکشی نمود، نهایتآً در به انجام رساندن برخی از پروژههای توطئهگرانه خود بر ضد دگراندیشان و آزادیخواهان جامعه موفق و تاثیرات مخربی را در سطح جامعه و در خدمت به سران رژِیم حاکم برجای گذاشتند.
آری انسانهای ارزشمند و آزادیخواهی چون مجید شریف، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده که از نمایندگان واقعی جنبش اجتماعی رادیکال و پیشرو جامعه بودند، به آسانی قربانی توطئههای شوم سران جمهوری اسلامی شدند. آنان به مثابه انسانهایی چپگرا و مترقی تا واپسین لحظات زندگی با تلاشهای بی وقفه خود در زمینه ترجمه آثار فلسفی، فکری و اجتماعی نویسندگان مطرح خارجی و همچنین نگارش مقالات و آثار گرانبهایی، خدمات زیادی به جامعه روشنفکری ایران ارائه نمودند. آنان پیوسته با دفاع راسخ از آزادی و دمکراسی و عدالت اجتماعی که در آن منافع اقشار رنج دیده جامعه بوضوح مورد تاکید قرار میگرفت، قدمهای بسیاری در این راستا برداشته و تاثیرات مثبتی بر دیگر نویسندگان نسل جدید و آزادیخوهان بر جای گذاشتند.
اکنون و با گذشت شش سال از وقوع قتلهای زنجیرهای، این داغ ننگ و لکه سیاه برجای مانده بر پیشانی جمهوری اسلامی، هنوز پروندهای نیمه تاریک و نیمه روشن باقی مانده است. تلاشهای خانوادههای داغدار آنان و جامعه روشنفکری ایران در سالگردهای مختلف تاکنون نیز نتوانسته که سران رژیم و وزارت اطلاعات را به رسیدگی جدی و معرفی آمران و عاملان اصلی این جنایت وادار نماید. ناصر زرافشان وکیل این پرونده، که مشغول روشن نمودن لایههای پنهان این پرونده بود، مدت بیست و هشت ماه است که در زندان اوین تحت فشار نهادهای امنیتی رژیم قرار گرفته و در این مدت رنج و مشقات فراوانی را در داخل زندان متحمل شده است. دری نجف آبادی در نهایت بیشرمی در حال حاضر بر منصب دادستانی کل کشور لم زده و هرروزه مشغول صدور دستورات سرکوبگرانهای میباشد. اما آنچه روشن است اینکه مجرمیت و رسوایی سران عالیمقام جمهوری اسلامی در این پرونده نزد افکار عمومی جامعه ایران و در سطح جهان نیز به اثبات رسیده است.
در این برهه زمانی، لازم است که فعالان سیاسی و نهادهای دفاع از حقوق بشر، در راستای افشا و پرده برداشتن از راز جنایت قتلهای زنجیرهای، سران رژیم جمهوری اسلامی و سازمانهای جاسوسی و ظلمت پرستانجانی آن را در منظر افکار جهانی هرچه بیشتر رسوا و تحت فشار قرار دهند. بیگمان استبداد مذهبی حاکم با ریختن خون آزادیخواهانی چون، مجید شریف، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده، هرگز نخواهد توانست فضای مرگ و ماتم و وحشت را بر آزادیخواهان و تودههای مردم تحمیل نماید و بدینوسیله به سلطه ننگین خود ادامه دهد، بلکه افق و آتیهای غیر از ناکامی و فروپاشی در انتظارش نیست.

