only money,money,money......

Origin of terror.. and terrorist helpers

One of the most wanted criminal in Islamic Regime.. Fallahian..

In the course of the twentieth century, a new form of Islam arose, one that now has great appeal and power. Militant Islam (or Islamism—same thing) goes back to Egypt in the 1920s, when an organization called the Muslim Brethren first emerged.

One other strains is form of Islam who Shi'it clergies invented. Largely formulated by descendent of Ali 4th Imam. Ayatollah Khomeini's formulation and Taliban in Afghanistan under Osama bin Ladin both is new Militant form of Islam.
Islamism differs in many ways from traditional Islam. It is faith turned into ideology, and radical ideology at that. Islam likewise other religions should be a personal belief system that focuses on the individual; Islamism is a state ideology that looks to the society.
Militant Islam, which one form of it was formulated in Iran of "ayatollahs" ordered many killing. The above picture belongs to Fallahian, during his ministry at Ministry of Information many serial killing took place. Many intellectuals, including Darioush and Parvaneh Forouhar were killed, the killer or killers never tried and justice never served.

World watched....

If we all sit back and watch, this kind of crimes shall not have an end! we all are responsible! We have witnessed the crime. It did took place in our streets, in our town, in our country, in the world!
The biggest crimes handled by in-famous men or women like Khatami, Hitler... etc.,

World watched, USA approved, Khomeini killed, Khatami smiled, Khameni ordered in cold blood ...

What is going on!?...

Cruel and inhuman punishments continue in Iran, said a recent UN report.

Death penalty in Iran 'vice' case Iranian officials have confirmed that a court has sentenced a young woman to death for prostitution but denied that she is mentally disabled. Leyla Mafi was sentenced more than a year ago at a court in Arak after being found guilty of having illegal sex.
A human rights group monitoring the case said Ms Mafi had a mental age of eight, but this has been disputed by Iranian judicial officials.

Ms Mafi's case was given international exposure last week by London-based rights group Amnesty International.
They said Iran was breaking its commitments as a party to the International Convention on Civil and Political Rights - which include a promise not execute anyone under the age of 18.
The organisation said the woman's mother had forced her into prostitution at the age of eight.
Iranian officials have rejected some of the group's findings.
They say Ms Mafi is mentally and physically normal and had only been working as a prostitute as an adult.
Under Iranian law, girls over the age of nine and boys over 16 face the death penalty for crimes such as rape and murder.
In some circumstances, capital punishment is also imposed for illegal sexual relationships.

http://www.politik-digital.de/edemocracy/netzkultur/weblogs123.shtml

.....Auch im Iran gibt es eine täglich wachsende Zahl von Nutzern, die dieWeblogs nutzen um am gesellschaftlichen und politischen Diskursteilzuhaben. Das wurde schließlich den iranischen Meinungswächternzuviel. Erst im Oktober 2004 wurden fünf iranische Onlinejournalisten und Onlinejournalistinnen und BlogInternetüberwachung allgemein verschärft und der Zugang zu duzenden Internetzeitungen und politischen Weblogs blockiertWeitere Informationen hierzu bei der Website Reporter ohne Grenzen und im Metablocker ....http://www.politik-digital.de/metablocker/archives//000207.html

Vierundzwanzig Jahre nach der Gründung der Islamischen Republik Iran (IRI) steht unser Land an der Schwelle einer historischen Umwälzung, die zu seiner Befreiung aus dem Kreislauf von Tyrannei und authoritärer Herrschaft führen könnte und dazu, dass sein Schicksal den rechtmäßigen Eigentümern des Landes übergeben wird: Dem Volk. Während dieser historischen Transformation ist die Teilnahme aller freiheitsliebenden Bürger unabhängig von ihren Politischen und religiösen Neigungen unabdingbar, um zusammen dieses große Ziel zu erreichen und um jeden aufzuhalten, der das Vertrauen des Volkes missbrauchen und der ihm nochmals seinen Willen aufzwingen will. Vor fünf Jahren, als die Reformbewegung im Iran begann, hofften viele, dass diese Bewegung zur Errichtung eines rechtsstaatlichen Systems führen würde und dass so ein Weg für einen graduellen und friedlichen Übergang der iranischen Gesellschaft zur Demokratie eröffnet würde. Die regierenden
Reformisten betonten, dass durch das rechtsstaatliche System die Bürgerrechte in der IRI gestärkt würde, und dass dies schließlich zum Ende von Tyrannei, Gewalt und politischem Authoritarismus - die während der letzten beiden Jahrzehnte das Markenzeichen der Republik waren – führen würde.
Natürlich kam es in den letzten fünf Jahren zu einigen Änderungen im politischen Management des Landes und der Diskurs über Reform sowie die Abkehr von Gewalt haben Einzug in Irans politische Kultur gehalten. Eine bemerkenswerte Veränderung hat in Presse und Publizistik stattgefunden und die Wahlbeteiligung ist gestiegen. Jedoch hat die Erfahrung leider gezeigt, dass die regierenden Reformisten trotz massiver Unterstützung des Volks, das ihnen alle gewählten Organe der IRI übergeben hat, unfähig sind die demokratischen Sehnsüchte der Reformbewegung zu erfüllen:
A. Die Gesetze der IRI sind im Allgemeinen antidemokratisch, brutal und diskriminierend, und sie verletzen die gesellschaftlichen und individuellen Freiheiten und die Menshcenrechte. Daher hat der Versuch der Einführung von Rechtsstaatlichkeit zur Durchführung und Verstärkung von Diskriminierung und Brutalität geführt. B. Die Einführung von Bürgerrechten und der Erfolg des Reformprojekts ist abhängig von Änderungen der Gesetze der IRI, insbesondere der Verfassung, von der Entmachtung des obersten Führers und von der Abschaffung der antidemokratischen Institutionen der IRI. Aufgrund ihrer ideologischen Abhängigkeit vom System der islamischen Republik waren jedoch die meisten Reformisten solchen Reformen nicht zugeneigt oder haben sich ihnen sogar aktiv widersetzt.
Die Niederlage der Reformisten, die durch die obererwähnten strukturellen und ideologischen Gründe herbeigeführt wurde, ist nun für die meisten Menschen offensichtlich. Diese Niederlage hatte sehr gefährliche politische,soziale und wirtschaftliche Folgen und hat unsere Gesellschaft in eine innere und äußere Krise gestürzt. Die überwältigende Mehrheit unseres Volkes will ein Ende der religiösen Despotie und der Dominanz des Klerus über das Schicksal des Landes. Sie haben auch die Hoffnung auf den Erfolg der Reformbewegung verloren. Die abenteuerliche Außenpolitik der IRI hat zu ihrer politischen Isolation geführt und bedroht Irans Wirtschaft und Sicherheit. Ein großer Teil der Reformisten und Ihrer Anhänger haben diesen Umstand erkannt und suchen effektive Lösungen außerhalb der Regierung oder außerhalb des restriktiven Rahmens der regierenden Reformbewegung.
Unter diesen Umständen ist es die Pflicht aller demokratischen, patriotischen und freiheitsliebenden Iranern, innerhalb oder außerhalb des Landes, und der Reformisten, die an ein säkulares demokratischen System glauben, sich zu vereinen, und unter Mobilisierung aller regierungsunabhängigen gesellschaftlichen Gruppen eine allgemeine Kampagne zu starten, um der Iranischen Gesellschaft angesichts der großen Gefahren beizustehen. ................

Iran - Forbidden Iran

In July 2003, Canadian journalist Zahra Kazemi was tortured and murdered by Iranian security agents after she attempted to report on the growing opposition movement in Iran. FRONTLINE/World correspondent Jane Kokan risks her personal safety to follow in Kazemi's footsteps, traveling undercover to Iran to investigate the clerical regime's latest crackdown on students, journalists and dissidents. "I want to find out what happened to [Kazemi]," says Kokan, "and the story she died trying to tell."

Iran is a theocratic republic ruled by Supreme Leader Ayatollah Khamenei and a council of mullahs, who control the prisons, courts and security forces. Students and dissidents pushing for change want the mullahs out of power and replaced with a more democratic government. But the Islamic regime has come down hard on political opponents, deploying security forces and packs of Bassijis, Islamic vigilantes, against dissidents. Ten Iranian journalists are currently jailed for writing critically about the regime, and foreign journalists are seriously restricted in Iran.
Kokan's journey starts in London, where she meets members of the Iranian diaspora. They share with her their personal stories, as well as amateur videos and other evidence they've smuggled out of Iran documenting attacks against students and dissidents.
At a peaceful demonstration at the Iranian Embassy in London, Kokan meets a young leader of the Independent Student Movement, Iman Samizadez. "I'm looking for [a] free Iran, without religion," Samizadez tells Kokan. "People, they can have religion as a private thing. But in a political way, we are looking for a free country."
In London, Kokan uncovers photographs documenting the bloody aftermath of a raid on a student dormitory in Tehran in the summer of 2003. The raid was carried out by vigilantes armed with machetes, metal pipes, chains and butcher knives.

Kokan also learns that some 4,000 Iranian student activists were arrested after protests in Tehran and other cities in June 2003 and at least 500 remain in prison for their democratic beliefs. Amir Fakhravar, a student movement leader and hero, is among the men and women Kokan will attempt to make contact with while in Iran. Punished for writing a book promoting democracy and free speech, Fakhravar is serving an eight-year prison sentence at Qasr Prison in Tehran. In a video recorded before he went to prison last year, Fakhravar prepares his mother for his execution, which he believes is imminent. "I don't [want] you to have that sad face. I want [you] at that moment they're hanging me, to stand proudly and say, 'I'm proud of my son,'" he says. In prison, Fakhravar has suffered regular beatings and torture.
Iran's aging mullahs have reason to be concerned about the young pro-democracy movement: 70 percent of Iranians are under age 30 and many have access to Western ideas and culture via the Internet and satellite television.
After months of negotiating access, Kokan is finally able to enter Iran in September 2003. Pretending to be an archaeologist, she crosses the Turkish border with a group touring the country's ancient ruins. Once inside, Kokan is assigned an official minder and her hotel room and phone are monitored. She must be extremely careful as she tries to make contact with Iran's underground student movement. She slips out at night to communicate by email, using a secret code she's developed to communicate with colleagues and sources. But she is careful to return by curfew or risk the hotel receptionist's reporting her to the police.

One night, Kokan shakes her minder to meet a friend of imprisoned student leader Fakhravar. Kokan pledges to protect the friend's identity, and he describes the ever-present security forces in Iran and the impact of a police state on daily life. "Our dream country is one where human rights are respected," he tells Kokan, "where people aren't sent to prison and tortured for their ideas, for their writing, for their work. That's our dream country."
Dodging her minders again, Kokan finds and films the anonymous site in Shiraz where journalist Zahra Kazemi's body is buried.
After two weeks, Kokan's tour group finally arrives in Tehran. Here in the capital city, Kokan encounters the tightest security yet, but she still manages to sneak away from the tour to meet a young activist who has been arrested four times and a political dissident, active since the 1970s, who has been supporting the student movement. To make a political statement, both men insist on showing their faces on camera, despite the risk of serious reprisal. The student activist tells Kokan that his movement wants support from the West, but does not want a U.S. military invasion like the one in Iraq.
The dissident, whom Kokan calls Arzhang, proves to be her most important contact in Iran. Arzhang gains access to a telephone line inside one of Iran's toughest prisons and sets up a telephone interview for Kokan with Fakhravar. The student leader tells Kokan of personally witnessing the murders of 19 student activists. But before he can answer whether he fears his own death in prison, the telephone is disconnected.
In the outskirts of Tehran, Kokan further interviews Arzhang, who shares information about Canadian journalist Zahra Kazemi's last days. "She fought [the interrogators] back, she criticized them, she shouted," Arzhang says. "They cannot endure critics and she fought them back strongly."
As the final days of the group tour approach, Kokan must prepare for her departure, destroying all notes and other evidence of her unofficial business in Iran. Students smuggle her interview tapes over the mountains into Turkey, where she will pick them up later.

After her safe return, Kokan travels to Amsterdam to interview a former Iranian intelligence officer, Hamid Zakeri, who defected more than a year ago. Zakeri, who once worked for the Ayatollah Khamenei, now claims to be under the protection of the FBI and European security agencies. Zakeri tells Kokan that according to his intelligence sources, a security agent named Jafar Nemati was responsible for the beatings of Kazemi. After she was beaten unconscious, Nemati's boss, Saeed Mortesavi, a top judge in the mullahs' justice ministry, ordered Kazemi to be transferred into the custody of the intelligence ministry. Kokan learns that the details Zakeri provided were later confirmed in an investigation by the Iranian parliament.
In Iran, Nobel Peace Prize winner Shirin Ebadi tells FRONTLINE/World that she is determined to pursue an investigation of Zahra Kazemi's death. After months of reporting, Kokan makes a last trip to Montreal, Canada, where Zahra Kazemi's son, Stefan, lives. Stefan is still struggling with the Iranian government for the return of his mother's body, which will provide indisputable evidence of her brutal death.
"The guilty is not one man," Stefan says. "Responsible is the Iranian government, responsible is Khamenei. My mother's dead, but there [are] journalists, other people that get such treatment. I don't want the death of my mother to be in vain."