و همگان فهميديم كه سر ما كلاه گذاشتند

2004-12-05T18:09:00.000-08:00

دوم خرداد ۱۳۷۶

هم وطن: راهزنان تروریست رژیم جمهوری اسلامی درراستای اهداف پلید و مردم فریب خودمصمم هستند که یکی ازناپاک ترین ومکارترین عنصر آخوندی را به نام سید محمدخاتمی راکه بیشتر به یک نمایش مضحک شباهت دارد بعنوان رئیس جمهور!!!! از پیش تعین شده را روانه مسند قدرت سازند و ضمن اینکه بطور کلی این انتخابات بعلت عدم مشروعیت رژیم توهین بزرگی برای ملت ایران بشمار میرود، بافریب جهانیان به بهانه اینکه درایران دمکراسی وجود دارد افکار عمومی جهانیان را از وضعیت اسفناکی که درایران زمین میگذرد منحرف سازند تا با این فریب تاریخی بتوانند اهداف توسعه طلبانه حکومت اسلامی را توسعه بخشند. وسپس آرام آرام امپراطوری تروررا به کشورهای جهان صادرکنند وازجائیکه پیکرزشت ونامنحوس این آخوند را با آریشی ازدمکراسی واصلاح طلبی!!!!! ورفرمیست!!!!! آرایش کرده اند که میتواندمدت زمانی کوتاه افکارعمومی جهان راازمسئله ایران غافل سازد فردی که ازسابقه وتجربه طولانی درخدمات دولتی ازشکنجه گری تامرحله وزارت ارشاد را پشت سرگذاشته که اساس پیشرفت درسیستم مذهبی ایران بشمارمیرود (بر اساس مصاحبه های رادیو اسرایئل در سال 1378 با پزشکان و مهندسان زندانی در بند رژیم که توسط آخوند خاتمی شکنجه شده اند )

بطورقطع مسلم بعدازاینکه آخوندخاتمی برمسند قدرت تکیه زدند تنها کوچکترین وکمترین پیشرفتی برای ایرانیان به بارنخواهداورد فقط عاملی است برای بقاء رژیم که میتواند چند صباحی کوتاه رژیم راهزن وترورجمهوری اسلامی را مزورانه وبا حیل آخوندی وبابازی با احساسات مردم وباوعده های دروغین اصلاح طلبی ودمکراسی!!!!! فریفته وسپس مردم را تاپرتگاه نیستی سوق دهد که درنهایت ثمره اش فقرو بیسوادی ورشکستگی اقتصادی وانزوای سیاسی وایجاد کمپ های تروروصدورتروریسم خواهد بودکه همانند صدام حسین خطر بزرگی برای منطقه خواهدبودرژیمی که ازفروش نفت وگازبجای آنکه درآمدان صرف رفاه مردم شود صرف تجهیزات قدرت اتمی می شود وسرانجام اینکه ایرانیان را باتمامی فرهنگ بالنده خویش همانند.

در دو دهه گذشته رسواتربه جهانیان معرفی خواهدکردکه اثرات آن درکوتاه مدت بمنصه ظهورخواهدرسید. هم وطن ضرورت تاریخی ایجاب میکند که بخاطردفاع ازشرف ملی وتاریخ پرافتخارگذشته سرزمینمان ضمن تحریم انتخابات ازشرکت دررأی گیری خودداری کنید تا باتحریم این انتخابات این مهره های ننگ ازپیشانی فرد بفردایرانیان زدوده شود.

اين مطلب سالها پيش نوشته شد اما كسي بدان توجه نكرد

میتوان به شعله ور شدن جنبش توده ای بنیان کن در ایران امید داشت

2004-12-05T18:01:00.000-08:00

پنجشنبه، 5 آذر، 1383

مقدمه:
مدتی کوتاه پس از انقلاب 57، از همان زمانیکه صدای پای فاشیسم مذهبی واضحاً بگوش میرسید و آزادیخواهان ایران دریافتند که کلاه بزرگی بر سر مردم ایران رفته است، اپوزیسیون جمهوریخواه ایران در برخورد به حاکمیت اسلامی به دو بخش اصلی با دو مشی متفاوت تقسیم شد. بخش اول که عمدتاً شامل چپ سنتی ایران بود با تحلیل واژگونه در مورد ماهیت باصطلاح " ضد امپریالیستی" رژیم خمینی و با پیروی از سیاستهای ابر قدرت شوروی استراتژی سازش و همکاری را با جمهوری اسلامی اتخاذ کرد. اما بخش دوم، شاید در عکس العمل به سیاستهای سرکوبگرانه و ضد دمکراتیک رژیم، به مشی بر اندازی جمهوری اسلامی از طریق مبارزه مسلحانه روی آورد. تلاشهای بخش اول در جهت کسب اعتماد رژیم بجائی نرسید و دیری نپائید که شمشیر داموکلس حکومت بر سر آنان فرود آمد. بخش دوم نیز که در ارزیابی از میزان قدرت خود و رژیم و حمایت توده ای از جمهوری اسلامی دچار اشتباه فاحش شده بود، بشدت سرکوب شده، بخش عمده ای به عراق پناهنده شد و بقایای سایر گروه ها نیز اجباراً از ایران گریختند.بعدها در دوران پس از جنگ و زمامداری هاشمی رفسنجانی، مشی اول سیاست دفاع از "نهاد ریاست جمهوری" در مقابل نهاد "ولایت فقیه" را پیشه کرد، و خط مشی دوم نیز پس از جنگ 8 ساله با عراق اینبار نیز با یک ارزیابی نادرست با کمک دولت عراق دست به حمله نظامی به ایران زد که باز بشدت توسط رژیم اسلامی سرکوب شده و موجب بهلاکت رسیدن و اسیر شدن سیاری از مبارزین گردید.با گذشت زمان و تعمیق بحران و نارضایتی روزافزون مردم تضادهای درون حکومتی تشدید گردیده و موجب پیدایش جنبش تاریخی دوم خرداد 76 گردید. این جنبش که در آغاز از حمایت ده ها میلیونی ایرانیان برخوردار شد توانست دومرتبه روح تازه ای در کالبد خط مشی اول که اینبار در قاموس اصلاح طلبان حکومتی بویژه حزب مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی متحدین راستینی پیدا کرده بود بدمد. در این دوران همچنین بسیاری از انقلابیون دو آتشه گذشته همراه با بسیاری از روشنفکران دگراندیش که از انقلاب ایران سرخورده و در ضمن شاهد سقوط اتحاد شوروی و تلاشی اردوگاه سوسیالیسم بودند به خط مشی اول پیوستند و استراتژی اصلاح تدریجی و استحاله رژیم و فعالیت در درون نظام اسلامی را تدوین و تبلیغ نمودند. اما جنبش دوم خرداد در نتیجه سازشکاری مفرط سران اصلاح طلبی حکومتی و سیاست آرامش فعال و عقب نشینی گام به گام آنها در مقابل ارتجاع در همان سالهای اولیه بگل نشست، و اکنون پس از 7 سال و اندی بجز لاشه بی رمقی از آن باقی نمانده و در میان مردم کاملاً بی اعتبار شده است.
بدیل مطلوب: تجربه ربع قرن حکومت اسلامی در ایران جامعه سیاسی ایران را که شاهد شکست و ناکامی دو استراتژی فوق الذکر یعنی راهبرد اصلاح طلبی در چارچوب ساختار رژیم و راهبرد براندازی از طریق مبارزه مسلحانه بوده است، بشدت متحول کرده و اکنون نیروهای زیادی از هر طیف و مسلک، چه چپ، چه ملی، چه ملی- مذهبی و یا مشروطه طلب در صدد ایجاد یک بدیل (الترناتیو) مطلوب میباشند. عصاره استدلال طرفداران این بدیل بر این مبنا قرار دارد که مبازات آزادیخواهانه مردم ایران بر علیه استبداد و خود کامگی دنباله و ادامه نهضت صد ساله مشروطه است که در حال حاضر بصورت صف آرائی متجاوز از هشتاد و پنج در صد مردم در مقابل ارتجاع و استبداد مذهبی