اعـتیاد یکی دیگر از دملهای چرکین رژیم

در طی سالها حکومت آخوندها هزاران جوان به غبار شیطانی مواد مخدر آلوده و در آتش اعتیاد سوختند و کسی هم دست کمک به سویشان دراز نکرده هنوز هم صدای شکستن آنها می آید و هنوز دختران و پسران در بحران بی هویتی و خلاصی از وضعیت پر اضطراب حال و آینده به مواد مخدر پناه می برند تا با تباه کردن جسم و روان خود ساعتی را در رخوت و بی خبری بگذرانند اما هیچکس فریادهای خاموش آنها را نمی شنود هیچ کس به گریه و ناله های مادران آنها گوش فرا نمی دهد.
هر روز صفحات حوادث روزنامه ها فریاد عصیانی این قربانیان اعتیاد را می خوانیم « قتل ، سرقت ، جنایت های خانوادگی در اوج بحـــران روانی .....پدر فرزند معتادش را به قتل می رساند جوان معتاد هفت تیر بدست می گیرد تا با دستبرد به یک طلا فروشی پول مواد مخدرش را تامین کند .... دختری معتاد از ترس افشای اعتیادش از خانه می گریزد و سر از یک خانه فحشا و یا باند سرقت در می آورد ....» اما گویی گوشها برای شنیدن این همه فریاد سنگین شده است.
هر روز موج توزیع قرصهای رنگین شیمیایی و انواع مواد مخدر در جامعه گسترده تر می گردد و حتی از نوجوانان هم قربانی می گیرد در حالی که مسئولان دستگاههای عریض و طویل که باید به فکر نجات نسل جوان و پیشگیری از اعتیاد باشند دراتاقهای کنفرانس می نشینند تا چه شعار و پوسترهای رنگین را درراه مبارزه با اعتیاد به شیشه های اتوبوس شهری بنویسند ویا بولتنهای پر خرج ولی بی مصرف را به چاپ برسانند اعتیاد نیز همانند هزاران بلای خانمانسوز دیگرازبرکات وجود نظام جمهوری اسلامی

است و امرزه دیگر از یک معضل خارج شده و به مساله روز تبدیل گردیده انواع مواد مخدرا ست که همانند نقل و نبات در بین تمام اقشار جامعه پخش و گسترده است از بالاترین شخصیت سیاسی گرفته تا ضعیف ترین فرد جامعه خود و یا خانواده اش به نوعی گرفتار و اسیر آن هستند . با توجه به اینکه همیشه شعار مبارزه با مواد مخدر در صدر خبرها و گزارشها قرار دارد و همه روزه از دستگیری و هلاکت قاچاقچیان مواد مخدر در مرزهای کشور در برنامه های تلویزیونی به اطلاع مردم میرسانند و دم از کنترل مرزها می زنند ولی این پدیده شوم هرگز تمامی ندارد و حتی در زندانها اعتیا د بی داد می کند و از طریق عاملین خود در زندانهای کشور پخش میکنند و یکی ازعوامل افزایش ایدز در ایران از طریق تزریق مواد مخدر در زندانها می باشد. آیا غیر از این است که رژیم جمهوری اسلامی خود یکی از سوداگران مرگ می باشد. مسالة به همین جا ختم نمی شود و مشخص نیست با چه مواد افزودنی آلوده و غیر مجازی قربانیان خود را به ورطه سقوط می کشانند و چه تعداد بی گناه در این راه جان خود را در گوشه و کنار شهرها از دست داده اند. مسلم است که یک جوان و نوجوان معتاد و آلوده به مواد مخدر دیگر شوروحال و نشاط جوانی را ندارد و همین امر به نفع رژیم است که با این سیاست کثیف خود عملأ مانع از این می شود که پایه های سست قدرتش توسط جوانان و نیروها ی فعال جامعه بلرزد.

خود مسؤلان مبارزه با مواد مخدر رژیم اعتراف می کنند که طی چند سال اخیر نود درصد بودجه چندصدمیلیاردی برای مبارزه و پیشگیری ار اعتیادفقط صرف تبلیعات و جمع آوری و دستگیری معتادین خیابانی شده نه درمان و نجات آنها. آمارها حکایت از این دارد که شصت درصدمعتادین کشورزیرچهل سال سن دارنداما دریع ازتاسیس مراکزبهداشتی و درمانی برای نجات و مداوای آنها .

سرمایه ملی و پول نفت کشورایران بایدتبدیل به اسلحه شود و درفلسطین و لبنان و عراق در اختیارتروریسها قراربگیردتا شایدازآن

گلوله ای شلیک شودوبه قلب یک اسرائیلی یا آمریکایی اصابت کنداما جوانان معتادایرانی بایددرحسرت یک بیمارستان و یا درمانگاه رایگان باشند تا دلسوزانه به آنها خدمت کندتا از این معضل شوم رهایی یابند تا دیگرشاهدهلاکت جوانان درگوشه و کنار نباشیم. با چنین اوضاعی هرروزه هزاران معتاد سرگشته دستگیرشده و بادسبندوچهره هایی دردمند درپشت دردادگاه ها به صف

می ایستندتا به جای قرص و درمان سهمی از شلاق و جریمه چند میلیون تومانی دریافت کنند و به بازداشتگاه و زندان برگردند و این پدران و مادران اغلب، فقیرآنها هستندکه درصفهای بانک باید بایستند تا حاصل فروش سهمی از زندگی و آبروی خودرابابت جریمه بپردازند و آتگاه جوانان دستگیرشده بازخم شلاق برتن و داغ خشمی بردل به جامعه باز می گردند تادر یک دورباطل در انتظار نوبت دستگیری، جریمه ، شلاق ویا مرگ بمانندواین همان بهشتی بودکه خمییـــی وعدة آن را داده بود اما به جای آن درهای جهنم را برای مردم بـــــاز کرد

Aren't they all alike??

mullah thinks about.....!

I love my country but.........

Most of the emails i receive are from visitors who like my writings. (Thanks :)
but this e-mail is from someone whose name is Mahdi and he is resented, Hi. I hope that God forgive us all, to be frank i wanna mention that you should watch you present to people I saw your weblog the other day and i visited "how to build a mullah", - He means the cartoon of a man empties his head from brain and becomes a mullah! - I got resented. of course I agree there are plenty of problems in the society but there are some red lines too that have got to be esteemed. I leave the rest to you.


i wish i knew Mahdi more, he didn't say anything about himself, what i really want to know is his age, i wonder to which generation he belongs to, is he a middle aged man? means that 25 years ago, as a young boy he had been on streets protesting and trying to change the regime and let mullahs start governing this country? or, he may be a young boy right now who is grown in a religous family, someone who always had to esteem some special red lines?

the other possibility is that he is a mullah himself, which is not a strong possibility at all because i dont think a mullah spend his time on learning English, there are always more important things to learn, like "How should a man punish his wife if she doesn't obey him completely.. ". But i also accept that there is a mullah, an exception, who knows English well.

Mahdi! you talked about the problems we have in the society, Yes, there are thousands of problems we have in our society, also thousands of problems in our country's economy, trade, politics, education,,, add them up and you will see MILLIONS of problems! but why??? have you ever thought of the reasons? you are living in a very rich country, aren't you? we have a great number of youth with high intelligence in IRAN, don't we? then why do we have millions of problems?Why a great number of iranian,like me are wondering in another countries? i tell you what i think, those who are at the top of the power pyramid, mostly muulahs, they claim spiritual abilities! Now who is brave enough to blame them on all big errors and mistakes they have made because their absence of specialized knowledge in how to manage a country...!?

mullahs need the red lines! They can't exist without those red lines! they are like that nasty kid who breaks the neighbor's window and escapes and hides behind his big, powerful daddy, denying all what he did! it's just that mullahs never had such big daddy, they had to build one themselves, this is Islam with its great GOD "Allah" that is playing the role of big daddy for them, all honest beleives of iranian nation is just like a tool in their hands, a money producer!

Do you think that Allah will punish me for putting that cartoon in my blog?will He get angry cause i made fun of mullahs who are plundering a country? no no no.. i can't beleive it, this beautiful wonderful world can't have these kinds of Gods!

Iranian: Kerry ha sostituito Allah quindi, Allah è grande è diventato Kerry è grande.

2...........!

اسناد غارتگری های خانواده هاشمی رفسنجانی در رسانه های جهان!

اين حقيقت که باندهای تبه کار مافيائی جمهوری اسلامی درسالهای گذشته ثروت های ملی ايران را به غارت می برند برکسی پوشيده نيست. فقر اکثريت عظيم ملت ايران و بيکاری ميليونها جوان دانش آموخته ايران، آنهم در کشورثروتمندی که سومين ذخاير نفت جهان و دومين ذخاير گاز جهان را دارد و دارای ظرفيت های عظيمی در رشته های کشاورزی، معادن، صنعت و غيره می باشد، خود بهترين گواه غارت ثروت های ملی ايران توسط باندهای مافيائی حاکم بر کشور است.
چنگ اندازی خانواده هاشمی بر معاملات و قراردادهای مربوط به اکتشاف و بهره برداری از ذخاير نفت و گاز کشور، تصاحب صنايع بزرگ کشور توسط خانواده های طبسی و يزدی، در اختيار گرفتن شبکه های اصلی تجارت دلالان توسط جمعيت موتلفه و استفاده از اسکله های غيرقانونی توسط بيت رهبری و فرماندهان سپاه که شبکه های اصلی قاچاق را دراختيار دارند مسايلی است که بتدريج اسناد انکارناپذير آن توسط روزنامه نگاران بين المللی کشف و درمعرض افکار عمومی قرار می گيرند. در اين مورد اخيرا شبکه سی بی اس آمريکا در هفته گذشته اعلام کرد که کار تهيه گزارش و فيلم برداری خبرنگاران اين شبکه (البته با دوربين های مخفي) از ثروت های نجومی خانواده هاشمی و برخی از ديگر مسوولان جمهوری اسلامی به پايان رسيده و به زودی توسط اين شبکه انتشار خواهد يافت.شبکه سی بی اس برای تهيه اين گزارش از مدتها پيش روزنامه نگاران خود را به صورت تاجر و مديران صنايع به ايران اعزام داشته و ازتماس های پنهانی آنها با خانواده رفسنجانی و ديگر مقامات مسوول فيلم و نوار تهيه کرده اند. به قرار اطلاع گزارش شبکه سی بی اس درباره روابط مهدی هاشمی با شرکت های نفتی اروپائی، واردات اتومبيل های لوکس و روابط مافيای تجاری ايران با کمپانيهای خارجی، گزارش های مفصلی تهيه کرده است. درغياب سانسورخبری و سرکوب روزنامه نگاران مستقل ايرانی طبيعی است که کار حقيقت يابی درباره مافيای حاکم برايران را روزنامه نگاران خارجی برعهده بگيرند. احتمالا نخستين بخش از گزارش سی بی اس در هفته آينده از اين شبکه جهانی پخش خواهد شد.

صریح بگویم : امروز حاکمین سیاسی ایران خطرناکتر از آن چیزی هستند که میپنداریم.

ببینید بحث من از یک مدت قابل ملاحظه ، رابطه با تفکر سیاسی حاکم بر ایران و اصول اعتقادی
حاکم بر این تفکر ناشی میشود.

به روشنی برایم واضح است که حکومت اسلامی ایران ، به هیچ وجه بر سر حاکم بودن خود با هیچکس از جمله مردم ایران ، معامله نخواهد کرد.

شاید حقایق تلخ باشند اما واقعیت این است که آیت الله سید علی حسینی خامنه ای ، به مردم ایران توصیه میکند : ((مراقب واردات فکریتان باشید)) و این یعنی پایان همیشگی آزادی!

دیروز در اعمال مردم دخالت میکردند ، امروز به آزادی بیان تعرض میکنند و قصد دارند فردا بر واردات فکری مردم مظلوم سرزمین من هم فیلتر بگذارند!

تفکر حاکم بر ایران من، با جسارت تمام میگوید : ((دموکراسی ما ، دموکراسی هدایت شده است و در این قسم از دموکراسی مردم حق ندارند هر چیزی بخواهند))!!!!!!