حاکم متبلور شده است. پوسیدگی ارکان نظام جمهوری اسلامی و عملکرد 26 ساله آن، همراه با شکست حرکت اصلاح طلبی حکومتی دلالت بر آن دارد که تحقق اصلاحات معنی دار در ساختار نظام حاکم بسیار بعید مینماید. در نتیجه بدیل مطلوب همانگونه که از اسم آن مستفاد میشود الترناتیوی است در مقابل رژیم جمهوری اسلامی که نجات ایران را در مرحله اول، در برچیدن بساط جمهوری اسلامی از طریق یک انقلاب مسالمت آمیز (مخملین)، و سپس در مرحله دوم، در استقرار یک نظام دمکراتیک، عرفی، مستقل، مدرن و کثرت گرا میداند. این بدیل در میان الگوهای کشورهائی که در دوران معاصر درگیر مبارزه آزادیبخش با استبداد و استعمار و آپارتاید بوده اند، توجه بیشتری را به استراتژی گاندی در انقلاب هند و نلسون ماندلا در آفریقای جنوبی منظور میدارد. این بدیل مترقی سعی بر آن دارد تا از چپ روی و راست روی و اصولاً هرگونه سیاست افراطی پرهیز کرده، و یک مدل میانه رو و معتدل را ارائه دهد. تنها چنین بدیلی است که میتواند حمایت میلیونها ایرانی، از هر قشر و طبقه و قومیت را بدست آورده، و در عین حال خواهد توانست از حمایت بین المللی و از جمله قدرتهای بزرگ نیز برخورداد گردد.
پاره ای از طرفداران اصلاحات تدریجی مفهوم براندازی رژیم از طریق یک انقلاب مخملین را تحریف و مخدوش میکنند. اینان تبلیغ میکنند که گویا همه طرفداران براندازی رژیم طرفدار خشونت و مبارزه مسلحانه و خواستار به خیابان کشاندن مردم برای یکسره کردن کار رژیم در اسرع وقت اند. اما بنظر نمیرسد که اکثریت طرفداران براندازی رژیم دارای چنین درکی بوده و یا اینکه اساساً مخالف هرگونه مبارزه علنی، قانونی و یا صنفی اقشار مختلف مردم باشند. شیوه اصلی مبارزه این بدیل بسیج وسیع ترین اقشار مردم بمنظور مقاومت و نافرمانی مدنی در مقابل رژیم و دامن زدن به مبارزات علنی، غیر علنی، قانونی، غیر قانونی، صنفی و سیاسی است.
لزوم تشکیل جبهه فراگیر دمکراسی و شورای رهبری:در مرحله نخست یعنی در مرحله براندازی رژیم، نیاز به ائتلاف گسترده نیروهای مخالف رژیم در یک جبهه واحد و یا جبهه فراگیر دمکراسی است. این نیروها نه تنها میتوانند در مورد مسائل جزئی با هم اختلاف داشته باشند، اما حتی اگر در مورد مسائل مهم از جمله نوع نظام آینده نیز اختلاف داشته باشند، در صورتیکه به حق حاکمیت مردم و نظام دمکراتیک اعتقاد داشته و با حاکمیت ولایت فقیه بمثابه تضاد عمده جامعه مخالف باشند، میتوانند و میبایست در این جبهه واحد شرکت کنند. این جبهه واحد میتواند در تکوین خود کلیه نحله های فکری مهم جامعه یعنی چپها، ملیون، ملی- مذهبی ها و مذهبی های متمایل به جامعه عرفی و مشروطه طلبان را در بر گیرد. از جمله اصلاح طلبان دوم خردادی که از چانه زنی در بالا و نصیحت به ارتجاع حاکم خسته و نا امید شده، و خواهان پیشبرد اصلاحات اساسی از طریق بسیج مردم برای دامن زدن به مبارزات مسالمت آمیز اند، میتوانند و میباید در این جبهه واحد شرکت کنند؛ چرا که هر شکل از مبارزه مردمی که در جهت بسط آزادیهای اجتماعی باشد، عملاً در خدمت راهبرد انقلاب مخملین است. رژیم جمهوری اسلامی جائی برای عقب نشینی جدی در مقابل مردم ندارد؛ بدین معنی که هر گونه عقب نشینی جدی در زمینه استقرار آزادیهای اساسی مردم، منجر به سقوط رژیم خواهد شد. بعبارت دیگر، دیوار چینی مابین طرفداران انقلاب مخملین و حامیان تحول و اصلاحات اساسی و ساختاری وجود ندارد. واضح است که تشکیل یک شورای رهبری با شرکت نمایندگان زبده نیروها و نحله های شرکت کننده در این جبهه واحد از مبرم ترین وظایف پیش روست.