و من قصد دارم بنویسم از مقاصد این تفکر و آنچه که این حاکمیت بدنبال آن است و سرنوشتی که در انتظار ما مردم ایران است.

Eine Welt ohne Folter....

گزارش برگزاري مراسم روز جهاني حقوق بشر در شهر شافهاوزن - سوئيس

سازمان عفو بين الملل (amnesty international) همراه با ساير گروههاي آزاديخواه و چپ ، امروز شنبه 11 سپتامبر 2004، در ميدان اصلي شهر اقدام به برپاكردن ميزهاي كتاب و پخش اعلاميه ها و اطلاعيه هايي در مورد نقض حقوق بشر، مخصوصا نقض حقوق زنان نمودند. گروههاي برگزاركننده اقدام به جمع آوري امضا در خصوص مبارزه با تجارت سازمان يافته زنان و سوْاستفاده جنسي و برخوردهاي غير انساني نيروهاي پاسدار صلح در منطقه بالكان با زنان، نمودند.

در كنار اين گروه ها، فعالين چپ انقلابي و فعالين ايراني حقوق بشر نيز مشتركاْ اقدام به برپاكردن ميز و پلاكارت نمودند و بيش از صدها اعلاميه و اطلاعيه در زمينه هاي نقض حقوق بشر و افشاي سياستهاي سركوبگرانه حكومت اسلامي در خصوص سنگسار، شكنجه و اعدام زنان و جوانان و نوجوانان در ايران توسط ر‍ژيم ضد بشري جمهوري اسلامي را در بين عابرين پخش كردند كه بسيار توجه آنان قرار گرفت. اين مراسم از ساعت 9 صبح تا 5 بعد از ظهر در ميدان اصلي شهر شافهاوزن سوئيس برگزار شد.

فعالين چپ انقلابي در سوئيس

فعالين ايراني حقوق بشر در سوئيس

11.12.2004

متن اعلاميه حقوق بشر ايرانيان:

Gemeinsam gegen Gewalt für eine Welt ohne Folter und ohne Todesstrafe


Menschenrecht - Frauenrecht

Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte, das Fundament der Menschenrechtsbewegung, sichert allen Menschen die gleichberechtigte Ausübung ihrer bürgerlichen, politischen, sozialen, wirtschaftlichen und kulturellen Rechte zu. Das heißt: Alle Menschen, ob männlich oder weiblich, haben Anspruch auf alle Menschenrechte. Weder Kultur noch Tradition können die Verletzung grundlegender Menschenrechte der Frau entschuldigen

Liebe Schweizerinnen und Schweizer
Seit 25 Jahren herrscht eine despotische islamische Regierung in Iran, leben 75%der iranischen Bevölkerung unter dem Existenzminimum während nur 5% der Bevölkerung (Kapitalisten und Mullahs) mehr als 90% der Wirtschaft in der Hand haben.

Abschlagen von Händen, Peitschen von Frauen in der Öffentlichkeit, weil sie ihr Kopftuch nicht richtig getragen haben, Hinrichtungen und Steinigungen von Frauen, die sich aufgrund von Armut prostituieren und ihren Körper verkaufen, sind häufig.

Mädchen durch Erhängen hingerichtet
Tod durch Erhängen wegen „unkeuschen Verhaltens“, so lautete das Urteil gegen Ateqeh Rajabi. Laut Presseberichten hat der Richter der 16-Jährigen den Strick eigenhändig umgelegt. Vollstreckt wurde die Todesstrafe am 15. August, in Neka in der nordiranischen Provinz Mazandaran. „Die Hinrichtung von Ateqeh Rajabi ist ein Skandal. Das Mädchen hatte kein faires Gerichtsverfahren, konnte offenbar nie mit einem Anwalt sprechen.
“amnesty international“ fordert daher eine unabhängige Untersuchung des Verfahrens gegen Ateqeh Rajabi. „Das Gericht hat völlig außer Acht gelassen, dass die 16-Jährige anscheinend geistig behindert war. Es Soll in den Gerichtsakten auch das Alter des Mädchens manipuliert worden sein. Das Alter der Angeklagten wird darin mit 22 statt 16 Jahren angegeben.

Der Fall Ateqeh Rajabi ist keine Ausnahme im Iran. Zurzeit erwartet ein Dutzend minderjährige Jungen und Mädchen ihre Hinrichtung.
Seit 1990 hat Amnesty international zehn Hinrichtungen minderjähriger Straftäter dokumentiert. „Der Iran hat die UN-Kinderkonvention unterzeichnet. Mit der Hinrichtung von Kindern und Jugendlichen verstößt Teheran gegen internationales Recht“, so ai-Expertin Jüttner. „Der Iran muss die Todesstrafe für Minderjährige endlich abschaffen.“ Das iranische Parlament hat im Dezember 2003 tatsächlich einen Gesetzentwurf vorgelegt, in dem das Mindestalter für die Todesstrafe auf 18 Jahre erhöht wird. Doch der „Wächterrat“, das höchste gesetzgebende Organ im Iran, blockiert das Gesetz bis heute.
Die Todesstrafe ist ein Angriff auf die menschliche Würde. Sie verletzt das Recht eines jeden Menschen auf Leben.

Wir protestieren:

Gegen Folter, Steinigung und Hinrichtung von Frauen in Iran
Gegen politische Morde und gegen Todesstrafe Minderjährige in Iran
Für eine Welt ohne Gewalt, Folter und Hinrichtung
Iranische links Kräfte in der Schweiz

Iranische Menschenrechtsaktivisten in der Schweiz

THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN ONCE AGAIN...

The Islamic Republic of Iran once again demonstrates its contempt for human rights by sentencing three more teenagers to death. Not content with the merciless recent execution of the sixteen year old Atefeh Rajabi, the Iranian authorities plan to execute Ali M, Morteza F and Milad B – all of whom are under the age of eighteen and are currently in detention. Execution of children is prohibited by Article 37 of the International Human Rights (Convention on the Rights of the Child, 1989). ....

You can see this scene almost everywhere in Iran?

نامه ای کوتاه به آقای سید محمد خاتمی،

نامه ای کوتاه به آقای سید محمد خاتمی

آقای خاتمی رئیس جمهور محترم حکومت اسلامی،

آنگونه که در رسانه ها آمده است، شما فرموده اید: "بحمدالله دوران من به سر آمد، اما اگر بنای طلبکاری باشد من طلبکارم. نه طلبکار از ملت که ولی نعمت ما است. طلبکاری از کسانی دارم که در مقابل اصلاح طلبی ملت ایران ایستادند و زیانهای بزرگی را متوجه این مردم بزرگوار کردند". در اینجا شما به نحوی مایلید و می خواهید خط خود را از کل دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی جدا کنید. اگر واقعا شما خودتان مهره ای از دستگاه ولایت فقیه جمهوری اسلامی نیستید و به شکست باصطلاح اصلاح طلبی تان راضی نبودید، پس چرا نه فقط یک دوره چهار ساله، بلکه حتا دو دوره کامل بر سریر قدرت ماندید و بر تمام جنایتهای این دستگاه، از قبیل قتلهای زنجیره ای و نظیر آن غیر مستقیم صحه گذاشتید؟! اگر انسان بخواهد رئوس جنایات در جمهوری اسلامی از اوایل به قدرت رسیدن شما "روحانیون" شیعه تا به امروز را بر شمارد، مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد. به راستی خلقهای ایران در طول تاریخ استبداد زده شان به اندازه این بیست و پنج سال حاکمیت مذهبی ناب، لطمه و زیان اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی وانسانی ندیده اند. در واقع حکومت اسلامی شما در مدت این بیست و پنج سال، جامعه ایران را بدون اغراق سیصد سال از تمدن بشری دور نگهداشته و یا به عقب بر گردانده است. یعنی ما به دوران قرون وسطای اروپائی که مخالفان یا منتقدان از کلیسا و دین را به قناره می کشیدند، برگردانده شده ایم. البته در قرون وسطای اروپا با وصف وحشیگری کاردینالهای کاتولیک دیگر کمتر کسی را مانند دو هزار سال پیش، دوران عیسی مسیح سنگ سار می کردند، یا دست و پا و زبان را می بریدند و چشمان را از حدقه در می آوردند، اما در سایه حکومت اسلامی شما آنهم در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، زنان را زنده بگور و سنگ سار می کنند، چشمان جوانی را در ملاء عام از حدقه بیرون می آورند، دختر سیزده ساله را حلقه آویز میکنند و و . یعنی ملیتهای ایران، نه اینکه این وحشیگریها را بایستی تجربه و تحمل کنند، بلکه با چشمان خود ببینند که جوان 14 ساله ای در زیر ضربات شلاق به دلیل خوردن روزه ماه رمضان، جان بدهد! باید ببینند که دلبندانشان معتاد و بیکار و در کنار دیوارها دراز کشیده و در حال مرگ هستند. باید ببینند که دخترانشان در بازارهای امیر نشین عربی، مانند کالا بفروش میرسند. حالا زندان وشکنجه و اعتراف گرفتن ازمخالفان عقیدتی وتواب و اسلام سازی و درسایه همین اسلام تجاوز به دختران وزنان بی پناه درخانه های عفاف اسلامی، شیوع موادمخدر و در یک کلام کشاندن جامعه از نظر اخلاقی و اقتصادی به پرتگاه نیستی و دهها جنایت دیگر که از برخی از آنها در پیش نام برده شد، دگر جای خود دارند.

آقای خاتمی محترم،

بنظر بنده و به نظر میلیونها جوان پاک دل که به شما خالصانه رأی دادند، به سر آمدن دوران شما باید به سر آمدن عمر جمهوری اسلامی باشد، نه کمتر! البته از اینکه شما می روید، که به یقین این اولین گام در راه برچیدن نظام جمهوری اسلامی خواهد بود، بندایرانی متعلق به آئین و فرهنگی اقلیت به هیچ وجه ناراحت نیستم، زیرا با بار سفر بستن شما عمر نامیمون جمهوری اسلامی را بمراتب کوتاه تر خواهد نمود و بعلاوه رفتن شما را هم باید به فال نیک گرفت، زیرا یکی دیگر از "ناسیو نالیستهای مدرن" با عبا و امامه کنار گذاشته می شود.
اگر به شما ناسیونالیست با عبا و امامه می گویم به این دلیل است، که شما با وصف سید بودن و مسلمان بودن (یعنی باصطلاح قضاوت درست کردن! و یا خود را دور از مقوله ناسیونالیست نگهداشتن) و مدتی از عمر را در اروپا گذراندن و قبل از همه هشت سال تمام هم رئیس جمهور بودن، با این حال در بیاناتتان در ملاء عام، ابتدائی ترین حقوق اقلیتهای ملی را رعایت نکرده و یا نمی خواهید رعایت کنید. یعنی احتمالا هنوز این مسئله ساده را یاد نگرفته اید که ایران سر زمین ملیتهای گوناگون است و بیش از یک ملت در آن زندگی می کند! اگر واقعا این ادعا درست باشد، پس باید بحال آن مردمی که به شما اعتماد کرده بودند، گریست. زیرا در تماسهائی که در مدت هشت سال گذشته با هموطنانم و بویژه هموطنان کرد در ایران داشته ام، اینگونه دستگیرم شده که بسیاری از جوانان کرد با امیدواری زیاد به شما رأی داده بودند. جوانان دختر و پسری که صادقانه کلاه لبخندهای شما و شعارهای دهان پرکن شما "بسوی گفتگوی تمدنها"، به سرشان رفته بود و هیچ به بیان جملات ناسیونالیستی شما توجه نکرده بودند. اکنون اگر این مسئله ملیتها را می دانستید ولی به دلیلی بر زبان نمی آوردید، پس صفت ناسیونالیست عبا دار دادن به شما، لایقتان است و اگر نمیدانستید و همینطوری عادتی "ملت ایران" را بجای ملیتهای ایران بکار گرفته اید، پس به دلیل این توهین به دیگر ملیتها و نا دیده گرفتن آنان، واقعا لیاقت رئیس جمهور شدن را نمی توانستید داشته باشید و حیف از آن هشت سالی که ملیتهای اقلیت در ایران زیر حاکمیت شمای سید مسلمان گذراندند و در واقع حیف از آن بیست پنج سالی که این مردمان زیر لوا و حاکمیت اسلام سپری کردند. اکنون که خوشبختانه شما می روید، دیگر حد اقل ما افراد ملیتهای اقلیت درایران کلاه لبخندهای ملیح سرمان نخواهد رفت و امکانی به دست خواهیم آورد، که زود تر ریشه جمهوری اسلامی را از بیخ و بن برکنیم. اگر پس از آن دمکراتهای ایران و رئیس جمهوری احتمالا از خلق حاکم قدرت را قبضه کرد، حد اقل امکان خواهیم داشت به آن رئیس جمهور آینده ایران، گوشزد کنیم که تعریفهای ساده به کار گیری واژه های اجتماعی را فرا گیرند و بدانند که در ایران تحت حاکمیت او مثلا در کنار فارسها، آذری ها، کردها، بلوچ ها، ترکمن ها و عربها نیز هستند، یعنی بیش از یک ملیت در این سرزمین زندگی می کنند.
واقعیت امر این است که شما هشت سال تمام با وعده و وعیدهای پوچ و تو خالی و با لب خندهای ملیح به جوانان شیفته آزادی که با دل و جان و به امید باز شدن فضای سالم و دور از نیرنگ، به شما رأی دادند، سر آنان کلاه گشادی گذاشتید. شما نه اینکه هیچ کار مثبتی در این مسیر و به سود حد اقل جوانان انجام ندادید، بلکه هشت سال هم به عمر این سیستم و حاکمیت مستبد و قرون وسطائی افزودید. در دور دوم ریاست جمهوری شما مجلس هفتمی را سر هم بندی کردند که رئیسش می گوید: "لیست نمایندگان مجلس به امضای امام زمان رسیده"! و از جمله نمایندگان آن، زنی بنام عشرت شايق، از حوزه تبریز، به این مجلس راه یافته (عضو فراکسیون زنان)، که حرفهایش باعث شرمساری زنان مبارز و قهرمان ما در سطح جهان شده. او در پیشنهادی با صراحت گفته است: "... اگر 10 نفر از زنان خياباني اعدام شوند, ديگر زن خياباني نخواهيم داشت"!