اشکالات موجود و دستاوردهای مثبت:اشکال اساسی شکل نگرفتن چنین جبهه واحدی ( در شرایط از هم پاشی اردوگاه اصلاح طلبی حکومتی) کماکان عدم انسجام کافی سیاسی- تشکیلاتی نحله های فکری و نیروهای سیاسی جامعه و سخت پائی جو فرقه گرائی و بی اعتمادی عمومی است. عدم انسجام سیاسی-تشکیلاتی نیروهای سیاسی بویژه در مورد نیروهای چپ صدق میکند. بدلیل کمرنگ شدن اشکال مختلف ایدئولوژی های چپ در نتیجه فروپاشی و شکست اردوگاه سوسیالیسم و شکستهای پی در پی این نیروها و همچنین بدلیل نقصان دمکراسی در درون ساختارهای سنتی تشکیلاتی چپ، بسیاری از این سازمانها و احزاب کماکان مسیر انشعاب و اتمیزه شدن را طی میکنند. بسیاری از اعضاء حال و سابق این سازمانها دیگر گرایش چندانی به تشکیلات با ساختار منسجم و منضبط نشان نمیدهند. بدین جهت ما شاهدیم که اینروزها اتحادها و جنبش ها جای احزاب را میگیرند. اتحادها و جنبشها گرچه جای خود دارند، ولی طبیعتاً نمیتوانند جای احزاب با کادرهای از خود گذشته و انضباط آهنین را پر کنند.
در طی سال گذشته متاسفانه حرکتهای قهقرائی در داخل و خارج کشور مشاهده گردیدند. در درون کشور جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی با به فراموشی سپردن شعارهای دمکراتیک و اصلاحی خود و با تایید مجدد نظام جمهوری اسلامی از مردم هر چه بیشتر فاصله گرفته اند. در خارج از کشور جناح راست اتحاد جمهوریخواهان کماکان خود را دنباله رو اصلاح طلبان حکومتی فرض کرده و در شرایط تشدید اختناق توسط نظام ولایت فقیه، سیاست "تعدیل سیاسی" را پیشنهاد میکند. اینان کماکان بجای کشاندن مردم به مبارزه، نظر به بالا دوخته و نگران ظرفیت محافظه کاران و بدنبال کسب نظر مساعد آنان اند. آقای فرخ نگهدار یکی از رهبران این جناح در این زمینه مینویسد: "وادارسازی مقام رهبری به اطاعت از رأی و خواست مردم هم مفید ترین حلقه برای اعاده روحیه و امید در میان نسل جوان تر است و هم گشاینده فضائی است که میتواند راه انتقال تمام قدرت به نهادهای انتخابی را هموار کند." (1) بسیار جالب است که آقای نگهدار خامنه ای را مقام رهبری (بدون گیومه) خطاب میکند!
اشکال دیگری که در میان صفوف اپوزیسیون و بویژه جناح راست آن بچشم میخورد اینستکه اینان به مقوله قانون و قانون گرائی در رژیمی چنین فاسد، رسوا، ارتجاعی و تشنه قدرت چون رژیم جمهوری اسلامی پر بها میدهند. بدین معنی که قانون در قاموس جمهوری اسلامی صرفاً بمنظور تحکیم سلطه استبدادی و تضمین قدرت ملایان است. اینان بخشهائی از قانون اساسی را که بنفع خودشان است برجسته کرده و بخشهای دیگر را که میتوانند در جهت منافع مردم تعبیر شوند، نادیده میگیرند. کافی است به عملکرد قوه قضائیه در سرکوب دگراندیشان دقت کنید، و یا عملکرد شورای نگهبان را در انتخابات مجلس هفتم زیر ذره بین بگذارید. باور من بر این است که حتی اگر قانون اساسی کشورهای مترقی نیز جایگزین قانون اساسی ایران می بود، با فرمانفرمائی آخوندی تغییری در وضعیت جامعه دیده نمیشد. امثال خامنه ای، رفسنجانی، مصباح یزدی، حسین شریعتمداری، مشکینی، طبسی، خزعلی و ذولقدر به هیچ قانون و سیستم اخلاقی بجز قوانینی در جهت تثبیت قدرت خود پایبند نیستند. مگر فراموش کرده اید که خمینی باینان گوشزد کرده بود که بخاطر حفظ حکومت اسلامی حتی میتوانند اصول دین را نیز زیر پا بگذارند! بعبارت دیگر، این حاکمیت قانون نیست که آخوندها را بر اریکه قدرت سوار کرده به شرارت آنان دامن میزند، بلکه این حاکمیت آخوندی است که کشور را تا حد استقرار قوانین توحش و بدوی صحرای عربستان سقوط داده است. در نتیجه هرگونه تاکیدی بر تغییر قانون اساسی و یا تشویق مردم برای شرکت در انتصابات رنگارنگ که در ازای بسیج مردم بمنظور تضعیف و در هم شکستن ماشین حکومتی تمام شود، بسیار زیانبار خواهد بود.