Sollen wir auch im Exil schweigen??

Die Analyse der Wirtschafts-und sozialen Krise,täglich vermehrende Unzufriedenheit des Volkes als auch die unglaubliche Kämpfe der Gegensätze innerhalb der Regierung führten damals zu historischen Bewegungen des 2Khordad (23Mai).
Diese Bewegung brachte eine neue Seele in dem politischen Kurs und der Marschroute der Reformisten,besonders die Gemeinschaftspartei,Die sich mit Mudjahedin der islamischen Revolution vereinigt fühlten waren sehr zufrieden.
Aber in folge der übermässigen versöhnungen der zuständigen Regime-Reformisten der Bewegung gegenüber und ihrer klugen friedenspolitik als auch ihres schritt Rückzuges wurde diese Bewegung am anfang zu Niederlage verdammt,heute nach zirka 10 jahren ist davon nur eine schwache leiche zurückgeblieben.
Die Schwierigkeiten,die bei oppositionen speziell bei der Rechten oder konservativen klar und deutlich sichtbar sind,liegen darin,dass sie das gesetz und Gesetzgebung des blossgestellten,unsittlichen und machthungrigen islamischen Regimes sehr wohl bewerten und auch noch behaupten,dass die gesetz in islamischen Republik nur zur verstärkung der Herrschaft des despotischen und streberischen Mullaheregimes da seien,diese nehmen und interpretieren nur die Teile des Grundgesetzes,die für sie vorteilhaft sind und lassen die andere Teile,die für das volk sprechen,ungesehen.
Wenn wir die Massnahmen der judikative in Unterdrückung der iranischen Intellektuellen und die Reaktion des Wächterrates in der Wahlen des 7.parleman präziser unter die Lupe nehmen,wird es uns deutlich,dass diese Regierung nur zu ihrer Gunsten agiert Bezogen auf die Aussage von Frau Shojaii,der Ratgeberin des Präsidenten in der Frauenangelegenheit,haben ungefähr 190 Abgeordnete des7.parlament zur Zeit durch solche Prüfungen klare positionen und umstände,dass das bedeutet der Weg zum parlement für 190 konservative bereits frei ist.
So man kann jetz vorhersehen ,dass die meisten stühle im 7.parlament der konservativenfront gehören und die Reformisten die Macht an den konservativen übergeben müssen oder besser gesagt schenken.
Angesicht der oben erwähnten probleme in Iran,haben wir zwei sehr wichtige Pflichten:
1-das wahre Gesicht des islamischen Regimes veröffentlichen und der internationalen Gesellschaften z.B der Uno,europäischen Regierungen Regierungen und parlaments als auch dem amerikanischen kongress und Regime zeigen,dass die Menschenrechtenverletzungen in der iranischen Gesellschaft,terroristische Aktivitäten und sabotage und gewinnen der nukleare Waffen in Iran eng zu einander verbunden sind.
Wir müssen das Depotismus des streberischen Regimes in Iran,Unterdrückung und Beseitigung der Freiheitskämpfer,zensur und Menschenrechtenverletzug in Iran als eine internationale problem betrachten und der Welt zeigen,dass Kettenermordungen eine schwarze seite der Iranischen Geschichte geworden ist.
Die Mullahs,die unser Exil,unsere weltwanderung und mehrer tausend Iraner/Innen in Gefangenschaft genommen haben auf eine bestialische weise unsere freiheit unterdrückt,uns die Regimegegner im Exil liegt folgende Frage vor:
Kämft das iranischen volk mit schweigen gegen dem Mullahregime?
Das volk muss wissen ,dass wie die Erfahrung zeigt,man mit den leeren Hände nicht gegen Bestien kämfen kann.
Und wir,die Exil lebende Regimegegner,kennen das bestialischen Mullahregime und obschon keine spur von Regimeschläger im Ausland zu sehen ist,warum demonstrieren wir gegen dasv iranischen Regime nicht?
Und warum sind wir wir,obwohl wir das Mullahregime hassen,nur die betrübte zuseher?
Müssen wir hier im Ausland und Exil auch schweigen?
farshad tabatabaee

من از پايان می ترسيدم و آغاز کردم

جمعه، 13 آذر، 1383


من از پايان می ترسيدم و آغاز کردم

ديگه داره تموم ميشه تموم اون روزهای پر خاطره و معصوم تمام روزهای اشک و لبخند
تمام روزهای که فکر ميکرديم با دوم خرداد تمام آرزوهای چندين ساله مردمان وطنمان بر آورده خواهد شد
چقدر عاشقانه خاتمی را دوست داشتيم .و زمان گذشت روزها از پی هم آمدند و ما هم پی برديم که نه با يک سال با يک حرف و با سخن نميتوان وطن را ساخت
دانستيم که همه آن ارزوها روياهای کودکانه ای بيش نبوده است
زمان گذشت و دانستيم بايد تمام مردمان وطننمان بايد خودشان بخواهند فردای بهتر را
و آموختيم که آموزش دموکراسی و حقوق بشر و آزادی را بايد از فرزندانمان آغاز کنيم
و فهميديم که ما هم از فرزندان ايرانی هستيم که در شمار نسلهای سوخته اش قرار ميگيرند و ماهم به اين نسل پيوستيم :نسل سوخته وطن
ف.ت

احداث خانه ای برای هاشمی رفسنجانی

پنجشنبه، 12 آذر، 1383


کانون مطالعات دانشجويی ققنوس از دانشگاه زنجان در پی آخرين صحبتهای آقای هاشمی رفسنجانی در مورد داراييهای خود اقدام به برگزاری طرح " با تو حکايتی دگر ... ارمغانی تلخ برای تاريخ " نمود . در اين مراسم که با استقبال دانشجويان مواجه شد دانشجويان مبالغی را برای کمک به احداث خانه ای برای هاشمی رفسنجانی در صندوقی که بدين منظور تعبيه شده بود يختند . . ی
اين هدايا! بعد از پايان طرح برای هاشمی رفسنجانی ارسال خواهد شد
اين هدايا! بعد از پايان طرح برای هاشمی رفسنجانی ارسال خواهد شد !!!!!!!!!!!!

تصوير يکی از ازاديخواهان که توسط اخوندهای دروغگو با شکنجه به قتل رسيده است.

تصوير يکی از ازاديخواهان که توسط اخوندهای دروغگو با شکنجه به قتل رسيده است.

قتلهای زنجیره­ای، برگی سیاه در تاریخ حاکمیت جمهوری اسلامی

شنبه، 7 آذر، 1383
قتلهای زنجیره­ای، برگی سیاه در
تاریخ حاکمیت جمهوری اسلامی
اواخر آبان ماه سال 1377، نقطه آغاز دور دیگری از ارتکاب جنایت علیه روشنفکران و دگراندیشان و آزادیخواهان و اهل قلم ایران در تاریخ حاکمیت جمهوری اسلامی محسوب می­گردد. با ربودن و مفقود شدن مجید شریف در 28 آبان ماه و به قتل رسیدن داریوش و پروانه فروهر با کارد و آنهم به طرزی فجیع در شب 30 آبان ماه 77 در خانه خود، جامعه روشنفکری و دگراندیشی ایران دچار شوکی تکان دهنده شد. نگرانی­ها که این بار بیشتر دامنگیر اعضا و فعالان کانون نویسندگان ایران شده بود، طی مدت زمانی کم ثابت شد که بی­ربط و بی­جهت نبوده است، چرا که به فاصله کمی از قتل دو فعال سرشناس سیاسی یعنی فروهرها، دو تن از اعضای برجسته کانون نویسندگان ایران، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده، نیز در اواسط آذرماه ربوده و برای چند روزی مفقود شدند. در این فاصله خانواده­ها و اعضای کانون نویسندگان ایران نامه­های مملو از نگرانی­های شدید خود را به نهادهای امنیتی و قضایی و علی­الخصوص خاتمی ارسال داشتند و بدین وسیله خواستار حفظ سلامت جانی و پیدا شدن آنان گشتند. اما هیچ کدام از این تلاش­ها کارساز نشد و بعد از چند روز جسدهای بی­جان و خفه شده با سیم محمد مختاری و محمد جعفر پوینده که در مناطقی پرت و دور از محل سکونت خویش رها شده بودند، بدون هیچ کارت هویتی پیدا شدند. فضای رعب، وحشت و نگرانی دیگر نه تنها جامعه روشنفکری و دگراندیشان، بلکه سرتاسر کشور را تحت تاثیر خود قرار داد. در هاله ابهام ماندن این قتل­های متوالی و مخوف بودن آن هرروز بیش از پیش افکار عمومی و رسانه­های داخلی و خارجی را متوجه این جنایات می­کرد و این پرونده که به پرونده قتلهای زنجیره­ای موسوم شد به سرعت به مرکز ثقل تمامی خبرها تبدیل گردید. عاجز و ناتوان ماندن دولت به ظاهر تازه نفس خاتمی از رسیدگی جدی به این پرونده، اوج بی­کفایتی و شریک جرم بودن آن را نیز به وضوح نشان داد.
واکنش­ها و اعتراضات شدید خانواده­ها، فعالان سیاسی و فرهنگی و تشکل­های مختلف نسبت به ارتکاب این قتل­ها، مقامات بلند پایه رژیم از جمله دری نجف آبادی وزیر اطلاعات وقت و رئیس قوه قضاییه و.... را به اتخاذ موضع واداشت که شامل اظهارات متناقضی در محکومیت، دستیگری و عدم دستیگری عاملان این جنایت می­شد. جانیان پنهان شده در تاریکخانه­های مخوف اشباح به دنبال مدتی سکوت، تحت نام گروه موسوم به "فدائیان اسلام ناب محمدی مصطفی نواب" در اواخر آذر ماه همان سال با صدور اطلاعیه شدیدالحنی که حامل تهدیدات زیادی برضد دگراندیشان و خیانتکار قلمداد کردن آنان بود، رسماً این قتل­ها را بر عهده گرفت. اما به سرعت روشن شد که این گروه ناشناخته و جانی، برخاسته از بطن خود وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بوده و شامل تعداد زیادی از کادرهای برجسته این وزارت نظیر سعید امامی می­شد. گند کار درآمد و وزارت اطلاعات رسماً به سازمان دادن و ارتکاب این قتل­ها توسط برخی به­اصطلاح "کادرهای خودسر وزارت" معترف گشت و در نیمه دی ماه 77 با صدور اطلاعیه­ای این جنایت را برعهده گرفت و جناب دری نجف آبادی بعد از چند هفته بدون هیچ توضیحی نسبت به مشخص نمودن عاملان قتلهای زنجیره­ای در برابر افکار عمومی، از مقام خود مستعفی شد.
شایان ذکر است که اولاً رژِیم جمهوری اسلامی با ارتکاب چنین جنایات و قتلهای مخوفی برعلیه دگراندیشان، آزادیخواهان و اهل قلم­ بیگانه نبوده و از همان اوان سرکار آمدنش در مقاطع مختلف زمانی با زندان، شکنجه و اعدام مبارزان سیاسی و نویسندگان، روشنفکران و آزاد اندیشان ثابت نموده است که از سرکوب و به خون کشیدن دگراندیشان و مخالفان سیاسی و فکری خود هیچ ابایی نداشته و از دست زدن به هیچ گونه ددمنشی و جنایتی در این رابطه خودداری نمی­کند. ارتکاب قتلهای زنجیره­ای نیز در مقطع دیگری از حاکمیت این رِژیم، نمودار فصل دیگری از توحش و سرکوب خونین ارزشمندترین انسان­ها توسط رژیم دیکتاتوری مذهبی حاکم می­باشد.
دوم اینکه شرایط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی آن زمان ایران، نشانگر آغاز دوره جدیدی از تغییر و تحولات در بطن جامعه بود که با حضور و به میدان آمدن میلیونی نسلی جدید و بیگانه با هرنوع آرمان­های انقلاب اسلامی و ارزش­های جنگ و به­اصطلاح دفاع مقدس، بخشهایی از سلطه و قدرت سیاسی حاکم را تحت تاثیر چنین وضعیتی قرار داده بود. مطرح شدن این مطالبات سیاسی و اجتماعی جدید در سطح جامعه و درمیان اقشار مختلف و گرایش به تغییر وضع موجود منجر به بروز پدیده­ای تحت نام دوم خرداد و جریان موسوم به اصلاح طلبی گردیده بود. با این حساب ترس و واهمه از هر نوع تغییر در سطح جامعه، بیش از همه اقتدار حاکم و قدرتمداران جانی آن را فرا گرفت. اصولاً در کشورهای استبدادزده و خفقان آمیز، نهادهای جاسوسی و امنیتی، بیش از سایر نهادها و دستگاه­های دولتی و حکومتی از هرنوع تغییری در بطن جامعه آگاهند و از آن احساس خطر می­نمایند و در راستای توطئه، سرکوب خونین و خفه نمودن نطفه­های آن دست به هر اقدام وحشیانه­ای می­زنند. وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی نیز به مثابه یک نهاد جاسوسی و امنیتی مخوف با روش­کارهای مختص به خود در چنین وضعیتی با هماهنگی بالاترین مراجع حکومتی یعنی رهبر و افرادی که در راس هرم قدرت جمهوری اسلامی قرار دارند، به نیت وارد آوردن ضرباتی مهلک بر پیکره سرآمدان فکری و سیاسیون جامعه که جزو ستون فقرات و رهبران جنبش فکری و سیاسی_اجتماعی بودند، تصمیم به قتل کسانی چون محمد مختاری، فروهرها و جعفر پوینده در خزان 77 را گرفت. مهره­هایی چون سعید امامی که گویا در زندان بر اثر استعمال واجبی خودکشی نمود، نهایتآً در به انجام رساندن برخی از پروژه­های توطئه­گرانه خود بر ضد دگراندیشان و آزادیخواهان جامعه موفق و تاثیرات مخربی را در سطح جامعه و در خدمت به سران رژِیم حاکم برجای گذاشتند.
آری انسان­های ارزشمند و آزادیخواهی چون مجید شریف، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده که از نمایندگان واقعی جنبش اجتماعی رادیکال و پیشرو جامعه بودند، به آسانی قربانی توطئه­های شوم سران جمهوری اسلامی شدند. آنان به مثابه انسان­هایی چپگرا و مترقی تا واپسین لحظات زندگی با تلاش­های بی وقفه خود در زمینه ترجمه آثار فلسفی، فکری و اجتماعی نویسندگان مطرح خارجی و همچنین نگارش مقالات و آثار گرانبهایی، خدمات زیادی به جامعه روشنفکری ایران ارائه نمودند. آنان پیوسته با دفاع راسخ از آزادی و دمکراسی و عدالت اجتماعی که در آن منافع اقشار رنج دیده جامعه بوضوح مورد تاکید قرار می­گرفت، قدم­های بسیاری در این راستا برداشته و تاثیرات مثبتی بر دیگر نویسندگان نسل جدید و آزادیخوهان بر جای گذاشتند.
اکنون و با گذشت شش سال از وقوع قتل­های زنجیره­ای، این داغ ننگ و لکه سیاه برجای مانده بر پیشانی جمهوری اسلامی، هنوز پرونده­ای نیمه تاریک و نیمه روشن باقی مانده است. تلاش­های خانواده­های داغدار آنان و جامعه روشنفکری ایران در سالگردهای مختلف تاکنون نیز نتوانسته که سران رژیم و وزارت اطلاعات را به رسیدگی جدی و معرفی آمران و عاملان اصلی این جنایت وادار نماید. ناصر زرافشان وکیل این پرونده، که مشغول روشن نمودن لایه­های پنهان این پرونده بود، مدت بیست و هشت ماه است که در زندان اوین تحت فشار نهادهای امنیتی رژیم قرار گرفته و در این مدت رنج و مشقات فراوانی را در داخل زندان متحمل شده است. دری نجف آبادی در نهایت بی­شرمی در حال حاضر بر منصب دادستانی کل کشور لم زده و هرروزه مشغول صدور دستورات سرکوبگرانه­ای می­باشد. اما آنچه روشن است اینکه مجرمیت و رسوایی سران عالیمقام جمهوری اسلامی در این پرونده نزد افکار عمومی جامعه ایران و در سطح جهان نیز به اثبات رسیده است.
در این برهه زمانی، لازم است که فعالان سیاسی و نهادهای دفاع از حقوق بشر، در راستای افشا و پرده برداشتن از راز جنایت قتلهای زنجیره­ای، سران رژیم جمهوری اسلامی و سازمانهای جاسوسی و ظلمت پرستان­جانی آن را در منظر افکار جهانی هرچه بیشتر رسوا و تحت فشار قرار دهند. بیگمان استبداد مذهبی حاکم با ریختن خون آزادیخواهانی چون، مجید شریف، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده، هرگز نخواهد توانست فضای مرگ و ماتم و وحشت را بر آزادیخواهان و توده­های مردم تحمیل نماید و بدینوسیله به سلطه ننگین خود ادامه دهد، بلکه افق و آتیه­ای غیر از ناکامی و فروپاشی در انتظارش نیست.

و همگان فهميديم كه سر ما كلاه گذاشتند

دوم خرداد ۱۳۷۶


هم وطن: راهزنان تروریست رژیم جمهوری اسلامی درراستای اهداف پلید و مردم فریب خودمصمم هستند که یکی ازناپاک ترین ومکارترین عنصر آخوندی را به نام سید محمدخاتمی راکه بیشتر به یک نمایش مضحک شباهت دارد بعنوان رئیس جمهور!!!! از پیش تعین شده را روانه مسند قدرت سازند و ضمن اینکه بطور کلی این انتخابات بعلت عدم مشروعیت رژیم توهین بزرگی برای ملت ایران بشمار میرود، بافریب جهانیان به بهانه اینکه درایران دمکراسی وجود دارد افکار عمومی جهانیان را از وضعیت اسفناکی که درایران زمین میگذرد منحرف سازند تا با این فریب تاریخی بتوانند اهداف توسعه طلبانه حکومت اسلامی را توسعه بخشند. وسپس آرام آرام امپراطوری تروررا به کشورهای جهان صادرکنند وازجائیکه پیکرزشت ونامنحوس این آخوند را با آریشی ازدمکراسی واصلاح طلبی!!!!! ورفرمیست!!!!! آرایش کرده اند که میتواندمدت زمانی کوتاه افکارعمومی جهان راازمسئله ایران غافل سازد فردی که ازسابقه وتجربه طولانی درخدمات دولتی ازشکنجه گری تامرحله وزارت ارشاد را پشت سرگذاشته که اساس پیشرفت درسیستم مذهبی ایران بشمارمیرود (بر اساس مصاحبه های رادیو اسرایئل در سال 1378 با پزشکان و مهندسان زندانی در بند رژیم که توسط آخوند خاتمی شکنجه شده اند )

بطورقطع مسلم بعدازاینکه آخوندخاتمی برمسند قدرت تکیه زدند تنها کوچکترین وکمترین پیشرفتی برای ایرانیان به بارنخواهداورد فقط عاملی است برای بقاء رژیم که میتواند چند صباحی کوتاه رژیم راهزن وترورجمهوری اسلامی را مزورانه وبا حیل آخوندی وبابازی با احساسات مردم وباوعده های دروغین اصلاح طلبی ودمکراسی!!!!! فریفته وسپس مردم را تاپرتگاه نیستی سوق دهد که درنهایت ثمره اش فقرو بیسوادی ورشکستگی اقتصادی وانزوای سیاسی وایجاد کمپ های تروروصدورتروریسم خواهد بودکه همانند صدام حسین خطر بزرگی برای منطقه خواهدبودرژیمی که ازفروش نفت وگازبجای آنکه درآمدان صرف رفاه مردم شود صرف تجهیزات قدرت اتمی می شود وسرانجام اینکه ایرانیان را باتمامی فرهنگ بالنده خویش همانند.

در دو دهه گذشته رسواتربه جهانیان معرفی خواهدکردکه اثرات آن درکوتاه مدت بمنصه ظهورخواهدرسید. هم وطن ضرورت تاریخی ایجاب میکند که بخاطردفاع ازشرف ملی وتاریخ پرافتخارگذشته سرزمینمان ضمن تحریم انتخابات ازشرکت دررأی گیری خودداری کنید تا باتحریم این انتخابات این مهره های ننگ ازپیشانی فرد بفردایرانیان زدوده شود.