از اشکالات مهم بخشی از جناح چپ جمهوریخواهان نیز نفی مرحله دمکراتیک انقلاب در ایران و ترویج انقلاب سوسیالیستی در جامعه عقب مانده و آسیائی ایران است. اینان در عین حال، ائتلاف جمهوریخواهان را با نیروهای غیر جمهوریخواه در مرحله سرنگونی رژیم اسلامی نفی میکنند.
خوشبختانه در عرض یکسال گذشته ما شاهد فعالیتها و تکانهای مثبتی در میان بسیاری از نیروهای عرصه سیاسی ایران میباشیم. در داخل کشور بخشهائی از جبهه دوم خرداد از جمله دفتر تحکیم وحدت که اخیراً به جامعه عرفی گرایش پیدا کرده است، بالاخره راه خود را از هر دو جناح حاکمیت جدا کرده و خواستار ایجاد جبهه فراگیر دمکراسی خواهی شده اند. اکنون مدتی است که جبهه دمکراتیک مردم ایران به رهبری حشمت الله طبرزدی نیز خواستار ایجاد جبهه فراگیر دمکراسی شده است. در خارج از کشور، اتحاد جمهوریخواهان (برلن)، و جمهوریخواهان لائیک (پاریس) در طی سال گذشته شکل گرفته و گامهائی در جهت انسجام بیشتر و وحدت گسترده تر برداشته اند. جبهه ملی ایران پس از یک خواب طولانی دو مرتبه بحرکت در آمده و جنب و جوش زیادی در درون آن بچشم میخورد. در درون طیف سلطنت طلب نیز ما شاهد روشنتر شدن مرزها بین نیروهای متمایل به مشروطه طلبی و نیروهای متمایل به استبداد بوده ایم. حزب مشروطه ایران با نزدیکی به یکی از جریانهای جبهه ملی ایران گام مهمی در جهت ائتلاف نیروها به جلو برداشته است. رهبران منشور 81 نیز سعی بر آن داشته اند که جنبشی بگرد شعار "رفراندوم" براه اندازند. اینان از طرفداران جدی تشکیل جبهه فراگیر دمکراسی اند.
وظایف عاجل:به باور من دو وظیفه عاجل در مقابل بدیلی که در حال شکل گرفتن است قرار دارد. یکم،نشان دادن و اقناع افکار عمومی و مجامع بین المللی از جمله سازمان ملل، دول و پارلمانهای اروپائی و دولت و کنگره آمریکا در مورد این واقعیت که مساله حقوق بشر در جامعه ایران با مساله کسب سلاحهای اتمی و فعالیتهای تروریستی و خرابکارانه رژیم اسلامی رابطه تنگاتنگ دارد، و در نتیجه هر نوع معامله ای با رژیم ایران که نقض حقوق بشر را نادیده بگیرد بضرر صلح جهانی خواهد بود. بعبارت دیگر، میبایست مساله استبداد رژیم جمهوری اسلامی، سرکوب آزادیخواهان، اختناق و سانسور و نقض حقوق بشر را بیک مساله جهانی تبدیل نمود. دوم، میبایست برای دامن زدن به مبارزات توده ای در ایران و دلگرم کردن مردم هر چه زودتر اقدامات عاجلی در زمینه ایجاد یک مرکزیت سیاسی- تبلیغاتی متکی بر تکنولوژیهای مدرن از جمله ماهواره و اینترنت در خارج کشور ایجاد کرد. از جمله وظایف این مرکزیت سوای افشاگری و آموزش سیاسی مردم، ایجاد شبکه های تشکیلاتی مناسب در درون کشور است. تنها در صورت پیدایش چنین مرکزیت و ساختارهای تشکیلاتی است که میتوان به شعله ور شدن جنبش توده ای بنیان کن در ایران امید داشت.