اين مطلب سالها پيش نوشته شد اما كسي بدان توجه نكرد

میتوان به شعله ور شدن جنبش توده ای بنیان کن در ایران امید داشت

پنجشنبه، 5 آذر، 1383

مقدمه:
مدتی کوتاه پس از انقلاب 57، از همان زمانیکه صدای پای فاشیسم مذهبی واضحاً بگوش میرسید و آزادیخواهان ایران دریافتند که کلاه بزرگی بر سر مردم ایران رفته است، اپوزیسیون جمهوریخواه ایران در برخورد به حاکمیت اسلامی به دو بخش اصلی با دو مشی متفاوت تقسیم شد. بخش اول که عمدتاً شامل چپ سنتی ایران بود با تحلیل واژگونه در مورد ماهیت باصطلاح " ضد امپریالیستی" رژیم خمینی و با پیروی از سیاستهای ابر قدرت شوروی استراتژی سازش و همکاری را با جمهوری اسلامی اتخاذ کرد. اما بخش دوم، شاید در عکس العمل به سیاستهای سرکوبگرانه و ضد دمکراتیک رژیم، به مشی بر اندازی جمهوری اسلامی از طریق مبارزه مسلحانه روی آورد. تلاشهای بخش اول در جهت کسب اعتماد رژیم بجائی نرسید و دیری نپائید که شمشیر داموکلس حکومت بر سر آنان فرود آمد. بخش دوم نیز که در ارزیابی از میزان قدرت خود و رژیم و حمایت توده ای از جمهوری اسلامی دچار اشتباه فاحش شده بود، بشدت سرکوب شده، بخش عمده ای به عراق پناهنده شد و بقایای سایر گروه ها نیز اجباراً از ایران گریختند.بعدها در دوران پس از جنگ و زمامداری هاشمی رفسنجانی، مشی اول سیاست دفاع از "نهاد ریاست جمهوری" در مقابل نهاد "ولایت فقیه" را پیشه کرد، و خط مشی دوم نیز پس از جنگ 8 ساله با عراق اینبار نیز با یک ارزیابی نادرست با کمک دولت عراق دست به حمله نظامی به ایران زد که باز بشدت توسط رژیم اسلامی سرکوب شده و موجب بهلاکت رسیدن و اسیر شدن سیاری از مبارزین گردید.با گذشت زمان و تعمیق بحران و نارضایتی روزافزون مردم تضادهای درون حکومتی تشدید گردیده و موجب پیدایش جنبش تاریخی دوم خرداد 76 گردید. این جنبش که در آغاز از حمایت ده ها میلیونی ایرانیان برخوردار شد توانست دومرتبه روح تازه ای در کالبد خط مشی اول که اینبار در قاموس اصلاح طلبان حکومتی بویژه حزب مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی متحدین راستینی پیدا کرده بود بدمد. در این دوران همچنین بسیاری از انقلابیون دو آتشه گذشته همراه با بسیاری از روشنفکران دگراندیش که از انقلاب ایران سرخورده و در ضمن شاهد سقوط اتحاد شوروی و تلاشی اردوگاه سوسیالیسم بودند به خط مشی اول پیوستند و استراتژی اصلاح تدریجی و استحاله رژیم و فعالیت در درون نظام اسلامی را تدوین و تبلیغ نمودند. اما جنبش دوم خرداد در نتیجه سازشکاری مفرط سران اصلاح طلبی حکومتی و سیاست آرامش فعال و عقب نشینی گام به گام آنها در مقابل ارتجاع در همان سالهای اولیه بگل نشست، و اکنون پس از 7 سال و اندی بجز لاشه بی رمقی از آن باقی نمانده و در میان مردم کاملاً بی اعتبار شده است.
بدیل مطلوب: تجربه ربع قرن حکومت اسلامی در ایران جامعه سیاسی ایران را که شاهد شکست و ناکامی دو استراتژی فوق الذکر یعنی راهبرد اصلاح طلبی در چارچوب ساختار رژیم و راهبرد براندازی از طریق مبارزه مسلحانه بوده است، بشدت متحول کرده و اکنون نیروهای زیادی از هر طیف و مسلک، چه چپ، چه ملی، چه ملی- مذهبی و یا مشروطه طلب در صدد ایجاد یک بدیل (الترناتیو) مطلوب میباشند. عصاره استدلال طرفداران این بدیل بر این مبنا قرار دارد که مبازات آزادیخواهانه مردم ایران بر علیه استبداد و خود کامگی دنباله و ادامه نهضت صد ساله مشروطه است که در حال حاضر بصورت صف آرائی متجاوز از هشتاد و پنج در صد مردم در مقابل ارتجاع و استبداد مذهبی حاکم متبلور شده است. پوسیدگی ارکان نظام جمهوری اسلامی و عملکرد 26 ساله آن، همراه با شکست حرکت اصلاح طلبی حکومتی دلالت بر آن دارد که تحقق اصلاحات معنی دار در ساختار نظام حاکم بسیار بعید مینماید. در نتیجه بدیل مطلوب همانگونه که از اسم آن مستفاد میشود الترناتیوی است در مقابل رژیم جمهوری اسلامی که نجات ایران را در مرحله اول، در برچیدن بساط جمهوری اسلامی از طریق یک انقلاب مسالمت آمیز (مخملین)، و سپس در مرحله دوم، در استقرار یک نظام دمکراتیک، عرفی، مستقل، مدرن و کثرت گرا میداند. این بدیل در میان الگوهای کشورهائی که در دوران معاصر درگیر مبارزه آزادیبخش با استبداد و استعمار و آپارتاید بوده اند، توجه بیشتری را به استراتژی گاندی در انقلاب هند و نلسون ماندلا در آفریقای جنوبی منظور میدارد. این بدیل مترقی سعی بر آن دارد تا از چپ روی و راست روی و اصولاً هرگونه سیاست افراطی پرهیز کرده، و یک مدل میانه رو و معتدل را ارائه دهد. تنها چنین بدیلی است که میتواند حمایت میلیونها ایرانی، از هر قشر و طبقه و قومیت را بدست آورده، و در عین حال خواهد توانست از حمایت بین المللی و از جمله قدرتهای بزرگ نیز برخورداد گردد.
پاره ای از طرفداران اصلاحات تدریجی مفهوم براندازی رژیم از طریق یک انقلاب مخملین را تحریف و مخدوش میکنند. اینان تبلیغ میکنند که گویا همه طرفداران براندازی رژیم طرفدار خشونت و مبارزه مسلحانه و خواستار به خیابان کشاندن مردم برای یکسره کردن کار رژیم در اسرع وقت اند. اما بنظر نمیرسد که اکثریت طرفداران براندازی رژیم دارای چنین درکی بوده و یا اینکه اساساً مخالف هرگونه مبارزه علنی، قانونی و یا صنفی اقشار مختلف مردم باشند. شیوه اصلی مبارزه این بدیل بسیج وسیع ترین اقشار مردم بمنظور مقاومت و نافرمانی مدنی در مقابل رژیم و دامن زدن به مبارزات علنی، غیر علنی، قانونی، غیر قانونی، صنفی و سیاسی است.
لزوم تشکیل جبهه فراگیر دمکراسی و شورای رهبری:در مرحله نخست یعنی در مرحله براندازی رژیم، نیاز به ائتلاف گسترده نیروهای مخالف رژیم در یک جبهه واحد و یا جبهه فراگیر دمکراسی است. این نیروها نه تنها میتوانند در مورد مسائل جزئی با هم اختلاف داشته باشند، اما حتی اگر در مورد مسائل مهم از جمله نوع نظام آینده نیز اختلاف داشته باشند، در صورتیکه به حق حاکمیت مردم و نظام دمکراتیک اعتقاد داشته و با حاکمیت ولایت فقیه بمثابه تضاد عمده جامعه مخالف باشند، میتوانند و میبایست در این جبهه واحد شرکت کنند. این جبهه واحد میتواند در تکوین خود کلیه نحله های فکری مهم جامعه یعنی چپها، ملیون، ملی- مذهبی ها و مذهبی های متمایل به جامعه عرفی و مشروطه طلبان را در بر گیرد. از جمله اصلاح طلبان دوم خردادی که از چانه زنی در بالا و نصیحت به ارتجاع حاکم خسته و نا امید شده، و خواهان پیشبرد اصلاحات اساسی از طریق بسیج مردم برای دامن زدن به مبارزات مسالمت آمیز اند، میتوانند و میباید در این جبهه واحد شرکت کنند؛ چرا که هر شکل از مبارزه مردمی که در جهت بسط آزادیهای اجتماعی باشد، عملاً در خدمت راهبرد انقلاب مخملین است. رژیم جمهوری اسلامی جائی برای عقب نشینی جدی در مقابل مردم ندارد؛ بدین معنی که هر گونه عقب نشینی جدی در زمینه استقرار آزادیهای اساسی مردم، منجر به سقوط رژیم خواهد شد. بعبارت دیگر، دیوار چینی مابین طرفداران انقلاب مخملین و حامیان تحول و اصلاحات اساسی و ساختاری وجود ندارد. واضح است که تشکیل یک شورای رهبری با شرکت نمایندگان زبده نیروها و نحله های شرکت کننده در این جبهه واحد از مبرم ترین وظایف پیش روست.

اشکالات موجود و دستاوردهای مثبت:اشکال اساسی شکل نگرفتن چنین جبهه واحدی ( در شرایط از هم پاشی اردوگاه اصلاح طلبی حکومتی) کماکان عدم انسجام کافی سیاسی- تشکیلاتی نحله های فکری و نیروهای سیاسی جامعه و سخت پائی جو فرقه گرائی و بی اعتمادی عمومی است. عدم انسجام سیاسی-تشکیلاتی نیروهای سیاسی بویژه در مورد نیروهای چپ صدق میکند. بدلیل کمرنگ شدن اشکال مختلف ایدئولوژی های چپ در نتیجه فروپاشی و شکست اردوگاه سوسیالیسم و شکستهای پی در پی این نیروها و همچنین بدلیل نقصان دمکراسی در درون ساختارهای سنتی تشکیلاتی چپ، بسیاری از این سازمانها و احزاب کماکان مسیر انشعاب و اتمیزه شدن را طی میکنند. بسیاری از اعضاء حال و سابق این سازمانها دیگر گرایش چندانی به تشکیلات با ساختار منسجم و منضبط نشان نمیدهند. بدین جهت ما شاهدیم که اینروزها اتحادها و جنبش ها جای احزاب را میگیرند. اتحادها و جنبشها گرچه جای خود دارند، ولی طبیعتاً نمیتوانند جای احزاب با کادرهای از خود گذشته و انضباط آهنین را پر کنند.
در طی سال گذشته متاسفانه حرکتهای قهقرائی در داخل و خارج کشور مشاهده گردیدند. در درون کشور جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی با به فراموشی سپردن شعارهای دمکراتیک و اصلاحی خود و با تایید مجدد نظام جمهوری اسلامی از مردم هر چه بیشتر فاصله گرفته اند. در خارج از کشور جناح راست اتحاد جمهوریخواهان کماکان خود را دنباله رو اصلاح طلبان حکومتی فرض کرده و در شرایط تشدید اختناق توسط نظام ولایت فقیه، سیاست "تعدیل سیاسی" را پیشنهاد میکند. اینان کماکان بجای کشاندن مردم به مبارزه، نظر به بالا دوخته و نگران ظرفیت محافظه کاران و بدنبال کسب نظر مساعد آنان اند. آقای فرخ نگهدار یکی از رهبران این جناح در این زمینه مینویسد: "وادارسازی مقام رهبری به اطاعت از رأی و خواست مردم هم مفید ترین حلقه برای اعاده روحیه و امید در میان نسل جوان تر است و هم گشاینده فضائی است که میتواند راه انتقال تمام قدرت به نهادهای انتخابی را هموار کند." (1) بسیار جالب است که آقای نگهدار خامنه ای را مقام رهبری (بدون گیومه) خطاب میکند!
اشکال دیگری که در میان صفوف اپوزیسیون و بویژه جناح راست آن بچشم میخورد اینستکه اینان به مقوله قانون و قانون گرائی در رژیمی چنین فاسد، رسوا، ارتجاعی و تشنه قدرت چون رژیم جمهوری اسلامی پر بها میدهند. بدین معنی که قانون در قاموس جمهوری اسلامی صرفاً بمنظور تحکیم سلطه استبدادی و تضمین قدرت ملایان است. اینان بخشهائی از قانون اساسی را که بنفع خودشان است برجسته کرده و بخشهای دیگر را که میتوانند در جهت منافع مردم تعبیر شوند، نادیده میگیرند. کافی است به عملکرد قوه قضائیه در سرکوب دگراندیشان دقت کنید، و یا عملکرد شورای نگهبان را در انتخابات مجلس هفتم زیر ذره بین بگذارید. باور من بر این است که حتی اگر قانون اساسی کشورهای مترقی نیز جایگزین قانون اساسی ایران می بود، با فرمانفرمائی آخوندی تغییری در وضعیت جامعه دیده نمیشد. امثال خامنه ای، رفسنجانی، مصباح یزدی، حسین شریعتمداری، مشکینی، طبسی، خزعلی و ذولقدر به هیچ قانون و سیستم اخلاقی بجز قوانینی در جهت تثبیت قدرت خود پایبند نیستند. مگر فراموش کرده اید که خمینی باینان گوشزد کرده بود که بخاطر حفظ حکومت اسلامی حتی میتوانند اصول دین را نیز زیر پا بگذارند! بعبارت دیگر، این حاکمیت قانون نیست که آخوندها را بر اریکه قدرت سوار کرده به شرارت آنان دامن میزند، بلکه این حاکمیت آخوندی است که کشور را تا حد استقرار قوانین توحش و بدوی صحرای عربستان سقوط داده است. در نتیجه هرگونه تاکیدی بر تغییر قانون اساسی و یا تشویق مردم برای شرکت در انتصابات رنگارنگ که در ازای بسیج مردم بمنظور تضعیف و در هم شکستن ماشین حکومتی تمام شود، بسیار زیانبار خواهد بود.
از اشکالات مهم بخشی از جناح چپ جمهوریخواهان نیز نفی مرحله دمکراتیک انقلاب در ایران و ترویج انقلاب سوسیالیستی در جامعه عقب مانده و آسیائی ایران است. اینان در عین حال، ائتلاف جمهوریخواهان را با نیروهای غیر جمهوریخواه در مرحله سرنگونی رژیم اسلامی نفی میکنند.
خوشبختانه در عرض یکسال گذشته ما شاهد فعالیتها و تکانهای مثبتی در میان بسیاری از نیروهای عرصه سیاسی ایران میباشیم. در داخل کشور بخشهائی از جبهه دوم خرداد از جمله دفتر تحکیم وحدت که اخیراً به جامعه عرفی گرایش پیدا کرده است، بالاخره راه خود را از هر دو جناح حاکمیت جدا کرده و خواستار ایجاد جبهه فراگیر دمکراسی خواهی شده اند. اکنون مدتی است که جبهه دمکراتیک مردم ایران به رهبری حشمت الله طبرزدی نیز خواستار ایجاد جبهه فراگیر دمکراسی شده است. در خارج از کشور، اتحاد جمهوریخواهان (برلن)، و جمهوریخواهان لائیک (پاریس) در طی سال گذشته شکل گرفته و گامهائی در جهت انسجام بیشتر و وحدت گسترده تر برداشته اند. جبهه ملی ایران پس از یک خواب طولانی دو مرتبه بحرکت در آمده و جنب و جوش زیادی در درون آن بچشم میخورد. در درون طیف سلطنت طلب نیز ما شاهد روشنتر شدن مرزها بین نیروهای متمایل به مشروطه طلبی و نیروهای متمایل به استبداد بوده ایم. حزب مشروطه ایران با نزدیکی به یکی از جریانهای جبهه ملی ایران گام مهمی در جهت ائتلاف نیروها به جلو برداشته است. رهبران منشور 81 نیز سعی بر آن داشته اند که جنبشی بگرد شعار "رفراندوم" براه اندازند. اینان از طرفداران جدی تشکیل جبهه فراگیر دمکراسی اند.
وظایف عاجل:به باور من دو وظیفه عاجل در مقابل بدیلی که در حال شکل گرفتن است قرار دارد. یکم،نشان دادن و اقناع افکار عمومی و مجامع بین المللی از جمله سازمان ملل، دول و پارلمانهای اروپائی و دولت و کنگره آمریکا در مورد این واقعیت که مساله حقوق بشر در جامعه ایران با مساله کسب سلاحهای اتمی و فعالیتهای تروریستی و خرابکارانه رژیم اسلامی رابطه تنگاتنگ دارد، و در نتیجه هر نوع معامله ای با رژیم ایران که نقض حقوق بشر را نادیده بگیرد بضرر صلح جهانی خواهد بود. بعبارت دیگر، میبایست مساله استبداد رژیم جمهوری اسلامی، سرکوب آزادیخواهان، اختناق و سانسور و نقض حقوق بشر را بیک مساله جهانی تبدیل نمود. دوم، میبایست برای دامن زدن به مبارزات توده ای در ایران و دلگرم کردن مردم هر چه زودتر اقدامات عاجلی در زمینه ایجاد یک مرکزیت سیاسی- تبلیغاتی متکی بر تکنولوژیهای مدرن از جمله ماهواره و اینترنت در خارج کشور ایجاد کرد. از جمله وظایف این مرکزیت سوای افشاگری و آموزش سیاسی مردم، ایجاد شبکه های تشکیلاتی مناسب در درون کشور است. تنها در صورت پیدایش چنین مرکزیت و ساختارهای تشکیلاتی است که میتوان به شعله ور شدن جنبش توده ای بنیان کن در ایران امید داشت.

هنوز هم این جلای وطن ادامه دارد

چهارشنبه، 4 آذر، 1383



بيش از 25 سال از بر قراری حکومت جمهوری اسلامي در ايران مي گذرد. در اين مدت سير عظيم ايرانيان بنا به دلائل مختلف سرزمين مادری خود را ترک کرده و عُمد تأ به کشورهای اروپائي و آمريکائي پناه آورده اند و هنوز هم این جلای وطن ادامه دارد. به جرئت مي توان شمار ايرانيان پرتاب شده به بیرون از کشور را چند ميليون ارزيابي کرد . توجه به اين ارقام وحشت انگيز، ما را وا مي دارد تا به سادگي از کنار آن نگذريم. آنچه مسلم است آن است که اکثر اين افراد بر خلاف ميل خود مجبور به ترک وطن شده اند، چرا که نعلين آخوندان و پوتين نظامي محافظ آنان، سپاه پاسداران، از همان آغاز ِ به دست گرفتن قدرت، به آزادی و استقلال ما انسانها با وحشيانه ترين شکل ممکن بي حُرمتي کردند. چه کسی نمی داند که در فرهنگ اين رژيم آدمخوار، آن چه معنا و مفهومی ندارد انسان وانسانيت است. در کجای اين کُره خاکي شاهديد که سران مملکتي با فرهنگ و هنر و ادب سرزمين شان، به جنگ و ستيز برخاسته و کمر به نابودی آن بربندند؟ جز ملايان در ايران، ملاياني که باعث آوارگي ميليون ها ايراني در جهان شدند و ميليون ها انسان ديگر را در کشورمان اسير کرده و با حکومت سرنيزه همچنان در ميدان خالي از حريف قدرتمند، يکه تازی ميکنند.

شايد خيل کثيری از روشنفکران و ساير نهاد های مخالف رژيم در خارج ازکشور، با اين سئوال کلنجار روند که " آيا مردم ما سکوت کرده اند "؟ آيا اين سکوت، خود، يک نوع شيوه مبارزه عليه حکومت آخوندی است ؟ آيا جو وحشت و خفقان، بدان گونه است که مردم جرئت شرکت در اعتراضات گُسترده را ندارند، چرا که کوچکترين اعتراضات در نطفه سرکوب مي شود؟ آيا در اين مدت 25 سال مردم به تجربه ديدند که با دست خالي نمي توانند به جنگ اين جانوران وحشي بروند؟ آيا مردم ما در نبود يک آلترناتيو قدرتمند، دُچار يأس و ناميدی شده اند؟ و خيلي از اين آياها وجود دارد که متاسفانه نيروهای موجود به اين آياها پاسخي نمي دهند. شايد در حقيقت پاسخي هم ندارند و از اين رو سکوت بهترين مبارزه ای است که آنها پيشه خود کرده اند.

شايد اگر قبول کنيم که مردم ايران سکوت کرده و يا دچار نااميدی شده اند، ميشود آنها را فهميد. چرا که با يک نگاه اجمالي به شرايط موجود که حاکي از جو سرنيزه در تمام شئون زندگي مردم تحت ستم ما است چنين امری قابل درک مي باشد. ولي برای دستيابي به جواب اين سئوال واقعا احتياجي به کندو کاو و تجزيه و تحليل آنچناني نيست. کافي است به واکنش اين رژيم تا بُن ِ دندان مسلح در مُقابل حرکت های حتي معمولي مردم مبارز کشورمان نگاهي بياندازيم و ببينيم که رژيم ارتجاعي به خوبي اين واقعيت را درک کرده که مردم در بند ايران سکوت نکرده اند. در اين رابطه فاکتورهای متعدی وجود دارد که مرگ دلکش يکي از نمونه هاي بسيار کوچک آن است. دلکش خواننده اي بود، که هيچ سابقه مبارزاتي عليه اين حکومت ارتجاعي نداشت و حتي يکبار هم توسط ملايان بازجويي نشد و اصولا در تمام دوران حاکمیت آخوندها زندگي معمولي خود را کرد و از اين رو مي توان گفت زنده بودن او هيچ خطری برای رژيم نداشت ولي شاهد آنيم که چطور رژيم سر نيزه با وحشت از حرکت احتمالي توده هاي مردم که ممکن بود تشيع جنازه ی او را به حرکتی اعتراضي عليه حکومت کنند مانند هميشه با ترفندهای مخصوص بخود، آنطور که مي خواست دلکش را دفن کرد.
بنابرين رژيم قُرون وسطايي ملايان بهتراز همه ما ها از خشم و کينه مردم نسبت به خود آگاه است و مي داند که مردم تحت ستم ما به خصوص جوانان از هر وسيله اي که بتوانند برای نشان دادن خشم و کينه خود استفاده مي کنند. در حقيقت اين واکنش حکومت فاشيستي جمهوری اسلامي در دفن دلکش، نشان دهنده اين واقعيت است که مردم سکوت نکرده اند.

و اما در اینکه اکثر ميليون ها ایرانی خارج کشور، مخالف اين رژيم هستند شکي نيست. ولي لازم است بدانیم چند درصد از اين نيروی چند ميليوني در صحنه ی مبارزه هستند؟ شاید احتياجي به آمار و فاکتور نباشد. چرا که در اين مدت 25 سال از تعداد و ميزان شرکت کنندگان در تظاهرات، اکسيون و....... که از طرف آزاديخواهان و يا سازمانهای سياسي گذاشته شده باخبريم و بروایتی نیازی به بازآزمایی و اثبات دوباره ی آن نيست. ولي نکته مهم اين است که چرا در چنين فضای گُل وبلبل خارج از کشور که از آسمانش هرچه بر سر ما ببارد مانند آسمان ايران خون بر سر مردم نمي بارد، و بهنگام اعتراض هم از پوتين پاسداران و تکفیر آخوندها خبری نيست، چرا سکوت کرده ايم ؟

اگر قبول کنيم که توانايي ما عليه جمهوری اسلامي در اروپا و آمريکا در برگزاری تظاهرات، اکسيون و...... بس زیاد و چشمگیر است، پس چرا همیشه بگونه ای پراکنده و به تعداد انگشت شمار در اين تظاهرات شرکت مي کنيم؟ اگر پاسخ اين است، که مسلمأ هست، که مي گوئيد اين اکسيون ها را سازمان های سياسي مي گذارند و ما هم سياسي نيستيم و اين سازمان ها را هم (حال به هر دليلي) قبول نداريم، شما را مورد خطاب قرار مي دهم و سئوال مي کنم که چرا از اين ميليون ها انسانی که پناهنده کشورهای ديگر شده اند هزاران نفر آن یعني در صدی اندک از آنها به طور مستقل از اين سازمان ها وارد ميدان نمي شوند؟ بله درصدی ناچیز! چرا شما خود به حرکت در نمي آئيد؟ مگر جنبش های خود جوش مردم ايران را سازمان ها ی سياسي سازماندهي کرده اند؟ مگر همين مردم بيگناه کشورمان بخصوص جوانان بارها در فرصت های بدست آمده با دست خالي در آن شرايط وحشتناک در حضور چماقداران حزب الله به ميدان نيامدند؟ چرا وقتي فاطمه 16 ساله اعدام مي شود ما هم مانند مردم ايران از اين فرصت ها استفاده نمي کنيم؟ اينجا که چماق پاسداران بر سرما نيست. چرا نبايد با جمعيت انبوه با تجمع کوبنده و انبوه در جلوی پارلمان کشوری که در آن زندگي مي کنيم آنها را به ستوه در آوريم؟ چرا با ایستادگی برحق و افشاگری خود آنها را وادار نمی کنیم که به اين جنايت هولناک جمهوری اسلامي اعتراض کنند؟ لطفا توجيه نکنيد که ای بابا، اين ها به حرف ما گوش نمي کنند! بله درست است آنها به حرکت اعتراضي 100 /200 نفری اعتنایی نمي کنند، ولي اعتراضات هزاران نفری را نه می توان از چشم رسانه های همگانی و تشکل های دمکراتیک نا دیده گرفت و نه مورد بی اعتنایی احزاب سیاسی قرار داد.

چرا با یکديگر در اين شرايط حساس دور هم جمع نميشويد؟ شما که دیگر همانند احزاب وسازمانهای سیاسی برای اين نوع اعتراضات، بر سر تعیین مرحله انقلاب و يا حضور و عدم حضور این جریان و آن جنبش با یکدیگر اختلافات سلیقه و عقیده در تاکتیک واسترانژی ندارید!

متأسفانه دوران تبعيد ما بسيار طولاني و عادی شده و بيشتر هم خواهد شد. اما بیایید اين واقعيت را صادقانه قبول کنيم که ما ميليون ها انسان فراری از رژيم آخوندی در جوامع خارج از کشور حل شده ایم و با همه اختلافي که با رژيم داريم فقط انسان هايی متأثر از اين جنايات رژيم جمهوری اسلامي هستيم.

حال شما خيل عظيم ميليوني انسان ايراني در برون مرز خود را رو در روی این سـوال قرار دهید که آیا ما در خارج از کشور سکوت کرده ايم يا هموطنانمان در ايران؟

ف.ت

بند 1 زندان اوین

چهارشنبه، 4 آذر، 1383
این نامه را برای تمام دوستان اینترنتی در حالی می نویسم که در بند 1 زندان اوین روی تخت طبفه سوم خود لم داده ام . دلم برای تمام شما دوستان و وبلاگهای قشنگتان حسابی تنگ شده . خیلی دلم می خواست فرصتی پیش می آمد و می توانستم حتی شده برای ساعاتی چند باز با سما دوستان چت کنم . بگذارید کمی از جو و شرایط داخل بند برایتان تعریف کنم ، اینجا تقریبا همه ی زندانیان سیاسی هستند و محیط بند فوق العاده فرهنگی می باشد .تقریبا همیشه اینجا بحث های سیاسی برقرار است و ما کوچکتر ها از بزرگترها چیزهای زیادی می آموزیم . اینجا هر لحظه که اراده کنید،می توانید بهترین هم صحبت دنیا را پیدا کنید،یک استاد دانشگاه،یک دکتر و شاید هم یک وکیل .بگذارید اعترافی بکنم ، تازه اینجا فهمیدم که چقدر بیسوادم .اینجا همه با هم رفیقند و بر عکس تبلیغات وزارت اطلاعات،بین دموکرات و مجاهد و سلطنت طلب هیچ اختلافی وجود ندارد.اینجا همه با هم رفیق و برادرند . آرزو می کردم کاش 4 سال زندانی که از سال 78 در زندان رجایی شهر کرج تحمل کردم نیز در اینجا می بودم .ایمان دارم که در آنصورت خیلی چیزهای بیشتری بلد بودم .من به عنوان یک شخص بی طرف که خود را متعلق به کل جنبش دموکراتیک می دانم ،به شما میگویم که زندانیان سازمان مجاهدین خلق ،اینجا خیلی زیبا هستند . آنها در ضمن اتحاد و هماهنگی کم نظیری که با هم دارند ،هوای تمام زندانیان جدید الورود را نیز دارند. یکی از آنها در حالی که برای تامین مخارج خود در زندان کارهای خدماتی انجام می دهد،هر زندانی جدید الورودی را ابتدا زیر نظر می گیرد و اگر بفهمد که بی پول است،به صورت کاملا پنهانی،ما یحتاج اولیه را به او میدهد .فراموش نمی کنم که شب اولی که وارد بند شدم تا نیمه های شب به دلیل نداشتن پتو و سرمای هوا خوابم نبرد، به همین دلیل به نمازخانه رفتم. یکی از بچه های مجاهدوقتی دلیل بی خوابی من را فهمید برایم دو پتو آورد.فردای آن روز فهمیدم که پتو های مصرفی خودش را برایم آورده بود و مسلما خودش تا صبح از سرما لرزیده بود . تعداد این بچه های مجاهد حدود 20 تا 30 نفر است و اکثرا حبس های طولانی مدت دارند .در اولین فرصت اسامی تمام آنها و سایر زندانیان گمنام سیاسی را طی پستی برایتان منتشر خواهم کرد . روحیه ایثارگری و انسان دوستی در بین همه ی بچه های بند به چشم می خورد ، و من از بودن در کنار چنین انسان هایی، احساس خوشبختی می کنم . همه با هم صمیمی و خودمانی هستند و احساس مالکیت در بین همه بچه ها به مرز صفر بسیار نزدیک است .اکثر اوقات ما جوانها نزد بینا داراب زند و دکتر زرافشان می رویم تا از صحبتهایشان استفاده کنیم .تقریبا همه ی بند نگران دکتر فرزاد حمیدی است که تازه 15 روز بود که از زندان آزاد شده بود و برای بازداشت مجدد وی خیلی زود بود . مخصوصا وقتی خبر انتقال وی را به زندان رجایی شهر کرج و همچنین ضرب و شتم وحشیانه مامورین بر روی وی شنیدیم .کتابخانه ی اینجا بغیر از قرآن و مفاتیح و چند کتاب مذهبی کهنه ، چند کتاب خوب هم دارد . قسمت زیادی از وقت تمام زندانیان را مطالعه پر می کند. کتابی که هم اکنون شروع کرده ام،داستان زندگی (( تام پین )) انقلابی بزرگ در آمریکا و فرانسه است، براستی که تام پین می تواند الگوی هر جوانی برای مبارزه باشد، کاش او هم اکنون در میان ما بود . حتما او را هم به اتهام اقدام علیه امنیت کشور از طریق نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی بازداشت می کردند و کلی می بایست زندانی می کشید .
خیلی خنده دار است اگر داستان دستگیری و بازجوییهایم را برایتان تعریف کنم . مامورین وزارت اطلاعات حتی نگذاشتند که من به نزدیک دفتر سازمان ملل برسم . صدایم در گلو خفه شد .حتی نگذاشتند اعتراض کنم و بعدش دستگیرم کنند .من 15 دقیقه قبل از شروع تحصن بازداشت شدم و 2 ماه تمام را در انفرادیهای بند 209 به سر بردم . حالا هم که یک صفحه اتهام به من تفهیم کرده اند. نمی دانید چه بلا هایی سر من و دوستانم آوردند،تعریف مفصل آن را به بعد موکول می کنم .دوستان،زندان جای خوبی نیست ولی این بند بخصوص(بند یک) ، با همه ی زندانهای دنیا تفاوت دارد. اینجا جایی است که هر انسانی آرزویش را دارد،نمی خواستم این را بگویم ولی جای همه ی شما اینجا حسابی خالی است .اینجا احساس عجیبی به من دست داده ،شاید برای اولین بار احساس خوشبختی را درک کرده ام .

fight between molla`s rubbers

چهارشنبه، 4 آذر، 1383
امروز با حضور آقاي صفدر حسيني و آقاي شيباني مراسم توديع آقاي احمد حاتمي يزد مديرعامل مستعفي و آقاي سيد بهاالدين حسيني هاشمي مديرعامل جديد بانک صادرات ايران در طبقه 26 برج سپهر اين بانک برگزار شد. بدنبال دو سال کشمکش حاتمي يزدبا مسئولين بانک مرکزي که چرا در زمان شريف رضوي خريد تجهيزات کامپيوتري (ATM) از رده خارج که هزينه آن براي بانک بيش از 2200 ميليارد ريال مي باشد و بعد از يکسال جمع آوري و متروکه گرديداز طريق شرکتي که مرحوم نوربخش نيز عضو هيئت مديره آن بود به بانک صادرات تحميل کرده ايد بالاخره کاسه صبر آنها به سر آمد از حدود 2.5 سال پيش شايعه برکناري او هر از چندگاهي به گوش مي رسيد از پخش اعلاميه از برج سپهر تا پرت کردن شکمبه گوسفند براي او. تاريخ همه چيز را روشن مي کند****به جرات مي توان گفت روند وحشي گري که در ايران روز به روز رو به گسترش است حداقل اين را به مردم خواهد فهماند که از کوزه همان برون تراود که در اوست کساني که در خيال خام اين حرف هستند که ملاها اسلام را لکه دار مي کنند بايد بگويم که اشتباه نکنيد انچه اجرا مي شود دقيقا اسلام ناب محمدي است چون از نظر اين دين افرادي مثل اين نوجوان چهارده ساله کافر محسوب شده و بايد کشته شوند هزاران بار در قران از واجب بودن مرگ بر کافران سخن رانده شده است ...

چهارشنبه، 4 آذر، 1383
ارديبهشت ماه ١٣٨٢: سلامی و کلامی - فيلمی از تلويزيون ملی ايران در برلين در مورد قتل های سياسی در ايران - با نام و ياد جانباختگان راه آزادی انديشه و بيان

نوشته شده در ساعت 1:25 توسط farshad

forouharha 

مراسم ششمين يادبود داريوش و پروانه فروهر برگزار شد

چهارشنبه، 4 آذر، 1383

خانه فروها عصر دوشنبه محل گردهمايی صدها تن از فعالين سياسی و علاقمندان به جنبش دموکراسی در کشور بود که در سکوت و با روشن کردن شمع، خاطره داريوش و پروانه فروهر را گرامی داشتند


دوشنبه ٢ آذر ١٣٨٣ – ٢٣ نوامبر ٢٠٠۴

ايرنا: ششمين مراسم يادبود "داريوش و پروانه فروهر" عصر دوشنبه با حضور شخصيت هاى سياسى و ملى مذهبى در سکوت حاکم بر فضاى مراسم در منزل فروهرها برگزار شد.
به گزارش خبرنگار ايرنا مرکز استان تهران ، جمعى از هواداران باحضور در محل سکونت داريوش و پروانه فروهر و با روشن کردن شمع و خواندن سرود "اى ايران"، در مراسم ششمين سالگرد درگذشت فروهرها شرکت کردند.
"پرستو فروهر" دختر داريوش فروهر در اين خصوص به خبرنگار ايرنا گفت: به دليل اينکه محل برگزارى مراسم (منزل فروهرها) امکانى براى حضور سخنران نداشت، اين مراسم بدون سخنران برگزار شد.
نيروهاى پليس با حضور در اطراف محل برگزارى مراسم امنيت لازم را برقرار کرده و مراسم بدون بروز هرگونه تشنج پايان يافت. اين مراسم از ساعت ۱۴ و۳۰ دقيقه آغاز و تا ساعت ۱۸ ادامه داشت

ايسنا: ششمين مراسم سالگرد درگذشت پروانه و داريوش فروهر بعدازظهر امروز با حضور خانواده و فعالان سياسی هم‌دوره‌ی آن‌ها در منزل‌شان برگزار شد.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، اين مراسم كه به گفته‌ی پرستو فروهر، بيشتر به منظور ادای احترام به اين دو نفر برگزار شد، به علت انتقال مكان برگزاری مراسم از حسينيه ارشاد به خانه‌ی آن‌ها به دليل كمبود امكانات، بدون سخنران برگزار شد.
در طول برگزاری مراسم كه در طبقه اول منزل فروهرها برگزار شد، ميهمانان بعد از حضور در ساختمان و ادای احترام به خانواده‌ی فروهرها، به آرامی محل برگزاری مراسم را ترك كردند. در مقابل درب منزل فروهرها، جمعی از دوستان فروهرها برای ادای احترام حضور داشتند و در گوشه گوشه‌ی منزل و حتی ديوارهای حياط،‌ گل سرخ و شمع‌های روشن به همراه تصاوير نقاشی شده‌ی بسياری از داريوش و پروانه فروهر ديده مي‌شد.
همچنين در كنار اين تصاوير، تصاوير نقاشی شده‌ای از ستارخان و دكتر مصدق و همچنين دست‌نوشته‌هايی از فروهرها به صورت قاب شده بر روی ديوار نصب شده بود.
××× نامه داريوش فروهر برای دخترش در سيزدهم فروردين هزار و سيصد و چهل و پنج پس‌زمينه پوسترهای سوگواره امسال فروهرها بود.
××× دفتر كار فروهر كه كتابخانه و آرشيو روزنامه و ميز كارش در آن قرار داشت، در طبقه اول ساختمان در معرض تماشای حاضرين قرار داشت و به رغم ممانعت از ورود حاضرين به اتاق، عكاسان از اين محل كه با پرچم ايران تزيين شده بود عكاسی كردند.
××× جمعی از فعالان ملی مذهبی و اعضای كابينه دولت موقت در اين مراسم حضور داشتند و تعداد زيادی از روزنامه‌نگاران و عكاسان داخلی و خارجي، از اين مراسم گزارش تهيه مي‌كردند.
××× ميهمانان اين مراسم پيش از زمان تعيين شده كه ساعت چهارده و سی دقيقه اعلام شده بود، در محل برگزاری حاضر شده بودند.

ايلنا: مراسم ششمين سالگرد فوت داريوش و پروانه فروهر با روشن كردن شمع‌‏ها در خانه اين دو مرحوم به پايان رسيد .
به گزارش خبرنگار "ايلنا" , در اين مراسم كه در سكوت معناداری كه ناشی از عدم صدور مجوز برگزاری اين مراسم در حسينيه ارشاد بود , بدون سخنرانی حتی يك‌‏نفر به پايان رسيد .
در اين مراسم كه حاضرين سرودی "ای ايران" سر مي‌‏دادند , عكس‌‏هايی از داريوش و پروانه فروهر بر بالای دستان همفكران اين دو مرحوم به نمايش گذاشته شد .
همچنين در ديوارهای خانه اين دو مرحوم عكس‌‏ها و نامه‌‏های داريوش فروهر خطاب به مسوولين وقت و دكتر مصدق خودنمايی مي‌‏كرد.
در اين مراسم افرادی همچون عباس اميرانتظام , مهندس عزت‌‏الله سحابی , حبيب‌‏الله پيمان , عمادالدين باقی , محمد توسلی , محمد بسته‌‏نگار و برخی هم دوره‌‏های اين مرحومان حضور داشتند .
در اين مراسم فردی كه چسب بر دهان زده بود , سكوت خود را بدين وسيله ابراز كرد .
همچنين از سوی شورای مركزی جبهه ملی ايران و جنبش مسلمانان مبارزه دسته گل‌‏هايی جهت ادای احترام به روح مرحومان اهدا شد .
هنگامی كه عباس اميرانتظام وارد محوطه حياط منزل مرحومان شد , حاضرين با سر دادن شعار "زندانی سياسی آزاد بايد گردد" خواستار آزادی زندانيان سياسی در بند شدند.
همچنين شعارهايی نظير "فروهر, فروهر راهت ادامه دارد" سر مي‌‏دادند.
در پايان اين مراسم ؛ حاضرين با روشن كردن شمع‌‏ها و بر افراز نگهداشتن آن بر بالای سر خود , مراسم را به پايان رساندند.
گفتنی است ؛ اين مراسم تحت تدابير امنيتی شروع و خاتمه يافت .

چهارشنبه، 4 آذر، 1383
دوم آذز ١٣٨٢: سخنرانی پرستو فروهر در مراسم بزرگداشت فروهرها در حسينيه ارشاد

نوشته شده در ساعت 1:23
farshad توسط